Όσοι αναγνώστες επιθυμούν να σχολιάσουν ή να καταθέσουν ερωτήματα για οποιοδήποτε θέμα, μπορούν να στέλνουν τις επιστολές του στο email [email protected]. Κατά προτεραιότητα θα φιλοξενούνται τα κείμενα που δεν ξεπερνούν σε έκταση τις 400 λέξεις, έχουν σωστή σύνταξη και περιέχουν τα στοιχεία του συγγραφέα. Δεν θα δημοσιεύονται επιστολές που περιέχουν υβριστικούς χαρακτηρισμούς και ενδεχομένως λίβελο.

Απάντηση στις αναφορές Παπαπέτρου

Ως «ανιστόρητες» χαρακτηρίζει τις αναφορές του πρώην Κυβερνητικού Εκπροσώπου της κυβέρνησης Κληρίδη, Μιχάλη Παπαπέτρου, για την ΕΟΚΑ, ο Πρόεδρος του Συνδέσμου Αγωνιστών ΕΟΚΑ 1955-1959, Θάσος Σοφοκλέους:

«Σε ομιλία του στο πέμπτο ετήσιο μνημόσυνο του αείμνηστου Προέδρου της Δημοκρατίας Γλαύκου Κληρίδη (ο κ. Μιχάλης Παπαπέτρου) ανέφερε ότι ο Αγώνας της ΕΟΚΑ δεν έπρεπε να γίνει (!) και ισχυρίστηκε ψευδώς ότι με αυτήν τη θέση συμφωνούσε και ο εκλιπών Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Γλαύκος Κληρίδης. Σχολιάζοντας τα όσα ανιστόρητα είπε ο κ. Παπαπέτρου, νιώθουμε την ανάγκη να θυμίσουμε στον κυπριακό λαό τα γεγονότα όπως εξελίχθηκαν, γιατί είναι σωστό, όταν αναζητείς την αλήθεια, να πηγαίνεις στα γεγονότα που έπαιξαν σημαντικό ρόλο κατά τη λήψη των αποφάσεων: Τέλειωσε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος με ήττα των φασιστών και αμέσως έπνεε αέρας ελευθερίας ανάμεσα στους λαούς. Το πρώτο άρθρο του Καταστατικού Χάρτη του νεοσύστατου Ο.Η.Ε. αναφέρεται στο δικαίωμα της αυτοδιάθεσης. Λαμβανομένου αυτού υπ’ όψιν, αλλά και του γεγονότος ότι οι Κύπριοι πολέμησαν στο πλευρό των Άγγλων κατά του Άξονα, ο κυπριακός λαός ζήτησε από τους Άγγλους αποικιοκράτες να του δώσουν αυτό το δικαίωμα. Οι Άγγλοι αρνήθηκαν και η Εκκλησία της Κύπρου στις 15 Ιανουαρίου 1950 πραγματοποίησε δημοψήφισμα, στο οποίο ο λαός μας ψήφισε με ποσοστό 96% Ένωση με την Ελλάδα.

Οι Άγγλοι, όχι μόνο δεν έλαβαν υπ’ όψιν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, αλλά ούτε έδειξαν κατανόηση, ούτε οποιοδήποτε ενδιαφέρον. Αντιθέτως, προχώρησαν και, διά του Υφυπουργού των Αποικιών, Χένρι Χόπκισον, τον Ιούλιο 1954, δήλωσαν ωμά και απερίφραστα ότι «το καθεστώς της Κύπρου ουδέποτε θα αλλάξει». Δηλαδή, η απόφασή τους ήταν να μείνουμε πάντα σκλάβοι! Ποια επιλογή άφηναν στον κυπριακό λαό, κύριε Παπαπέτρου; Οι ίδιοι οι Άγγλοι μάς οδήγησαν στην Επανάσταση. Τι σημαίνει «δεν έπρεπε να γίνει ο Αγώνας», κύριε Παπαπέτρου; Το να ισχυρίζεσαι ότι και ο αείμνηστος Γλαύκος Κληρίδης υποστήριζε το ίδιο, όπως κι εσύ, είναι ανιστόρητο, για τον απλούστατο λόγο:

