Η ΧΡΥΣΗ ΤΟΜΗ, ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΕΠΙΧΕΙΡΕΙ ΝΑ ΠΡΟΩΘΗΣΕΙ Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ ΑΠΟ ΕΝΑΣ ΑΤΥΧΟΣ ΣΥΓΚΕΡΑΣΜΟΣ ΥΜΦΕΡΟΝΤΩΝ, ΙΔΕΟΛΗΨΙΩΝ ΚΑΙ ΕΣΦΑΛΜΕΝΩΝ ΕΠΙΛΟΓΩΝ

Μπορείτε να φανταστείτε τον Πρόεδρο Αναστασιάδη στο περίπτερο της γειτονιάς να παραγγέλνει την ομοσπονδία της αρεσκείας του. Αν το περίπτερο προμήθευε ομοσπονδίες, αυτό περίπου θα έλεγε ο Πρόεδρος. Η απάντηση του περιπτερά θα ήταν φυσικά: «Αποφάσισε κύριος!».

Η τελευταία είδηση που έχει διαρρεύσει ή και αφεθεί να διαρρεύσει είναι περίπου κάτι τέτοιο. Θα ζητήσει ο κ. Αναστασιάδης, στο πλαίσιο της ΔΔΟ, μια ομοσπονδία επί το χαλαρότερον. Με αυτό, ο κ. Αναστασιάδης επιχειρεί να συνδυάσει διάφορα πράγματα. Αφενός, είναι τα στελέχη του στρατοπέδου του συμβιβασμού που έχουν χάσει τον ύπνο τους με τη φαινομενική απόκλιση του Προέδρου Αναστασιάδη από τα συμφωνηθέντα. Που είναι ένα ομοσπονδοσυνομόσπονδο κράτος με κάποιες ουσιώδεις αρμοδιότητες, των οποίων όμως η άσκηση κατέστη επισφαλής διότι δεχθήκαμε ουσιαστικά πλήρη εξίσωση Ελλήνων και Τούρκων στις αποφάσεις, περί την άσκηση των αρμοδιοτήτων αυτών.

Αφετέρου, όμως, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, τρομάζοντας μπροστά στο τερατώδες του υδροκεφαλικού κράτους που είναι υπό διαμόρφωση, κάνει στροφή προς τη «χαλαρή». Έτσι, για να ικανοποιήσει και τις απαιτήσεις λειτουργικότητας. Για να μη χάσει πολιτική στήριξη, αποφεύγει να μιλήσει για διχοτόμηση, παρόλο που εκεί οδηγεί το «χαλαρότερον». Ταυτόχρονα, δεν ομιλεί πλέον μόνο για ΔΔΟ, γιατί οι δαιδαλώδεις και επιβαρυντικές συγκλίσεις, που έχουν διαμορφωθεί στο πλαίσιο της ΔΔΟ, είναι αυτοκτονικές.

Μήπως τελικά αυτός είναι ο πρόεδρος που ανακαλύπτει τη χρυσή τομή; Κάθε άλλο. Διότι ο Πρόεδρος επιχειρεί να ικανοποιήσει εν τέλει συνθηματολογικές απαιτήσεις παρά ουσιαστικές ανάγκες. Για τους ακόλουθους λόγους. Ενώ έχει αντιληφθεί ότι η λύση που διαμορφώνεται στο πλαίσιο της ΔΔΟ είναι τερατώδης, δεν το ομολογεί, γιατί αυτό θα σπάσει μια βιτρίνα που κτίζεται για χρόνια.

Επίσης, φοβάται ότι μια τέτοια ομολογία θα τον φέρει αντιμέτωπο με εγχώριους υποστηρικτές του συμβιβασμού, δηλαδή ηγεσία ΑΚΕΛ, Αβέρωφ Νεοφύτου και άλλους. Θα τον φέρει, επίσης, αντιμέτωπο με ξένους παράγοντες, οι οποίοι για χρόνια ενισχύουν τη φενάκη της ΔΔΟ ως της μαγικής λύσης. Δεν σταματά, όμως, εδώ ο πρόεδρος. Ενώ είναι σαφές ότι άρχισε να κλίνει προς τη διχοτόμηση, δεν το ομολογεί διότι και με δική του συνδρομή, η διχοτόμηση έχει ταξινομηθεί ως η χειρότερη δυνατή λύση του Κυπριακού. Αυτό για χρόνια οικοδομείται εντέχνως, προκειμένου οι Κύπριοι να δεχθούν να αναλάβουν τα ρίσκα της ΔΔΟ. Σου λέει, ακόμα και μια επισφαλής λύση τύπου ΔΔΟ είναι καλύτερη από την κόλαση της διχοτόμησης.

