ΕΑΝ ΟΙ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ ΠΑΡΑΒΙΑΖΟΥΝ ΤΙΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΥΠΕΓΡΑΨΑΝ ΜΕ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ, ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΙΣ ΤΕΡΜΑΤΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΤΙΣ ΑΝΑΛΑΒΕΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ;

Οι πρόσφατες απεργίες των εργαζομένων στις εταιρείες Λεωφορείων ΕΜΕΛ Λεμεσού και ΟΣΥΠΑ Πάφου επαναφέρουν για πολλοστή φορά στο προσκήνιο τα σοβαρότατα προβλήματα που αντιμετωπίζει το σύστημα των Δημόσιων Επιβατικών Μεταφορών. Ένα πολυδιαφημιζόμενο σύστημα που, αντί να στηριχθεί, αφέθηκε χωρίς στήριξη για να καταρρεύσει.

Με την έναρξή του δίνονταν απ' όλους τους αρμοδίους διαβεβαιώσεις πως, μετά τα πρώτα χρόνια λειτουργίας του και με την αναμενόμενη αύξηση της επιβατικής κίνησης, θα υπήρχε σταδιακή μείωση και τερματισμός της επιδότησης προς τις εταιρείες. Τελικά φτάνουμε στο τέλος της 10ετίας, με τα προβλήματα μεταξύ του Υπουργείου Μεταφορών και των εταιρειών λεωφορείων να παραμένουν τα ίδια, όπως και με την έναρξη του νέου συστήματος. Αν κάποιος στρέψει 5-6 χρόνια πίσω τη μνήμη του, θα διαπιστώσει πως γίνονταν ακριβώς οι ίδιες συζητήσεις με τις σημερινές.

Οι διαφορές μεταξύ του Υπουργείου και των εταιρειών παραμένουν για χρόνια οι ίδιες, αφήνοντας εκτεθειμένους τους εργαζομένους, χωρίς να ευθύνονται. Το συνδικαλιστικό κίνημα εδώ και χρόνια ζητά από το Υπουργείο Μεταφορών να λύσει αυτό το πρόβλημα. Οι εργαζόμενοι δεν θέλουν να τους χρησιμοποιεί κανένας, δεν θέλουν να εμπλακούν στις διαφορές που έχουν οι εταιρείες λεωφορείων με το Υπουργείο Μεταφορών, δεν θέλουν επίσης να απεργούν για τις διαφορές άλλων.

Ζητήθηκε επανειλημμένα από το Υπουργείο να βρει τρόπο οι μισθοί των εργαζομένων να πληρώνονται. Προειδοποιήθηκε το Υπουργείο πολλές φορές, ιδίως από το 2017, πως λόγω των υπερπληρωμών θα έμεναν και πάλι απλήρωτοι οι εργαζόμενοι και πως έπρεπε να υπάρχει σχέδιο Β, τόσο για να παρέχεται απρόσκοπτα η υπηρεσία, όσο και να πληρώνονται οι μισθοί. Τίποτα δεν έγινε. Γιατί;

Πρέπει πάντα να τρέχουν πίσω από τις εξελίξεις; Γιατί δεν υλοποιούν αυτά που υπόσχονται μετά τις απεργίες, πριν από αυτές; Γιατί ενώ πληρώνουν, όπως οι ίδιοι δηλώνουν, όλα τα κόστη των εταιρειών και επιπρόσθετα εύλογο κέρδος, αφήνουν να μένει ο τόπος χωρίς μέσα μαζικής μεταφοράς και τους εργαζόμενους απλήρωτους;

Εάν οι εταιρείες παραβιάζουν τις συμβάσεις που υπέγραψαν με το κράτος, γιατί δεν τις τερματίζουν και να τις αναλάβει το κράτος; Εάν θεωρούν ότι έχουν δίκαιο στο Υπουργείο με τις διαφορές που έχουν με τις εταιρείες, τι περιμένουν; Ίσως την επόμενη απεργία; Γιατί; Για να ταλαιπωρούνται και πάλι οι μαθητές, οι επιβάτες και οι εργαζόμενοι που θα μένουν απλήρωτοι.

Σε παρόμοιες περιπτώσεις σε άλλες χώρες αναλαμβάνει το κράτος την υπηρεσία, μέχρι να γίνουν νέες προσφορές και να δοθεί αυτή η υπηρεσία σε νέο προσφοροδότη. Ίσως πάλι το Υπουργείο Μεταφορών να μην τολμά να προχωρήσει σε αυτές τις ενέργειες, γιατί η έκβαση σε μια νομική διαμάχη κρίνεται αβέβαιη και δημιουργεί τον κίνδυνο, το Δημόσιο να επωμιστεί επιπρόσθετο κόστος;

Η απόφαση του Υπουργείου να διαχωρίσει από το 2020 τις μαθητικές διαδρομές από τα τακτικά δρομολόγια, θα έχει, κατά την άποψή μου, αποτέλεσμα την αύξηση του κόστους για το κράτος. Θα οδηγήσει δηλαδή στην πληρωμή πρόσθετων εκατομμυρίων από αυτά που ο φορολογούμενος πολίτης πληρώνει σήμερα και για τα οποία υπάρχει ο ισχυρισμός πως είναι πολλά. Εάν αυτή η πρόβλεψη επαληθευτεί και εφόσον σε αυτόν τον τόπο συνήθως δεν υπάρχουν ούτε πολιτικές, ούτε ποινικές ευθύνες, γιατί να πρέπει να πληρώσει και πάλι ο φορολογούμενος πολίτης;

Αναμένοντας σαφείς απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα, δηλώνουμε πως πρέπει όλοι οι αρμόδιοι να μεριμνήσουν για την έγκαιρη μηνιαία πληρωμή όλων των εργαζομένων. Σε διαφορετική περίπτωση, θα είναι και πάλι υποχρεωμένοι να τα διεκδικήσουν με απεργίες που έχουν ως επακόλουθο την απαξίωση και την πιθανή διάλυση των Επιβατικών Μεταφορών.

Υστερόγραφο: Τον Μάρτιο του 2018, σε άρθρο μου, είχα σημειώσει, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα: «Το συνδικαλιστικό κίνημα διαπιστώνει γι' ακόμα μια φορά αδιαφορία στην επίλυση της εργατικής διαφοράς με την ΕΜΕΛ. Γι' ακόμα μια φορά δόθηκε περιθώριο χρόνου για να παρέμβουν οι αρμόδιοι. Οι μέρες περνούν χωρίς την ανάληψη της όποιας πρωτοβουλίας. Οι εργαζόμενοι θα υποχρεωθούν σύντομα να ανακοινώσουν την κλιμάκωση των μέτρων, μη έχοντας άλλη επιλογή. Όταν αυτό γίνει, όλοι θα θυμηθούν την ταλαιπωρία του κόσμου. Τώρα καμιά ανταπόκριση. Εμείς καλούμε όλους να αναλάβουν τις ευθύνες τους».

Από τότε έχουν περάσει 10 μήνες και με αυτήν την εργατική διαφορά δεν ασχολήθηκε κανένας. Πρέπει οι εργαζόμενοι να προχωρήσουν σε δυναμική διεκδίκηση των συμφωνηθέντων για να αναλάβουν κάποιοι τις ευθύνες τους;

ΑΘΩΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ
Γενικός Γραμματέας ΣΕΓΔΑΜΕΛΙΝ - ΠΕΟ