Ο Γλαύκος Κληρίδης ήταν τότε αρκετά ώριμος δικηγόρος και έμπειρος, ήταν οργανωμένο μέλος της Ε.Ο.Κ.Α. και έφερε ψευδώνυμο. Αν διαφωνούσε, δεν θα ήταν μέλος της Οργάνωσης. Δεν έχουμε δικαίωμα να λέμε ό,τι θέλουμε σε τέτοια, μείζονος ιστορικής σημασίας, ζητήματα. Δυστυχώς, στα χάλια που φθάσαμε, τα λάθη που κάναμε και οι κίνδυνοι που διατρέχουμε, έδωσαν το δικαίωμα σε αρκετούς να αποφεύγουν να καταλογίσουν τα λάθη σ’ αυτούς που τα διέπραξαν και να αναζητούν τα λάθη αλλού. Οι Αγώνες της Ε.Ο.Κ.Α. και οι θυσίες του λαού μας έδιωξαν τους Άγγλους, αλλά εμείς δεν τα χειριστήκαμε σωστά. Ας πούμε την αλήθεια τουλάχιστον στα παιδιά και τα εγγόνια μας κι ας μην αναζητούμε αποδιοπομπαίους τράγους.

Αφήστε την Ε.Ο.Κ.Α. ήσυχη. Σεβαστείτε, τουλάχιστον, αυτούς που θυσιάστηκαν».

Ελλάδα - Τουρκία και Κυπριακό

Ο λαογράφος Πέτρος Ευθυβούλου Καλλεπείτης κατηγορεί τις «μητέρες πατρίδες» ότι ευθύνονται για τη μη λύση του Κυπριακού. Καταλήγοντας, σημειώνει ότι:

«Πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι, οποιαδήποτε λύση κι αν βρεθεί, δεν υπάρχει περίπτωση να κρατηθεί, να διατηρηθεί, θα χαλάσει διότι και οι δύο κοινότητες είναι τόσο βαθιά συνδεδεμένες και επηρεαζόμενες από τις δύο μητέρες, που αυτό σημαίνει ότι χωρίς εναγκαλισμό Ελλάδος - Τουρκίας είναι πολύ δύσκολο να υπάρξουν προοπτικές εναγκαλισμού Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων για εξεύρεση λύσης και συγκυβέρνησης. Ποτέ δεν γιατρεύεται αρρώστια ή σβήνει πυρκαγιά αν δεν λείψουν τα κίνητρα και οι σπινθήρες, γι’ αυτό ποτέ δεν θα επιτευχθεί ή θα κρατηθεί συμφωνία όταν υπάρχει η αντιπαλότητα και η αντιμαχία των δύο μητέρων. Δυστυχώς αυτό είναι το πεπρωμένο, το γραφτό αυτού του τόπου (που άρχισε από το 1959 - Συμφωνίες Ζυρίχης) να εξαρτάται η τύχη, το μέλλον αυτού του τόπου από τη συμπεριφορά, τις σκέψεις των ηγετών των δύο μητέρων».

Μαρούλλα Λάμπρου: Μια ζωή προσφοράς και αγάπης

Τα μέλη της Παιδικής Εξοχής Λάρνακας μιλούν για την κυρία Μαρούλλα Λάμπρου, που στις 16 Νοεμβρίου έκλεισε αισίως έναν αιώνα ζωής:

«Η κυρία Μαρούλλα γεννήθηκε στη Λάρνακα το 1918 και ήταν το έκτο από τα εννιά παιδιά της οικογένειας Καλησπέρα. Πέρασε χαρούμενα παιδικά χρόνια και πάντα μιλά με νοσταλγία για την παιδική της ηλικία, για τα τραγούδια, τις επιθεωρήσεις και τα θεατρικά έργα που ανέβαζαν με τα άλλα παιδιά της γειτονιάς. Όταν αποφοίτησε από το Παγκύπριο Εμπορικό Λύκειο Λάρνακας το 1936 εργάστηκε για τέσσερα χρόνια στην Cable & Wireless, όπως λεγόταν η Αρχή Τηλεπικοινωνιών. Στη συνέχεια παντρεύτηκε τον Δημήτρη Λάμπρου και έζησαν μαζί εβδομήντα πέντε χρόνια με "την προκοπή και την τιμή τον βίο να διέπει".

