Η φιλοσοφία του κ. Κασουλίδη είναι πως πρέπει να υποβάλλουμε θέσεις που να είναι αποδεκτές από τους Τούρκους. Δηλαδή να μη διεκδικούμε, αλλά να υποχωρούμε, για να προχωρούμε προς τη λύση. Από την άλλη οι Τούρκοι ποτέ δεν υποχωρούν και πάντα υποβάλλουν απαράδεκτες θέσεις εκτός διεθνούς δικαίου
Ο «μεγάλος ογκόλιθος της πολιτικής», πρώην ΥΠΕΞ της Κ.Δ., κ. Ιωάννης Κασουλίδης, δήλωσε σε συνέντευξή του τα εξής:
«Εκείνοι που βάζουν προϋποθέσεις, οι οποίες γνωρίζουν ότι δεν οδηγούν σε αμοιβαίως αποδεκτή λύση, εκείνοι που δεν θέλουν ΔΔΟ και γνωρίζουν ότι καμία άλλη λύση δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή, κατά την άποψή μου είναι αυτοί που δεν θέλουν λύση. Για να είμαι πιο επιεικής μαζί τους θα έλεγα ότι δεν θέλουν λύση στο ορατό μέλλον, αλλά αναμένουν καλύτερες συνθήκες σε ένα απροσδόκητο μέλλον».
Η φιλοσοφία του κ. Κασουλίδη είναι πως πρέπει να υποβάλλουμε θέσεις που να είναι αποδεκτές από τους Τούρκους. Δηλαδή να μη διεκδικούμε, αλλά να υποχωρούμε, για να προχωρούμε προς τη λύση. Από την άλλη οι Τούρκοι ποτέ δεν υποχωρούν και πάντα υποβάλλουν απαράδεκτες θέσεις εκτός διεθνούς δικαίου. Για τούτο και με την ίδια λογική πρέπει να υποχωρούμε, ώστε οι θέσεις να γίνονται «αμοιβαίως αποδεκτές», προϋπόθεση που αποτελεί την εγγύηση για λύση, σύμφωνα με τον κ. Κασουλίδη.
Φυσικά για να κρίνουμε τις ρήσεις και τις απόψεις του κ. Κασουλίδη, εμείς οι έχοντες κάποιαν ηλικία, με ευκολία ανατρέχουμε στα πρώτα χρόνια της πολιτικής σταδιοδρομίας του ανδρός. Προ του 1974 ήταν φανατικός πολέμιος της πολιτικής του εφικτού, που διακήρυξε ο Πρόεδρος Μακάριος, όταν αντιλήφθηκε το ανέφικτο του αγώνα για Ένωση. Τότε ο κ. Κασουλίδης ήταν ανένδοτος υποστηρικτής της πολιτικής του ευκταίου.
Τότε φυσικά με την απειρία της νιότης ή με την αγκύλωση της ιδεολογίας του δεν μπορούσε να αντιληφθεί ότι έπρεπε να γνωρίζει, πως οι απόψεις του δεν οδηγούσαν σε «αμοιβαίως αποδεκτή λύση», όπως είναι το ευαγγέλιο του οποίου σήμερα είναι σημαιοφόρος. Πιθανόν να το αντελήφθη, μετά που οι ιδεολογικοί συνοδοιπόροι του έγιναν «οι νεκροθάφτες της ενώσεως». Κι αυτός, πολύ προσφυώς, μεταπήδησε όχι μόνο στο στρατόπεδο της εφικτής λύσης, αλλά του ρεαλιστικού πατριωτισμού, όπως τον εξέφρασε από το 1975 ο μετέπειτα μέντοράς του Γλαύκος Κληρίδης.
Άλλωστε μαζί του και με «πατριωτικό ρεαλισμό» συνέτειναν στην παρουσίαση του απαράδεκτου σχεδίου Ανάν, που θεώρησαν ως μιαν εφικτή και αμοιβαίως αποδεκτή λύση με τους Τουρκοκύπριους και την Άγκυρα. Ο ίδιος μας απειλούσε να αποδεχτούμε το σχέδιο Ανάν ως εφικτή λύση, γιατί πίστευε ότι η απόρριψή του θα μας οδηγούσε σε Μικρασιατική Καταστροφή. Φυσικά μετά την απόρριψη του Σχεδίου Ανάν δεν ήρθε η Μικρασιατική Καταστροφή, αλλά η είσοδός μας στην Ε.Ε., για την οποία πράγματι αγωνίστηκε μεθοδικά ο Γλαύκος Κληρίδης και ο ίδιος.
Από την τεράστια αυτή πολιτική μετάλλαξη μεταξύ της νιότης και της ωριμότητάς του αποδεικνύεται ότι ως πολιτικός είναι ασταθής, ασυνεπής και αναξιόπιστος και ως στρατευμένος αγωνιστής της δίκαιης λύσης, είναι ρίψασπις. Οι θέσεις που υποστηρίζει και τα επιχειρήματά του είναι φυσικά προσωπικό του δικαίωμα. Είναι αμφίβολο, όμως, αν έχει το δικαίωμα να χαρακτηρίζει όσους διαφωνούν μαζί του, ότι δεν θέλουν λύση.
Για να μη με χαρακτηρίσει ως ανεύθυνο εθνικιστή, που ματαίως προσδοκώ σε ανέφικτες λύσεις, θέλω να τονίσω τι θεωρώ ανέφικτο και τι εφικτό για τη λύση του Κυπριακού. Θεωρώ ανέφικτη επιδίωξη την απελευθέρωση του κατεχόμενου εδάφους της Κ.Δ. Εμείς δεν μπορούμε να την απελευθερώσουμε, η Ε.Ε. στην οποία ανήκουμε «αγρόν ηγόρασε» και οι στρατηγικοί μας εταίροι επιδιώκουν ακριβώς το αντίθετο.
Λύση αμοιβαίως αποδεκτή δεν μπορεί να επιτευχθεί, εκτός αν το «αμοιβαίως αποδεκτή» ερμηνευτεί ως δική μας αποδοχή όλων, και το τονίζω, όλων των τουρκικών όρων. Υπάρχει μια αμυδρή ελπίδα να εξευρεθεί λύση ΔΔΟ. Προσωπικά θα την αποδεχόμουν αν (1) η ΔΔΟ αποτελούσε μετεξέλιξη της Κ.Δ., και (2) αν στη ΔΔΟ, ανεξάρτητα από τις παραχωρήσεις μας προς τους Τουρκοκυπρίους, αναγνωρίζονταν όλα τα ανθρώπινα δικαιώματα για όλους τους Κυπρίους και εφαρμοζόταν η διεθνής διακήρυξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και όλες οι πρόνοιες του ευρωπαϊκού κεκτημένου σε ολόκληρη την επικράτεια της Κ.Δ.
Δεν ξέρω τις βαθυστόχαστες απόψεις του κ. Κασουλίδη, αλλά εγώ ο ταπεινός πολίτης της Κ.Δ. πιστεύω ότι αυτή η λύση θα είναι η πλησιέστερη προς την έννοια της ανέφικτης απελευθέρωσης και η μόνη που αποτελούσε βελτίωση της υφιστάμενης κατάστασης της κατοχής.
