Με τις διαχρονικά συνεχείς υποχωρήσεις των Κυβερνήσεων της Κυπριακής Δημοκρατίας (ΚΔ) στις συνομιλίες για λύση του Κυπριακού, την αποδοχή διαφόρων τουρκικών θέσεων που είναι αντίθετες με τη Χάρτα των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και το Διεθνές Δίκαιο (παραμονή εποίκων που αποτελούν έγκλημα πολέμου, την παραχώρηση των περιουσιών των Ελλήνων προσφύγων της Κύπρου σε εποίκους και Tουρκοκύπριους που εκβιαστικά μεταφέρθηκαν στα κατεχόμενα αμέσως μετά την τουρκική εισβολή μετά από τουρκικές και βρετανικές πιέσεις προς την κυβέρνηση του προεδρεύοντος Γλαύκου Κληρίδη, την παραγραφή των εγκλημάτων πολέμου από μέρους του τουρκικού στρατού και άλλων δολοφόνων και βιαστών που παραδέχθηκαν τα εγκλήματά τους, την τυχόν παραμονή τουρκικών στρατευμάτων έστω και δύναμης επιπέδου ΤΟΥΡΔΥΚ και φυσικά με επεμβατικά δικαιώματα της Τουρκίας στην Κύπρο και άλλα παρόμοια), υπονομεύουν την οποιανδήποτε λύση του Κυπριακού και θα θέσουν το νέο κράτος υπό την τουρκική εκβιαστική κυριαρχία.
Σύμμαχοι και συνοδοιπόροι της Τουρκίας στις επιδιώξεις της είναι αριθμός ευρωπαϊκών κρατών για τους δικούς τους λόγους το καθένα. Ο πλέον επικίνδυνος όλων είναι ο βρετανικός παράγων, o οποίος διαχρονικά ήταν ο υποστηρικτής των θέσεων των Τούρκων και των Tουρκοκυπρίων στην προσπάθειά τους να επιτύχουν τη στρατηγική τους, οι Τούρκοι στον έλεγχο όλης της Κύπρου και οι ίδιοι οι Βρετανοί στη διατήρηση των εδώ βρετανικών Βάσεων. Το πλέον παράδοξο που δεν τολμούν να εξηγήσουν πολλά ελληνικά κόμματα της Κύπρου αλλά ούτε και η Κυβέρνηση είναι πώς και γιατί αποδέχονται σε μια λύση του Κυπριακού τη διατήρηση των βρετανικών Βάσεων στην Κύπρο, των βάσεων μιας χώρας εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ε.Ε.) που διαχρονικά αποτελούσε τον κακό δαίμονα των Ελλήνων και που παραμένουσα στην Κύπρο θα υπονομεύει το νέο κράτος και θα διατηρεί ρόλο σε χώρα μέλος της ΕΕ που βρίσκεται σε ένα από τα πιο θερμά σημεία της υδρογείου.
Είναι άξιον απορίας γιατί οι κυβερνήσεις της Κύπρου δίνουν λόγο και υπόσταση στη Βρετανία για τη διαδικασία επίλυσης του Κυπριακού. Μήπως διακατέχονται από φοβικά σύνδρομα; Ή νιώθουν ακόμη εξαρτώμενοι των αποικιοκρατών;
Μαζικές παραβιάσεις
Η συμπεριφορά της Τουρκίας και της Βρετανίας κατά τον 20όν και 21ον αιώνα αποδεικνύουν περίτρανα ότι είναι χώρες με ύπουλη και καιροσκοπική πολιτική και δεν σέβονται τις συνθήκες που υπογράφουν, κάτι που πρέπει να έχει κατά νουν η Κυπριακή Δημοκρατία για να μην παγιδευτεί. Σε ό,τι αφορά την Τουρκία, αναφέρονται μόνο μερικές τουρκικές παραβιάσεις:
1. Παραβίασε τις Συμφωνίες Ζυρίχης - Λονδίνου, βάσει των οποίων εγγυήθηκε την ανεξαρτησία, εδαφική ακεραιότητα, ασφάλεια και συνταγματική τάξη της Κυπριακής Δημοκρατίας, άρθρο 2 της Συνθήκης Εγγυήσεως (αυτήν την παραβίαση την έκανε και η Βρετανία).
2. Στην Κωνσταντινούπολη οι Έλληνες από 250.000 πριν το 1955, σήμερα είναι 2.500, στην Τένεδο και στην Ίμβρο ο πληθυσμός αποτελείτο μόνο από Έλληνες, που από 2.835 και 8.000 αντίστοιχα μετά τη λήξη του Α΄ Π.Π., σήμερα είναι μόνο 27 και 260 αντίστοιχα. Η Τουρκία καταστρατήγησε όλες τις πρόνοιες της Συνθήκης της Λωζάννης περί της αυτονομίας της Ίμβρου και της Τενέδου, απαγόρευσε την ελληνική γλώσσα κ.ά.
3. Παρουσιάζει τη μουσουλμανική ελληνική μειονότητα της Θράκης ως τουρκική κατά παράβαση της Συνθήκης της Λωζάννης.
4. Οι σφαγές και οι διωγμοί των Ελλήνων στο μεγάλο πογκρόμ της Κωνσταντινούπολης τον Σεπτέμβριο 1955 και οι συνεχείς πιέσεις και διωγμοί που ακολούθησαν με την υποκίνηση των Βρετανών και κορυφώθηκαν το 1964 μετά την τουρκοανταρσία.
5. Η μη τήρηση της εκεχειρίας την 22ας Ιουλίου και της 16ης Αυγούστου 1974 και τα εγκλήματα εις βάρος των Ελλήνων.
6. Η μη εφαρμογή της τρίτης Βιέννης και των ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας και της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ για την Κύπρο. Οι εγκλωβισμένοι στην Καρπασία από περίπου 19.000 το 1974, μειώθηκαν σήμερα σε 250.
7. Η μη εφαρμογή των προνοιών για την Κύπρο στην πορεία ένταξης της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση (και που αφελώς οι κυβερνήσεις της ΚΔ ανέχονται). Και πολλά άλλα.
Η κυπριακή κυβέρνηση με την ανοχή και τη μη καταγγελία παραβιάσεων των κυριαρχικών της δικαιωμάτων (μεταφορά νερού από Τουρκία, επεμβάσεις στην ΑΟΖ κ.λπ) συμβάλλει στη διαμόρφωση Διεθνούς Εθίμου εις βάρος της, το οποίον, ως γνωστόν, αποτελεί πηγή του Διεθνούς Δικαίου. Αυτή είναι μια άλλη παγίδα, στην οποία έπεσε η ΚΔ.
Τέλος, άλλη μια παγίδα που πρέπει να αποφύγει η Κυβέρνηση, είναι η μυστική διπλωματία, η οποία κρατά τον λαό στο σκοτάδι και θα τον αιφνιδιάσει όταν θα του σερβίρει την έτοιμη λύση με μικρό μόνο χρόνο μελέτης - κατανόησης της για να αποφασίσει.