Συνεπώς, η χρυσή τομή, την οποία επιχειρεί να προωθήσει ο Πρόεδρος, με τον στόχο της «χαλαρής, εντός όμως της ΔΔΟ», δεν είναι τίποτα άλλο από ένας άτυχος συγκερασμός συμφερόντων, ιδεοληψιών και εσφαλμένων επιλογών του παρελθόντος. Δεν τολμά να βγει να σκοτώσει το τερατούργημα που δημιουργείται και να πει την άποψή του καθαρά, ότι δηλαδή τώρα κινείται προς τη διχοτόμηση. Προτιμά να ισορροπεί μεταξύ συναισθηματικών ευαισθησιών και προκαταλήψεων.

Η επιλογή, όμως, του Προέδρου δημιουργεί και σοβαρά διαπραγματευτικά ζητήματα. Μέχρι τώρα, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης υποστήριζε αναφανδόν τις συγκλίσεις Χριστόφια. Στις οποίες προσέθεσε βέβαια τις δικές του. Αλλά αυτές είναι συγκλίσεις με κάποιες σημαντικές αρμοδιότητες να παραμένουν στην κεντρική κυβέρνηση. Τι θα γίνει τώρα; Όπως προσπαθούσε στο παρελθόν να γεμίσει το καλάθι των αρμοδιοτήτων της κεντρικής κυβέρνησης (κάνοντας παραχωρήσεις σε άλλα σημεία), τώρα θα αρχίσει να αφαιρεί αρμοδιότητες από το καλάθι (κάνοντας προφανώς ξανά παραχωρήσεις σε άλλα σημεία) για να πετύχει τη χαλαρή;

Τίθεται πέραν τούτων και ένα άλλο ζήτημα. Οι αρμοδιότητες που θα παραμένουν στην κεντρική κυβέρνηση, όπως και να γίνει, δεν είναι αμελητέες. Είναι σοβαρές αρμοδιότητες σχέσεων με ΕΕ, άσκηση εξωτερικής πολιτικής, διαχείριση ενέργειας, FIR κ.λπ. Ο Πρόεδρος, αφαιρώντας αρμοδιότητες από το κεντρικό κράτος, υπονοεί ότι οι μηχανισμοί λήψης απόφασης είναι επισφαλείς. «Καλά», θα ρωτήσει κάποιος, «αυτές οι πολύ σημαντικές αρμοδιότητες, που θα παραμένουν στο κεντρικό κράτος, θα υπόκεινται σε αυτές τις επισφαλείς διαδικασίες;».

Ύστερα, τίθεται το εξής ερώτημα: πώς μπορεί να επιμένει ο Πρόεδρος στα σημεία Γκουτέρες, όταν αυτά θεωρούν δεδομένες τις προηγηθείσες συγκλίσεις και τις αρμοδιότητες που αυτήν τη στιγμή ο πρόεδρος επιχειρεί να αφαιρέσει από το κεντρικό κράτος;

Η όλη ιστορία δεν βγάζει πολύ νόημα. Θα διατυπώσω, όμως, εν συνόψει τις θέσεις μου. Έτσι ώστε να μη θεωρηθώ απλώς επικριτικός. Ορθώς ο Πρόεδρος άρχισε να ανησυχεί για τη λειτουργικότητα του αναδυόμενου πολιτειακού σχήματος. Αλλά η λύση δεν είναι η διχοτόμηση. Ούτε η σταγονομετρική αλλαγή δοσολογίας στις αρμοδιότητες της κεντρικής κυβέρνησης. Είναι η επιμονή σε μια ενωμένη Κύπρο, με ισχυρές κεντρικές αρμοδιότητες. Με μηχανισμούς, όμως, λήψης απόφασης, που είναι και δίκαιοι και λειτουργικοί. Θα το δεχθούν οι Τούρκοι; Όχι. Αλλά εδώ φτάσαμε στο άλλο άκρο. Συζητούμε πράγματα που έτσι και αλλιώς ελπίζουμε διακαώς να τα απορρίψουν οι Τούρκοι.