Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΑΝΑΖΗΤΕΙ ΕΠΕΙΓΟΝΤΩΣ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΑΠΟ ΧΡΟΝΙΑ ΟΦΕΙΛΕ ΝΑ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΕΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΗΓΕΣΙΑ: ΕΝΑ ΕΝΙΑΙΟ ΜΕΤΩΠΟ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗΣ ΠΡΟΣ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΣΥΝΑΠΟΦΑΣΗ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΛΥΣΗ ΠΟΥ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΗ, ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗ ΚΑΙ ΒΙΩΣΙΜΗ

Tο να προηγηθεί η ενημέρωση του λαού από τον Πρόεδρο (που έγινε στις 6.11.2018) και να συνεδριάσει το Εθνικό Συμβούλιο μια εβδομάδα μετά, εμφανίζεται ως μια παράδοξη προτεραιότητα, ιδιαίτερα όταν η «ιδέα» αυτή τέθηκε πρώτα και πριν από όλους υπόψη του κ. Τσαβούσογλου. Όμως έγινε η «ενημέρωση» του λαού και ήδη άρχισαν, δυστυχώς, οι γνωστές και μη παραγωγικές εσωτερικές αντιπαραθέσεις.

Ως ένας από τους πολίτες που άκουσε προσεκτικά τα όσα παρέθεσε ο Πρόεδρος, διέκρινα, πίσω από τις γραμμές και το περιεχόμενο της ανάλυσής του, δύο έμμεσες πλην σαφέστατες παραδοχές ότι το δικό του ΝΑΙ στο δημοψήφισμα του 2004 δεν έτυχε αποδοχής ούτε από την πλειοψηφία του κόμματός του, γιατί το Σχέδιο Ανάν ως λύση δεν ήταν δίκαιο και, δεύτερο, ότι με όσα, λόγω αδιαλλαξίας της Τουρκίας, συμφωνήθηκαν στα 44 και πλέον χρόνια των συνομιλιών, δεν διασφαλίζεται λύση λειτουργική! Παραδοχές που συνοδεύοντο, όπως εύκολα κάποιος μπορούσε να διαπιστώσει, με ανησυχία για το πού βρισκόμαστε.

Θέλω να πιστεύω ότι, η επίκληση της αποκεντρωμένης ομοσπονδίας, ήταν στρατηγική κίνηση αντιπερισπασμού, προς την επιθυμία της Τουρκίας να θέσει προς συζήτηση θέμα λύσης δύο Κρατών, μάλιστα πριν από την ανανέωση της ειρηνευτικής δύναμης του ΟΗΕ τον Γενάρη. Ένας αντιπερισπασμός που πέτυχε μεν, ώστε η Έκθεση του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ να περιλάβει και τη δυνατότητα υποβολής «νέων ιδεών», όμως δεν άνοιξε τον δρόμο για μια νέα προσπάθεια για δίκαιη λύση. Ιδιαίτερα αφού η Έκθεση του Γενικού Γραμματέα προϋποθέτει «όρους αναφοράς» που πρέπει να συμφωνηθούν.

Μια ιδέα για αποκεντρωμένη ομοσπονδία, που φραστικά προσπάθησε ο Πρόεδρος να τη διαχωρίσει από τη «χαλαρή» ομοσπονδία. Μια ιδέα που δεν έχει ολοκληρωμένο περιεχόμενο ή επιστημονικό υπόβαθρο, ούτε έστω συναπόφαση του Εθνικού Συμβουλίου. Μια ιδέα που μπορεί να αποτελέσει μια πρόσθετη αφορμή, ώστε να εγείρει, όπως συνήθως, άλλα θέματα η Τουρκία, απαιτώντας νέες δικές μας υποχωρήσεις.