»Για τη φροντίδα των τριών τους παιδιών σταμάτησε να εργάζεται. Όντας όμως άτομο της ενέργειας και της προσφοράς, δεν παρέμεινε στα συζυγικά και μητρικά της καθήκοντα μόνο. Παράλληλα, όλα αυτά τα χρόνια ήταν ενεργό μέλος σε διάφορα σωματεία και συνδέσμους. Για πολλά χρόνια ήταν μέλος της Φιλοπτώχου Αδελφότητας Λάρνακας, Πρόεδρος του Inner Wheel Λάρνακας, ιδρυτικό μέλος του Συνδέσμου Κυπρίων Οικοκυρών και για 23 χρόνια εκτελούσε χρέη ταμία στο Μέλαθρο Ευγηρίας. Επισκεπτόταν συχνά το Μέλαθρο κρατώντας συντροφιά και παρηγορώντας τους ηλικιωμένους τρόφιμους. Για την προσφορά της στο Μέλαθρο τιμήθηκε από τον Δήμο Λάρνακας.

»Το 1961 έγινε μέλος της Παιδικής Εξοχής Λάρνακας, στην οποία υπηρέτησε και ως Αντιπρόεδρος για πολλά χρόνια. Στην Παιδική Εξοχή ανέπτυξε σημαντική δράση. Μαζί με τις άλλες κυρίες έραβαν, κεντούσαν κάθε Τρίτη και πωλούσαν τις ωραιότατες δημιουργίες τους κάθε χρόνο στην πανήγυριν του Κατακλυσμού, για στηρίξουν οικονομικά άπορα και ασθενή παιδιά της πόλης μας. Η κα Μαρούλλα, πέρα από την κοινωνική της δράση, σαν άνθρωπος είναι μια ξεχωριστή προσωπικότητα, προικισμένη με δεξιότητες, χιούμορ και έμφυτο ποιητικό ταλέντο. Η ποιητική της συλλογή “Κάλλιον Αργά Παρά Ποτέ” εκδόθηκε τον Μάρτη του 2013. Στα εκατό της χρόνια είναι ένα συγκροτημένο άτομο, με άποψη για ό,τι συμβαίνει. Είναι ήπιος χαρακτήρας, προσηνής και αισιόδοξη. Ακόμη και τώρα που κλείνει έναν αιώνα ζωής, είναι χαρά και απόλαυση να μιλά κάποιος μαζί της, γιατί είναι ενήμερη για τα πάντα και μπορεί να μιλά με ανθρώπους όλων των ηλικιών. Αγαπά τον άνθρωπο, είναι θρησκευόμενη, με ανοικτό πνεύμα και εκπέμπει μια γνησιότητα που δύσκολα βρίσκει κανείς στις μέρες μας».

Αξίες και όχι εξουσίες

Ο Κυριάκος Ταπακούδης προτείνει να θαυμάζουμε αυτούς που έχουν αξίες και όχι εξουσίες, σημειώνοντας ότι:

«Η επίδειξη δύναμης κάποτε αποτελεί στάση άμυνας, ώστε να αποτρέπει οποιοδήποτε bullying, τις περισσότερες φορές όμως αποτελεί ένα νοσηρό φαινόμενο των νταήδων, λέξη που αρχικά ήταν συνώνυμη του δυναμικού άνδρα που θαύμαζαν όλοι, αλλά στη συνέχεια ξέπεσε συμβολίζοντας τον παλληκαρά που στερείτο παντός είδους σεβασμού.

»Οι νταήδες είναι συγκεκριμένοι τύποι ανθρώπων, πρωτοστάτες καταστάσεων που δεν αρκούνται μόνο στην επίδειξη δύναμης, αλλά γίνονται πρωταγωνιστές κυρίως ψυχολογικής και φοβικής τυραννίας, που με συστηματική και απρόκλητη καταπίεση ή και χρήση βίας οδηγούν τα θύματά τους, τα οποία αδυνατούν να αντιδράσουν, σε μιαν αγχωτική κατάσταση φόβου, που τα φθείρει ψυχολογικά. Και όλα αυτά γίνονται με απώτερο σκοπό ο θύτης να ανακτήσει τον έλεγχο, ακόμα κάποιες φορές απλώς και μόνο για να νιώσει ισχυρός, να αυτοεπιβεβαιωθεί. Θέλοντας οι περισσότεροι άνθρωποι να υπερέχουν των άλλων, αλλά μη έχοντας τον τρόπο ή τα μέσα να το επιτύχουν, και θέλοντας να ξεχωρίζουν, συνειδητά ή ασυνείδητα, προσπαθούν τοιουτοτρόπως να επιδείξουν την αξία, τη δύναμη και την ικανότητά τους.

