Ας σύρουμε τα βήματά μας στα Κρατητήρια Κοκκινοτριμιθιάς, για να καταθέσουμε την οφειλόμενη δάφνη
Όσοι με έργα απέδειξαν την προς την πατρίδα αφοσίωσή τους, με έργα πρέπει να τιμώνται από τους επιζώντες. Είναι η υποθήκη του μεγαλύτερου πολιτικού της ελληνικής αρχαιότητος, του Περικλή, που διαρρέει την απεραντοσύνη του χρόνου και αντιλαλεί στην εποχή μας, καλώντας μας να τιμούμε έμπρακτα εκείνους που μαρτύρησαν για την πατρίδα. Που εκούσια θυσιάστηκαν στον βωμό της τιμής και της ελευθερίας και από τον άλλο κόσμο αναμένουν στην αιώνια ησυχία του τάφου να επιτελέσουν το χρέος που η ηθική του αγώνα υπαγορεύει.
Ενώπιον της Ιστορίας βρίσκεται η δική μας κοινωνία. Και ο ματωμένος ήλιος της σφαδάσουσας Κύπρου φωτίζει τα νεκροταφεία, τα πεδία των ολοκαυτωμάτων, τους χώρους των μαρτυρίων, όπου εκείνοι που εκούσια ανέβηκαν τον Γολγοθά της έσχατης δοκιμασίας και αναδείχθηκαν ήρωες χάριν των επερχομένων. Στεφανωμένα πρόσωπα του θρύλου, για να διδάξουν στη νεότητα τον δρόμο που τιμά τους λαούς και στεφανώνει την ελευθερία, προσδοκώντας μόνο ένα κλωνάρι δάφνης στα ματωμένα χώματα της δόξας.
Οι απομένοντες αγωνιστές της απολυτρωτικής εποποιίας της ΕΟΚΑ, λίγοι και αραχνιασμένοι από τα χρόνια, ξεχασμένοι ίσως, προσέρχονται την ενδεκάτη πρωινή της 25ης Νοεμβρίου 2018, στα ερείπια του Στρατοπέδου Συγκέντρωσης Κοκκινοτριμιθιάς. Εκεί που επί τέσσερα χρόνια δοκιμάστηκαν μεταξύ σφύρας και άκμονος και περιήγαγαν την ηθική νίκη της συντριβής της αγγλοκρατίας, αγόγγυστα διατρανώνοντας την αλύγιστη θέληση του εθνικού λυτρωμού, διαμηνύοντας στην άστοργη ανθρωπότητα την κραυγή του μεγάλου πόθου των πατέρων γενεών πολλών, τη διεκδίκηση της ένωσης με το ελεύθερο τμήμα του Έθνους, δίνοντας ολοζώντανη τη διδασκαλία, πως η τιμή του ανθρώπου είναι το ιερό λάβαρο που κρατούν στα στιβαρά τους μπράτσα όσοι εκάστοτε αξιούν τα ανθρώπινα δικαιώματα, προσφέροντας το αίμα τους και την επίγεια ζωή τους σπονδή, για την εκπλήρωση των πόθων του λαού τους.
Στα Κρατητήρια κλείστηκαν τρεις χιλιάδες τριακόσιοι εξήντα δύο αδίκαστοι αγωνιστές από το 1955 μέχρι το 1959. Έζησαν με τους πόνους των βασανιστηρίων στα μπουντρούμια της απερίγραπτης κτηνωδίας του Μέρλιν, του Μακλόκλαν, του Λήντς, του Σέιβορυ, του Ντήαρ, του Ταλάτ και των άλλων βρικολάκων της αποικιακής αναλγησίας. Και από τα άντρα του Κάστρου της Κερύνειας, τα μπουντρούμια της Ομορφίτας, του Σπέσιαλ Μπραντς, των Πλατρών, της Αμμοχώστου, των στρατοπέδων της Πάφου, των ανακριτηρίων της Λεμεσού, δόνησαν τον κόσμο με τις ασυγκράτητες φωνές των μαρτυρίων που σάλπιζαν τη βούληση ενός ιστορικού λαού να ζήσει με αξιοπρέπεια και ελευθερία. Οι οιμωγές εκείνων των ανθρώπων, τα μηνύματά τους μέσα από την ηφαιστιώδη οργή, τον καημό και την απαίτηση, δεν κατηύθυναν τους πολιτικούς των τότε ευκαιριακών συγκυριών στη συνθηκολόγηση.
