Και τώρα τι θ' απογίνουμε χωρίς την «όποια λύση»;

Αυτήν τη φορά δεν είχε μπαλόνια. Μήτε νταούλια, μήτε -εκείνο το- βουητό. Ο δρόμος με τους φράχτες, αυτός ο φτιαχτός μακρύδρομος που περιγράφει με τρόπο συγκλονιστικό ο Μαρίνος Παυλικκάς στη σελίδα 9, «άνοιξε». Ο ακάλεστος σκοπός κρύφτηκε τόσο, όσο «να μην είναι ορατός». Όπως συμφωνήθηκε. Μεταξύ ενός Κράτους και μια καρικατούρας.

«Άνοιξε» το όγδοο οδόφραγμα. Μετά το ένατο. Το Κυπριακό «λύθηκε».

Λύθηκε, μα δεν βγήκε καμιά εφημερίδα να γράψει με τίτλο πανηγυρικό «Έπεσε το Τείχος». Μήτε άνοιξαν σαμπάνιες για να το γιορτάσουν, μήτε άφησαν λευκά περιστέρια στον σκυθρωπό ουρανό. Μόνο οι ανόητοι πανηγύριζαν και οι σκεφτικοί έγερναν το κεφάλι απ’ τις σκέψεις.

Όλοι εμείς, απλοί θεατές. Στο θέατρο.

Το Κυπριακό «λύθηκε». Έτσι απλά. Με το σήκωμα της (όγδοης) μπάρας. Με τις σημαίες ψηλά, με το Βουνό να μας αντικρίζει λυπημένο. Το Κυπριακό λύθηκε.
Αυτό δεν θέλαμε; Γι’ αυτό δεν «αγωνιστήκαμε»; Γι’ αυτό δεν έπεσαν οι ήρωες μας; Για μια «όποια λύση»;

Δεν είχε όμως μπαλόνια, μήτε λευκά περιστέρια. Το κλίμα ήταν βουβό. Ένας θρήνος σιωπηλός, ένα δάκρυ που δεν κύλησε. Οι ώμοι χαλάρωσαν - το Κυπριακό λύθηκε. «Το Τείχος έπεσε» για όγδοη φορά. Εννιά σε λίγο.

Εκεί όπου έπεσε ο Σολάκης, ο Τάσος, εκεί όπου μαρτύρησαν οι πρόγονοί μας. «Στον δρόμο με τους φράχτες». Το Κυπριακό λύθηκε. Και τώρα που «λύθηκε», αναζητείται λαός να το κατοικήσει. Να το πιστέψει, να το αγαπήσει και να το φροντίσει.

Να ανάψει ένα κερί, να μνημονεύσει αυτούς που Έπεσαν. Τον Βαγορή, τον Κωνσταντίνο, τον Τάσο. Αυτούς που ξόφλησαν το Χρέος. Που πλήρωσαν - ακόμα και για τους ανόητους. Το Κυπριακό «λύθηκε».

Και τώρα τι θ' απογίνουμε χωρίς τη «λύση»;

Υστερόγραφο: Όσο όμως θα υπάρχουν σ’ αυτόν τον τόπο μανάδες που θα γεννούν ήρωες, θα έχουμε μια -τελευταία- ελπίδα: «Νιώθω μια δύναμη μέσα μου, δεν ξέρω από πού παίρνω αυτήν τη δύναμη και πάω. Τους είπα όμως: θα πάμε μέχρι εκεί που δεν πρέπει να δείξουμε ταυτότητα. Δεν πρόκειται να δείξω ταυτότητα στους Τούρκους για να περάσω. Πήγαμε μέχρι εκεί και βάλαμε δύο στεφάνια - ένα εγώ και ένα η οικογένεια του Σολωμού. Θα ξαναπάω. Και θα ζητήσω εκεί, στο σημείο όπου σκότωσαν τον Τάσο μου, να πάρω ιερέα και να κάνω τρισάγιο»…

Το Κυπριακό δεν λύθηκε.