Οι υψοχέρηδες ερωτούν με ένα ψεύτικο ενδιαφέρον και ένα ελαφρύ ειρωνικό χαμόγελο.

Τους θυμάστε όλα αυτά τα δίσεκτα χρόνια από την εισβολή και εντεύθεν. Όλοι αυτοί που μας κρατούσαν αλυσοδεμένους κάτω, μπας και κάνουμε καμιάν ανοησία και αγωνιστούμε για την αποτίναξη του τουρκικού ζυγού. Ήταν τότε που η λέξη «αγώνας» είχε το σωστό περιεχόμενο, μετά άλλαξε και έγινε αυτό που ξέρουμε.

Οι «νουνεχείς ρεαλιστές» μας πρέπει να αντιληφθούν ότι εμείς δεν θέλουμε να καταλάβουμε την Τουρκία, την Πατρίδα μας θέλουμε να προστατεύσουμε. Και δεν την προστατεύουμε μόνον έναντι των αδυνάτων, ενώ όταν ο εχθρός είναι ισχυρός τα παρατούμε. Για μας, η Πατρίδα είναι τα παιδιά μας, οι γυναίκες μας, οι νεκροί μας, οι αγέννητοι. Τα μάρμαρα, οι εκκλησιές, οι ρίζες μας. Το πιο πολύτιμο. Αυτό το πολύτιμο προστατεύουμε, όποιος κι αν είναι ο αντίπαλος.

Όταν το πράξουμε, θα βλέπουμε τον εχθρό από την κορυφή, όχι τους πρόποδες, και τότε δεν θα είναι τόσο μεγάλος όσο φαινόταν κοιτάζοντάς τον από χαμηλά.

Και τώρα έρχομαι να απαντήσω στο μεγάλο ερώτημα των μικρών μας πουρκουάδων, αν θα τα βάλουμε δηλαδή με την μεγάλη Τουρκία. Ένας πιθανός πόλεμος με την Τουρκία δεν θα είναι διαρκείας για να έχουν σημασία οι αριθμοί. Στην Κύπρο τα μεγέθη (απόσταση Λευκωσίας-Κερύνειας είναι μόλις 16χλμ, όχι 26 ή 56) υποβάλλουν ότι θα είναι ένας αγώνας μερικών μόνο ημερών, αν όχι ολίγων ωρών.

Η συμμετοχή μας στην ΕΕ, το λόμπι μας στην Αμερική, το μικρό μας μέγεθος δεν θα επιτρέψουν επίσης έναν μακρύ πόλεμο. Νομίζω είναι κατανοητό. Το ξέρει αυτό η Τουρκία, γι’ αυτό έχει εδώ επανδρωμένες τις μονάδες της 110%, γνωρίζει ότι δεν θα προλάβει να φέρει ενισχύσεις. Θα παλέψει με ό,τι έχει εδώ, συν την αεροπορία. Γι’ αυτό δεν έχει σημασία αν έχει 500.000 στρατό στην Τουρκία, και το γνωρίζει.

Εμείς, γιατί δεν το καταλαβαίνουμε; Εμείς μπορούμε να έχουμε 120.000 στρατό, διότι δεν θα τους φέρουμε από αλλού, είμαστε ήδη εδώ! Ζούμε εδώ και δεν έχουμε πού αλλού να πάμε. Συνεπώς, οι δυνάμεις μας στις κρίσιμες ώρες είναι τριπλάσιες των 40.000, κυρίως 18ρηδων. Άρα, το «Μα, θα τα βάλουμε με την Τουρκία;», να μην το ξαναπούν.

Να κάνουν τα χέρια κάτω, χαμηλοχέρηδες να γίνουν και να πιάσουν δουλειά μαζί μας, να οργανώσουμε την εφεδρεία μας και τον λαό μας, γυναίκες, γέρους κ.λπ., να τους εξοπλίσουμε στο μάξιμουμ, να τους εμψυχώσουμε, να το κάνουμε, έτσι που κάθε Ελληνόπουλο, εσωτερικού και εξωτερικού, να το θεωρεί τιμή να υπηρετεί στην Κύπρο.

Να κάνουμε τις συμμαχίες που πρέπει, να φέρουμε την Ελλάδα εδώ, ώστε να νικηθεί η απόσταση και συνεπώς να μην μπορεί να αποφύγει εμπλοκή, και τότε άλλη Κύπρο θα έχουμε, με άλλο λαό, και άλλη Τουρκία. Όταν φθάσουμε εκεί στην κορυφή, θα δούμε ευκαιρίες που δεν είναι θεατές από τους πρόποδες που είμαστε 44 χρόνια τώρα.