»Υπάρχουν όμως και κάποιοι που αρέσκονται στην επίδειξη, αλλά ως ευγενείς και κοινωνικά μορφωμένοι, μέσα από ευγενή άμιλλα αγωνίζονται και ξεχωρίζουν, και ως εκ του αποτελέσματος των πράξεών τους, αναδεικνύονται και αποδεικνύονται πρώτοι. Αυτοί είναι άνθρωποι υπερήφανοι, που δεν καταδέχονται να υπερτερούν εις βάρος άλλων ασθενέστερων και αδύναμων. Είναι όσοι έχουν ξεπεράσει τα ένστικτα της βουλιμίας για δύναμη και εξουσία, είναι όσοι με την αξία τους και όχι την εξουσία τους, προκαλούν τον σεβασμό και τον θαυμασμό».

Καινοτόμος Διακυβέρνηση

Ο Νίκος Γ. Σύκας, Σύμβουλος Στρατηγικής και Καινοτομίας, γράφει για την καινοτόμο διακυβέρνηση:

«Οι επιχειρήσεις και ο ιδιωτικός τομέας είναι οι μηχανές της καινοτομίας. Όμως οι καινοτομικές δραστηριότητες των επιχειρήσεων επηρεάζονται, σε μεγάλο βαθμό, από τις πολιτικές καινοτομίας και τον ρόλο των θεσμών. Η ένταση της καινοτομίας εξαρτάται από την αλληλεπίδραση μεταξύ των στρατηγικών του ιδιωτικού τομέα και των πολιτικών του δημόσιου τομέα - ρυθμιστικό πλαίσιο, κίνητρα κ.ά.

»Ο ρόλος της Πολιτείας στη νέα εποχή της άυλης οικονομίας είναι ιδιαίτερα σημαντικός:

1. Καθορισμός θεσμικού πλαισίου - ξεκάθαροι κανονισμοί για την ιδιοκτησία των άυλων επενδύσεων και κεφαλαίων. Η προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας έχει πολλαπλά οφέλη για μια οικονομία και κοινωνία.

2. Επιτάχυνση απονομής της Δικαιοσύνης - η καθυστέρηση εκδίκασης των υποθέσεων λειτουργεί αποτρεπτικά για την προσέλκυση ξένων επενδύσεων.

3. Δημιουργία συνθηκών όπου οι επιχειρήσεις θα μεγιστοποιούν τα οφέλη από τις συνέργειες.

4. Κτίσιμο ενός φιλικού οικοσυστήματος για τις επιχειρήσεις - παροχή κινήτρων, ανάπτυξη κοινών υποδομών και δημιουργία καινοτομικών συστάδων, διευκόλυνση του επιχειρείν.

5. Ενθάρρυνση/προώθηση νέων μορφών χρηματοδότησης.

6. Εκπαίδευση και κατάρτιση. Αύξηση των κονδυλίων για Έρευνα & Ανάπτυξη. Χρηματοδότηση περισσότερων ερευνητικών προγραμμάτων.

7. Ενίσχυση των Δημιουργικών Βιομηχανιών.

8. Ενδυνάμωση του Κοινωνικού Κεφαλαίου - κοινωνική συνοχή, διάχυση των οφελών της ανάπτυξης σε όλους τους πολίτες, κοινωνική καινοτομία.

»Είναι ο ρυθμός και η κατεύθυνση της καινοτομίας που ενισχύουν την ικανότητα των οικονομιών να αναπτύσσονται. Χρειάζονται νέα στρατηγικά εργαλεία, πρώτον, για τη δημιουργία ενός οικοσυστήματος καινοτομίας που να προωθεί τη συνεργασία του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα και, δεύτερο, για την αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας των πολιτικών καινοτομίας που εφαρμόζονται. Ο σχεδιασμός της οικονομίας πρέπει να είναι κατανεμητικός και αναγεννητικός. Χρειάζονται καινοτόμες πολιτικές που να διαχέουν τα οφέλη της ανάπτυξης σε όλους τους πολίτες, να ανοίγουν νέες ευκαιρίες για περισσότερο κόσμο και να δημιουργούν αξία για την κοινωνία…».