Η ΕΥΘΥΝΗ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΣΩΘΕΙ Ο ΤΟΠΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟΝ ΛΑΟ, ΣΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ ΑΠΟ ΕΜΑΣ

Η παράνομη ανακήρυξη του ψευδοκράτους έγινε μεν στις 15.11.1983, αλλά τρεις μόνο μέρες μετά, στις 18.11.1983, το Συμβούλιο Ασφαλείας, μετά από διεκδίκηση της Κυπριακής Δημοκρατίας (την κυριαρχία της οποία παραβίαζε), καταδίκασε την ενέργεια αυτή ως νομικώς άκυρη. Κάλεσε δε όλα τα Κράτη-μέλη να μην το αναγνωρίσουν, αφού το μόνο νόμιμο και αναγνωρισμένο Κράτος είναι η Κυπριακή Δημοκρατία (ψήφισμα 541/83).

Όμως η Τουρκία, συνεπής στην επεκτατική βουλιμία της, αντάλλαξε «πρέσβεις» με το ψευδοκράτος «αναγνωρίζοντάς» το παράνομα. Το δε ψευδοκράτος προέβη σε δήθεν «συνταγματικό δημοψήφισμα» και σε «εκλογές», για να ακολουθήσει, μετά από νέα δική μας διεκδίκηση, νέο καταδικαστικό επίσης ψήφισμα του ΟΗΕ, το 550 του 1984. Η Κύπρος, που αντιστέκετο και διεκδικούσε καθαρές θέσεις, κατόρθωνε δικαίως αποτελέσματα.

Η ανακήρυξη του ψευδοκράτους και η επιτυχία της αντίδρασής μας έπρεπε να αποτελέσει δίδαγμα αφενός περί των προθέσεων της Άγκυρας σε βάρος της Κύπρου με τη σαφέστατη παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου και, αφετέρου, επιβεβαίωση ότι η διεκδίκηση του δικαίου φέρνει αποτελέσματα. Παράλληλα, η ενέργεια αυτή της τουρκικής πλευράς αποτελούσε την πιο έκδηλη καταπάτηση των συμφωνηθέντων το 1977 και 1979, αλλά, επίσης, κατέδειξε ότι η προκαθορισμένη επιδίωξη της Τουρκίας ήταν να επιτύχει ανύψωση του ψευδοκράτους σε ισότιμο μέρος σε ένα «κρατικό νέο συνεταιρισμό».

Έπρεπε αυτή η ενέργεια να αποτελούσε, με βάση και την Τουρκανταρσία του 1963-64 και την παράνομη εισβολή του 1974, το τέλος της εθελότυφλης ψευδο-ελπίδας, που κάποιοι έτρεφαν και τρέφουν, ότι η εξεύρεση δίκαιης λύσης θα επέλθει μέσα από διαδοχικές δικές μας υποχωρήσεις έξω ή αντίθετα με ό,τι το δίκαιο προβλέπει.

Όμως, η πλευρά μας παρέμεινε δέσμια του «ιστορικού», όπως τον ονομάσαμε, συμβιβασμού των συμφωνιών 1977 και 1979. Η Τουρκία προβάλλει συνεχώς θέματα για δυο λαούς και κράτη, για εκλιπούσα Κυπριακή Δημοκρατία, για δικαίωμα στην ΑΟΖ, ενώ πραγματοποίησε παράνομη σύνδεση με αγωγό νερού, με το ψευδοκράτος.

Έχω τη σαφή θέση, την οποία υποστήριξα εντός και εκτός της Βουλής, ότι τουλάχιστον από την επομένη της ψευδο-ανακήρυξης, με δεδομένα και τα ψηφίσματα του ΟΗΕ, η πολιτική μας έπρεπε να παραμείνει ως μια αποφασιστική και συνεπής ξεκάθαρη διεκδίκηση κατά το Διεθνές Δίκαιο. Αντί τούτου, δυστυχώς, μέχρι σήμερα, παραμένουμε δέσμιοι στις δικές μας πρόσθετες έκτοτε υποχωρήσεις, που έχουν οδηγήσει σε συμφωνίες και προσεγγίσεις που υποδηλούν έντονα ότι, μετά την εξαφάνισης της Κυπριακής Δημοκρατίας, θα υπάρχει ένα ΜΗ λειτουργικό Κράτος.

