Δεν είναι μόνο που οι στατιστικές μάς ξεπερνούν. Είναι που οι όποιες μεγαλεπήβολες προτάσεις κι εξαγγελίες μάς έχουν προ πολλού προσπεράσει, μοιάζουν τόσο άδειες και τόσο ετεροχρονισμένες. Πολύ σκληρό για να το αποδεχθεί η όποια υγιής συνείδηση
Σε τούτον τον τόπο έχουμε καταλήξει να εξαντλούμε τις ευθύνες μας και να κοιμίζουμε τις Ερινύες μας μέσα σε ευφάνταστες φιέστες και εκδηλώσεις για τις λογής-λογής επετείους και εμβληματικές ημέρες. Με την αίγλη της «Παγκόσμιας» κιόλας! Και τώρα ήλθε η σειρά της Παγκόσμιας Ημέρας Ναρκωτικών…
Αν μια χώρα αξίζει όσο η νεολαία της, τότε η αξία που φαίνεται να δίνουμε στη ζωή των νέων μας είναι τόσο ευκαταφρόνητη και εξευτελιστική, που καμιά αναπτυξιακή προοπτική δεν μπορεί να συγκριθεί μαζί της. Τις τελευταίες ημέρες χάθηκαν σαν υποσημειώσεις των ειδήσεων ανάμεσα στην εθνική τραγωδία του Μακεδονικού, την άλλη εθνική προδοσία του Συνεργατισμού για να καλυφθούν τώρα με την παγκόσμια παράνοια του Μουντιάλ, δυο θάνατοι δεκαοχτάχρονων, μέσα στην ίδια πόλη, μέσα σε μια μέρα. Η εξάρτηση ντυμένη σε ένα κάλυμμα παρανομίας για να βρίσκουμε άλλοθι, σε δυο εκφάνσεις που κατέληξαν να γίνουν καθημερινότητα. Ένα παραποιημένο ή τροποποιημένο, αν θέλετε, δίκυκλο και ένα νοθευμένο «ποτάκι». Που τα ενώνει σε ανείπωτη τραγωδία η ανεπάρκεια της συντεταγμένης πολιτείας να λειτουργήσει έστω και μια φορά δομημένα και προληπτικά.
Λίγες ημέρες πριν, σε μια λαμπερή εκδήλωση στο Προεδρικό Μέγαρο, το Αντιναρκωτικό Συμβούλιο μετεξελισσόταν εμφαντικά σε «Αρχή Αντιμετώπισης Εξαρτήσεων Κύπρου». Επευφημίες και διθύραμβοι, επιτεύγματα, προγραμματικές δηλώσεις, τι έγινε και τι καινοτόμο σκοπεύουν οι ιθύνοντες να γίνει. Αλλά η πραγματικότητα κείτεται σε δυο φρεσκοσκαμμένα μνήματα αδυσώπητη. Ο ένας «εξαρτημένος» από τα 15 του, λένε. Με τους εμπόρους του λευκού θανάτου να περιφέρονται αμέριμνοι. Σίγουρα, κάπου δίπλα μας μεγάλωνε, δίπλα στα παιδιά μας. Αλλά ο εχθρός που είναι προ πολλού «intra portes», εντός των πυλών.
Τόσο απλή και εύκολη γίνεται η πρόσβαση πια, που ένας 15χρονος να μπορεί ν’ απλώσει το χέρι και να πάρει. Μια «δόση» για όλους, μα του 18χρονου τού έπεσε βαριά. Και, αίφνης, χιλιάδες χαμόγελα έσβησαν εκεί που εκείνος αναζητούσε μια τεχνητή έκσταση, ένα φτιαχτό αέρινο γέλιο. Γιατί βλέπετε, ό,τι θα μπορούσε να φέρει γαληνή ψυχής και αληθινή έκσταση, αυτή η πολιτεία τα έχει ρημάξει. Μπορεί να ξέφυγαν τα πρώτα σημάδια στους γονιούς, όπου και να ήταν. Αλλά εμείς οι άλλοι γύρω του; Μήπως απλώς μας ένοιαζε να μην κάνει παρέα τα δικά μας τα παιδιά, και αυτό μας αρκούσε; Ποια η ανάδραση των συντεταγμένων φορέων από τις τοπικές Αρχές ώς τους αναβαθμισμένους φορείς κατά των εξαρτήσεων;
Και αίφνης αναδύθηκε και η εξάρτηση στην ταχύτητα. Μα, ένα όχημα δεν μεταποιείται από τη μια στιγμή στην άλλη. Κάποιος εισάγει τα μοιραία εξαρτήματα, κάποιος τα πουλά, κάποιος τα συναρμολογεί στο όχημα τελοσπάντων. Αλλά όλα και όλοι από κάπου ξεφεύγουν μέσα από ένα σύστημα διάτρητο. Ένα χωράφι λίγο έξω από τον αυτοκινητόδρομο, σε ένα χωριό με εμβληματικό όνομα «Επισκοπή», δηλαδή επίβλεψη και προστασία, λειτουργεί σαν πίστα θανάτου αλλά κανένας δεν φαίνεται να ενοχλείται. Η ανάπτυξη της πόλης, οι πύργοι της μέσα από εικονικές πραγματικότητες, τα εξωπραγματικά ενοίκια ως δείκτης αλόγιστης αισχροκέρδειας -γιατί δεν μαθαίνουμε ποτέ σε αυτόν τον τόπο- κρύβουν αυτήν τη φοβερή πραγματικότητα κάτω από τη χρυσόσκονή τους. Δεν είναι μόνο που οι στατιστικές μάς ξεπερνούν. Είναι που οι όποιες μεγαλεπήβολες προτάσεις κι εξαγγελίες μάς έχουν προ πολλού προσπεράσει, μοιάζουν τόσο άδειες και τόσο ετεροχρονισμένες. Πολύ σκληρό για να το αποδεχθεί η όποια υγιής συνείδηση. Μόνο εξαρτημένες συνειδήσεις το αντέχουν.
Πού είναι τα προληπτικά προγράμματα στα σχολεία; Τι γίνεται με τον κάθε μαθητή με αντικοινωνική συμπεριφορά, που τόσο εύκολα αναδεικνύουμε σε «προβληματικό»; Πόσα και πώς επενδύει η Πολιτεία; Ποιες λύσεις δίνει; Ή μήπως το μόνο που γνωρίζει καλά να κάνει είναι να τον… πασάρουμε από το ένα σχολείο στο άλλο, όπως και τους προβληματικούς εκπαιδευτικούς, μέχρι που ένας διευθυντής που δεν τον αντέχει πια ανακοινώνει το «αποβάλλεται εξάπαντος»;
Αν αντέχουμε να αναμετρηθούμε με τις συνειδήσεις μας, όλοι όσοι θέλουμε να λέμε πως εμπλεκόμαστε στα «κοινά», ας γνωρίζουμε πως το ειδικό μας βάρος προσμετράται από ενέργειες συντεταγμένες και ομόγνωμες για την ακεραιότητα της νέας γενιάς.
ΑΝΔΡΕΙΑΝΗ Δ. ΟΔΥΣΣΕΩΣ
Μέλος Π.Γ. ΕΔΕΚ