Βασικά ο Πρόεδρος, τον οποίο γνωρίζω φιλικά από τα μαθητικά και φοιτητικά μας χρόνια, χωρίς να συμπέσουν πότε οι απόψεις μας για την επιδιωκόμενη λύση, αναζητεί επειγόντως, και ας μου επιτραπεί η άποψη, «εναγωνίως», αυτό που από χρόνια όφειλε να διαμορφώσει η πολιτική ηγεσία (μη εξαιρουμένου και του ίδιου): δηλαδή, ένα ενιαίο μέτωπο αντίδρασης προς τα σχέδια της Τουρκίας και μια συναπόφαση διεκδίκησης για μια λύση που να είναι πραγματικά δίκαιη, λειτουργική και βιώσιμη.

Η μεταφορά εξουσιών στις δύο πολιτείες ως μορφή αποκέντρωσης προς διευκόλυνση «της καθ' ημέραν ζωής» των πολιτών, όπως αναφέρει ο Πρόεδρος, δεν πρέπει να αφορά ρυθμίσεις μόνο μελλοντικές. Αντίθετα, πρωτίστως πρέπει να επιλύσει την παράνομη ανατροπή της «καθ' ημέραν ζωής», που επέφερε η τουρκική εισβολή και διατηρείται για 44 χρόνια ως παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων των εκτοπισμένων της ιδιοκτησίας, της ελεύθερης εγκατάστασης και βέβαια το δικαίωμα επιστροφής στις πατρογονικές εστίες.

Σε τελική ανάλυση, η «αγωνία» του κυρίαρχου λαού παραμένει, για το πώς θα επιτύχει ατομικά και ως κοινωνία, σεβασμό και αποκατάσταση όλων των δικαιωμάτων που είχε ο κάθε εκτοπισμένος πριν από τη στρατιωτική παράνομη εισβολή, ώστε να έχει και να απολαμβάνει πλήρως τα δικαιώματα που το κοινοτικό κεκτημένο διασφαλίζει στον κάθε Ευρωπαίο πολίτη όλων των άλλων κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δικαιώματα που αφορούν όλους τους νόμιμους πολίτες (και όχι «κατοίκους» ως ανέφερε ο Πρόεδρος) της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Παράλληλα, όμως, πρέπει να τονιστεί ότι η ανάλυση - αναφορά του Προέδρου δεν περιείχε συγκεκριμένη απάντηση στο ερώτημα της λειτουργικότητας, έστω και εάν υπάρξει αποκέντρωση, καθότι και πάλι η λύση θα εδράζεται στον διαχωρισμό των νόμιμων πολιτών με βάση την εθνοτική καταγωγή τους. Άρα το πρόβλημα παραμένει η αδυναμία λειτουργίας της ΔΔO.

Ας παραδεχτούμε ξεκάθαρα ότι, πέραν της «δυσλειτουργικότητας» με όσα μέχρι σήμερα συμφωνήθηκαν ή αποτελούν συγκλίσεις, οι Κερυνειώτες, όπως και πολλοί άλλοι πρόσφυγες, δεν θα επιστρέψουν στις περιουσίες τους, γιατί δεν θα πληρούν τα «κριτήρια» που αποδέχθηκε η πλευρά μας. Τούτο δεν είναι δίκαιο, ούτε διαμορφώνει η αδικία αυτή προϋποθέσεις για λειτουργική και βιώσιμη λύση και ως εκ τούτου δεν μπορεί ποτέ να είναι αποδεκτό. Απλώς επιβεβαιώνει ότι είναι ανεφάρμοστη στη Κύπρο η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία.

Άρα, κυρίαρχε λαέ, πρέπει να προλάβεις μελλοντικές νέες καταστροφές. Οφείλεις να απαιτήσεις άμεσα, τώρα, από την πολιτική σου ηγεσία, να εγκαταλείψει τη διχόνοια και να στραφεί ομόθυμη στο να καταδείξει το πρόδηλο: ότι, δηλαδή, η στάση της Τουρκίας είναι η αφορμή ύπαρξης και μη επίλυσης του Κυπριακού.

ΑΝΔΡΕΑΣ Σ. ΑΓΓΕΛΙΔΗΣ
Δικηγόρος