Στη συνομολόγηση του συμβιβασμού, που δεν εξέφραζε το προαιώνιο όραμα της ελευθερίας. Η δε πολιτική δεν επιτέλεσε τον θρίαμβο των θυσιών των ηρώων. Οι Πολιτικοί Κρατούμενοι του κολαστηρίου της Κοκκινοτριμιθιάς απέρριψαν την κυοφορουμένη άδικη συναλλαγή. Με το έγγραφο της 15ης Αυγούστου 1958 διακήρυξαν πως επιλέγουν να γίνουν βορά των πολυβόλων παρά να αποδεχθούν προσφορά γης και ύδατος στην αγγλοκρατία. Δυστυχώς, οι ταγοί της 19ης Φεβρουαρίου 1959 δεν έκλιναν ευήκοον ους στην αξίωση των δεσμωτών.
Ξένοι συγκινήθηκαν, θαύμασαν και παραδειγματίστηκαν από τη δύναμη της θυσίας των Ελλήνων της Κύπρου. Μα τα βάσανα δεν κράτησαν το χέρι της υπογραφής. Και η συνθηκολόγηση, που ονομάστηκε και «ευτυχία» για να ηχήσει στη Βουλή των τριακοσίων εθνική πρόκληση ή κατά τραγική ειρωνεία «κράτος θεού», άνοιξε την πόρτα της καταστροφής. Κι απλώθηκε τραγική η προειδοποίηση του Μελησίππου του 431 π.Χ. πως «Ήδε η ημέρα τοις Έλλησι νέων μεγάλων κακών άρξει».
Η χωρίς τη συγκατάνευση του λαού υποχώρηση διέστρεψε τη νίκη. Την επέβαλε σαν ήττα. Αρχή κακοδαιμονίας που έσυρε σε θανατικές λοξοδρομήσεις και σε δράματα που σήμερα μας σημαδεύουν με τα κατοχικά κανόνια του σκλαβωμένου Πενταδακτύλου. Συγκλονίζουν την πατρίδα με τους ορυμαγδούς των αεροπορικών παραβιάσεων και τις αναταράξεις των ερπυστριών των αρμάτων μάχης, που αυλακώνουν τη σκλαβωμένη γη μας. Οι άδικοι συμβιβασμοί φέρνουν πάντα ολέθρους. Στέλνουν μηνύματα δεινών.
Προειδοποιήσεων για νέα επερχόμενα κακά. Που οφείλουμε να αντιμετωπίσουμε με τη λογική της ιστορίας, την ηθική της αξιοπρέπειας και τη συνέπεια προς τις υποθήκες των νεκρών μας. Όσων από τις φλόγες που τους έκαιγαν τα κορμιά, τολμούσαν άλματα θανάτου, διδάσκοντας στην αιωνιότητα πως ο άδικος συμβιβασμός ουδέποτε συνιστά λύση ενός προβλήματος, γιατί αποτελεί υποχθόνια νάρκη στα θεμέλια του πεπρωμένου μιας κοινωνίας.
Ας σύρουμε τα βήματά μας στα Κρατητήρια Κοκκινοτριμιθιάς την Κυριακή, για να καταθέσουμε την οφειλόμενη δάφνη κι ας δηλώσουμε συμπαράσταση στην Πολιτεία για τον αγώνα τον καλό προς αποκλεισμό άλλης Ζυρίχης. Και με τη συρροή των πικρών εμπειριών από τα τότε σφάλματα, ας διαδηλώσουμε την απόφασή μας για απόρριψη οποιωνδήποτε διολισθήσεων που θα οδηγήσουν σε επανάληψη μοιραίων πανωλεθριών.
Σήμερα υπάρχει η δυνατότητα συνομιλίας με τα αγωνιστικά γηρατειά και άντλησης της πίστης πως στα θέματα της πατρίδας μια οδός οδηγεί στη δικαίωση των αγώνων. Η ευθεία, με οδηγό τη διαυγή προσήλωση στο φως που αγιάζει την εμμονή στο δίκαιο και στην αμετακίνητη θέληση της ελευθερίας.
