Ο ΛΑΟΣ ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΙ ΠΡΟΣ ΠΑΝΤΕΣ ΟΤΙ ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΟΙ ΝΟΜΙΜΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ Σ’ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΟΠΟ ΜΕ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, ΧΩΡΙΣ ΣΟΒΙΝΙΣΜΟ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΕΘΝΙΚΟ ΑΠΟΧΡΩΜΑΤΙΣΜΟ, ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΦΟΒΟ ΤΗΣ ΒΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΡΠΑΓΗΣ

Δεν προσδιόρισε λεπτομερώς -εποικοδομητική ασάφεια- ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ την αναφορά του για «νέες ιδέες», όπως επίσης τους «όρους αναφοράς», και, όμως, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έσπευσε, πριν από τη δημοσιοποίηση της έκθεσης, να εισαγάγει, ως «νέα ιδέα», την παλαιότερη άποψή του για «αποκεντρωμένη ομοσπονδία». Μάλιστα, προέβαλε την άποψη αυτή τώρα, σε συνδυασμό με το επιχείρημα, μεταξύ άλλων, ότι, μια τέτοια λύση, θα διευκολύνει «την καθ’ ημέραν ζωή των πολιτών».

Το ερώτημα, όμως, ειδικά για το ζήτημα της «καθ’ ημέραν ζωής», πρέπει να αφορά ως δικαίωμα προστατευόμενο από το διεθνές δίκαιο και να αφορούσε τα τελευταία 44 και πλέον έτη μετά την εισβολή, κατοχή, εποικισμό και προσφυγοποίηση. Ποια ήταν αυτή η καθημερινότητα του πολίτη; Ανελεύθερη και βεβαρημένη βλαπτικά από την παραβιάζουσα συνεχώς το Διεθνές Δίκαιο τουρκική βουλιμία. Αυτό έπρεπε να ήταν ένα από τα κύρια καθήκοντα της πολιτικής και κομματικής ηγεσίας, ως η προμετωπίδα του δίκαιου αγώνα για εξαφάνιση κάθε επακόλουθου ή παρεπόμενου του εγκλήματος, σε βάρος της Κυπριακής Δημοκρατίας και του λαού της, που η Τουρκία διέπραξε κατά τη δική της, μεθοδευμένη από χρόνια, στρατηγική.

Όμως, η επίκληση, τώρα, του δικαιώματος αυτού γίνεται και ως λόγος για να είναι λειτουργική η λύση, αφού, ως ο Πρόεδρος πιστεύει και ισχυρίζεται, θα αποκλείσει ή θα περιορίσει τα θέματα διαφορών ή τριβής που θα έχει να αποφασίζει η Κεντρική Κυβέρνηση. Όμως, η πραγματικότητα για το πού βρίσκεται τώρα το πρόβλημα είναι δραματικά δυσμενής. Τούτο, γιατί η πολιτική ηγεσία, διαχρονικά, δεν κατάφερε να διασφαλίσει όσα δικαιώματα προστατεύουν το Σύνταγμα, η Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και το Κοινοτικό Κεκτημένο. Οι εγγυήτριες δυνάμεις, κατά το Άρθρο 1 του Συντάγματός μας, όφειλαν να προστατεύσουν την «ανεξαρτησία και κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας» και δεν το πέτυχαν, μάλιστα η μία εξ αυτών των εγγυητριών παραβιάζει από το 1974 συνεχώς τόσο την κυριαρχία, όσο και την ανεξαρτησία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Συνεπώς, η δύναμη και ευθύνη παραμένει πλέον στον κυρίαρχο λαό, ο οποίος δικαίως ενδιαφέρεται και τον αφορά η διασφάλιση της κρατικής ανεξαρτησίας και κυριαρχίας και, άρα, η επιδίωξη και η ανάγκη εξεύρεσης λύσης που θα προστατεύει όλα τα ανθρώπινα δικαιώματα, συνεπώς και το δικαίωμα της ζωής.

Το βάρος αυτό, οριστικά μετατέθηκε ήδη στον κυρίαρχο λαό. Ο οποίος οφείλει να κοινοποιήσει προς πάντες ο ίδιος ότι επιβάλλεται και πρέπει να ζήσουμε όλοι οι νόμιμοι πολίτες της Δημοκρατίας σ’ αυτόν τον τόπο με δικαιοσύνη, χωρίς σοβινισμό, αλλά και χωρίς εθνικό αποχρωματισμό, χωρίς τον φόβο της βίας και της αρπαγής. Να ζήσουμε υπό την κάλυψη και προστασία των δικαιωμάτων αλλά και των υποχρεώσεων κατά το ευρωπαϊκό δίκαιο.

Ο ίδιος ο λαός οφείλει να απαιτήσει να εγκαταλειφθεί η κενολογία, η συνεχής κομματική αντιπαλότητα, οι εγωισμοί και οι αντιπαραθέσεις, ώστε, με σοβαρότητα και υπευθυνότητα, από κοινού, να τεθούν γερά και μόνιμα τα θεμέλια της ομόψυχης διεκδίκησης, για πλήρη σεβασμό όλων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και για ένα ισότιμο με τα άλλα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κοινό ευρωπαϊκό μέλλον. Μια λαϊκή απαίτηση-αντίπαλος της τουρκικής επεκτατικότητας, συνυφασμένη με την ανάγκη για εκπλήρωση του χρέους μας προς την Ιστορία, τη μνήμη, αλλά και έναντι όσων θυσιάστηκαν.

ΑΝΔΡΕΑΣ Σ. ΑΓΓΕΛΙΔΗΣ
Δικηγόρος