Τις τελευταίες μέρες ο ίδιος ο ΠτΔ επανέφερε στο προσκήνιο τον όρο «οπαδοί της όποιας λύσης», αναφερόμενος σε αυτούς που τον θεωρούν υπεύθυνο για τη διακοπή των συνομιλιών στο τελευταίο στάδιο πριν από τη λύση. Έτσι ο ΠτΔ έδειξε ότι αποχωρεί από τη μερίδα εκείνη που αποδέχεται όποια λύση, στην οποία φυσικά οδηγούσαν οι δικές του υποχωρήσεις και η πολιτική του δραστηριότητα.

Ποια χαρακτηριστικά, όμως, έχει μια λύση που οι λεγόμενοι «απορριπτικοί» αποκαλούμε «όποια λύση» και τη θεωρούμε καταστροφική για τον Ελληνισμό της Κύπρου; Κατά την άποψή μας, η «όποια λύση» έχει τα χαρακτηριστικά που τις προσέδωσαν οι υποχωρήσεις και παραχωρήσεις των Χριστόφια - Αναστασιάδη και που σε γενικές γραμμές είναι τα πιο κάτω:

Η κατάργηση της Κ.Δ. και η αντικατάστασή της με «μια ομόσπονδη κυβέρνηση με μια διεθνή προσωπικότητα, καθώς και μία τουρκοκυπριακή συνιστώσα πολιτεία, μια ελληνοκυπριακή συνιστώσα πολιτεία, ίσου καθεστώτος», όπως προέβλεπε η συμφωνία Ταλάτ της 23ης Μαΐου 2008.

Η διπλή κυριαρχία και η εσωτερική ιθαγένεια που αποδέχτηκε ο Νίκος Αναστασιάδης στη συμφωνία Αναστασιάδη - Έρογλου της 11ης Φεβρουαρίου, καθώς και οι συγκλίσεις για υπογραφή διεθνών συμφωνιών από τις συνιστώσες πολιτείες και η αδυναμία της κεντρικής κυβέρνησης να διασφαλίζει τα ανθρώπινα δικαιώματα σε όλη την επικράτεια, πρόνοιες που μετατρέπουν την ομοσπονδία σε συνομοσπονδία.

Η εκ περιτροπής προεδρία της κεντρικής κυβέρνησης, η αναγνώριση του δικαιώματος ιδιοκτησίας στους σφετεριστές - χρήστες, η παραμονή των εποίκων και η αναγνώριση δικαιωμάτων Ευρωπαίων πολιτών στους Τούρκους υπηκόους, η αναγνώριση δικαιώματος ΒΕΤΟ, η παραμονή μερικών χιλιάδων τουρκικών στρατευμάτων μετά τη λύση, που κάποιοι αποδέχονται, γιατί είναι, λένε, προτιμότερη από την ύπαρξη 40.000 στρατιωτών που υπάρχουν σήμερα.

Αυτά είναι μερικά από τα χαρακτηριστικά μιας κακής λύσης, την οποία αποκαλώ «όποια λύση» και που θα νομιμοποιεί τα αποτελέσματα της εισβολής, θα νομιμοποιεί την κατοχή και τη διχοτόμηση και θα μετατρέπει την Κύπρο σε προτεκτοράτο της Τουρκίας. Αυτή η «όποια λύση» δημιουργεί της προϋποθέσεις για παράλυση του κράτους, για έλεγχό του στην αρχή από την Τουρκία και για δημιουργία συνθηκών για επανάκτηση της Κύπρου από την Τουρκία, που πρώτο της μέλημα είναι η κατάργηση της Κ.Δ. που τώρα δεν αναγνωρίζει και θεωρεί εκλιπούσα.

Σε αντίθεση με τις πρόνοιες της όποιας λύσης, που βασικά θα είναι η αποδοχή όλων των τουρκικών όρων, μπορούμε να αντιπαραβάλουμε μια ομοσπονδία με το σωστό περιεχόμενο, που να προνοεί τα εξής:

Η Κ.Δ. θα μετεξελιχθεί σε Ομοσπονδία με ειδική αναφορά στο νέο σύνταγμα. Η τουρκοκυπριακή κοινότητα να επανενταχθεί στην Κ.Δ. ως το ένα από τα δύο συνιστώντα κράτη, που θα έχουν «πολιτική ισότητα και αποτελεσματική συμμετοχή στην εξουσία», όπως προβλέπουν τα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών. Θα γίνει νέος και δίκαιος διακανονισμός των εδαφικών ορίων κάθε συνιστώσας πολιτείας.

Η κεντρική κυβέρνηση θα έχει τη μία κυριαρχία σε όλη την επικράτεια, θα εκδίδει τη μία υπηκοότητα για όλους τους κατοίκους και θα αποτελεί τη μία διεθνή προσωπικότητα της ομοσπονδίας και θα διασφαλίζει τα ανθρώπινα δικαιώματα σε όλη την επικράτεια. Θα έχει επίσης τη διαχείριση όλων των φυσικών πόρων.

Στο νέο σύνταγμα θα ενσωματωθούν πρόνοιες που θα κατοχυρώνουν προνομιακά δικαιώματα στους Τουρκοκυπρίους, για να διασφαλίζεται η πολιτική ισότητα των δύο κοινοτήτων και η αποτελεσματική συμμετοχή τους στη διακυβέρνηση της Κ.Δ.

Οι εγγυήσεις ξένων κρατών θα καταργηθούν και όλα τα ξένα στρατεύματα θα αποχωρήσουν από την επικράτεια της Κ.Δ.

Πολλοί θα πουν «μα η Τουρκία δεν πρόκειται να αποδεχτεί τέτοια λύση». Τότε, γιατί εμείς πρέπει να αποδεχτούμε τους τουρκικούς όρους; Για να αυτοκτονήσουμε;