Τούτο, μάλιστα, ενώ, αποδεδειγμένα όταν διεκδικεί και αντιστέκεται η Κυπριακή Δημοκρατία (π.χ. πρώτο ψήφισμα του 1964 για αναγνώριση της Κυβέρνησης Μακαρίου και της Κυπριακής Δημοκρατίας ή τέταρτη Διακρατική Προσφυγή κατά της Τουρκίας), γίνεται σεβαστή, ενώ όταν υποχωρεί (με ή χωρίς πιστόλι στον κρόταφο) μετατρέπεται σε πειραματόζωο με την κουρά της οικονομίας της και δέκτης πολλαπλών πιέσεων. Σ’ αυτό το δόγμα της άδικης σε βάρος μας μεταχείρισης λόγω συμφερόντων, οφείλεται και η μεθόδευση, λύση/κλείσιμο που θα αποτελεί δείγμα ή πείραμα ειρηνικής δήθεν συνύπαρξης διαφορετικών θρησκειών, γλώσσας και καταγωγής. Ομοσπονδία διζωνική, δικοινοτική, που προοιωνίζεται ρατσιστική λύση, ως ένα εξαίρετο δήθεν μοντέλο για να μην αντιμετωπίσουμε «τσουνάμι».

Η 15η Νοεμβρίου του 1983, μετά την Τουρκανταρσία του 1963-64, ήταν η πιο πανηγυρική επιβεβαίωση της πρόθεσης της Τουρκίας για κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας που η ηγεσία μας δεν αντιλήφθηκε και δεν χειρίστηκε κατά το δίκαιο. Είναι γι’ αυτό που έκτοτε και μέχρι σήμερα φθάσαμε σε διάλογο για λύση δύο κρατών με παρθενογένεση, ένα νέο «συνεταιρικό κράτος» υπό την επικυριαρχία της Τουρκίας ή μια χαλαρή ομοσπονδία μη λειτουργική.

Όμως, εξακολουθεί να είναι αναγκαία η δική μας υπογραφή. Το Δημοψήφισμα του 2004 έδωσε την απάντηση. Αν παραμείνουμε δέσμιοι μιας διαχρονικής υποχωρητικότητας, δεν θα επιτύχουμε λύση που να αφήνει έστω την ελπίδα διαφύλαξης για το μέλλον, όλων των ανθρωπίνων και κοινοτικών δικαιωμάτων. Ο τετραγωνισμός του κύκλου ή κύκλωση του τριγώνου έρχεται, με χρονοδιαγράμματα αυστηρά μετά από κατάλληλη από το εξωτερικό «προετοιμασία», των όρων αναφοράς.

Τούτη τη φορά, δεν θα γίνουν λάθη από τον διεθνή παράγοντα, γι’ αυτό και μας καλούν να υποταχθούμε. Το μόνο αστάθμητο στοιχείο για τον διεθνή παράγοντα είναι η ευρύτερη προκλητικότητα της Τουρκίας, που δεν εκδηλώθηκε τυχαία αλλά αποβλέπει σε μεγαλύτερη σε βάρος μας πίεση. Μια προκλητικότητα που μπορεί με κατάλληλους χειρισμούς να αποτελέσει μπούμερανγκ. Βέβαια, οφείλουμε επιτέλους να διαγνώσουμε ορθά, αντικειμενικά και χωρίς ψευδαισθήσεις, ότι οι διαχρονικές υποχωρήσεις μας έφεραν τη δυσχερέστατη αυτή προοπτική για το μέλλον του τόπου και των επόμενων γενεών.

Ακόμη και η απειλή για ευρύτερη δήθεν αναγνώριση του ψευδοκράτους ή η «προσάρτησή» του στην Τουρκία, δεν καταργούν το Νόμιμο Κράτος της Κυπριακής Δημοκρατίας, ενώ θα είναι πράξεις αντίθετες στο Διεθνές δίκαιο και τις αποφάσεις του ΟΗΕ. Είναι λοιπόν καταθλιπτικό και ακατανόητο να διαπραγματεύεται μια χώρα κράτος-μέλος του ΟΗΕ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Κυπριακή Δημοκρατία, λύση με προδιαγραφές ανελεύθερες και αντιδημοκρατικές, γιατί αυτό επιδιώκει να επιβάλει η Τουρκία και το παράνομο ψευδοκράτος.

Η ευθύνη πλέον για να διασωθεί ο τόπος είναι στον ίδιο το λαό, στον καθένα μας. Οι άνθρωποι του τόπου τούτου, με σεβασμό στην ιστορία και την αξιοπρέπειά μας, ας αποτελέσουν την αφετηρία μιας καλά οργανωμένης, πριν να είναι πολύ αργά, διαρκούς προσπάθειας για δικαίωση.

ΑΝΔΡΕΑΣ Σ. ΑΓΓΕΛΙΔΗΣ
Δικηγόρος