Πανηγυρίζει, και όχι άδικα, ο Ζάεφ, που παραμένει στο διηνεκές η μακεδονική τους ταυτότητα και γλώσσα! Πανηγυρίζει κι ο Τσίπρας που διεκδικεί και την πατρότητα της… κινητικότητας για το συμφέρον της Ελλάδας, αλλά δεν φαίνεται να αναγνωρίζει ποσώς πως στην ουσία έδωσε όσα ακριβώς ζητούσαν οι πολίτες της «Βόρειας Μακεδονίας»
Ήταν λίγο πριν ο Έλληνας Πρωθυπουργός θριαμβολογήσει για την… ιστορική του συμφωνία με την οποία ανήγαγε το «Σκοπιανό» σε όντως μακεδονικό ζήτημα, όταν ο ΠτΔ και ο ηγέτης του ΔΗΣΥ δήλωναν πως βλέπουν και αναμένουν «κινητικότητα» στο Κυπριακό. Αντί, δηλαδή, να ορίζουμε στρατηγική και να χαράζουμε γραμμές και να καταστρώνουμε κινήσεις «ματ» για τον εχθρό, λιμνάσαμε στο βόλεμα και στη λήθη, δηλώσαμε υποταγή σε πολιτικές και οράματα του κάθε ξένου ενδιαφερομένου και περιμένουμε να δούμε πότε θα βρει τον κατάλληλο γι’ αυτόν χρόνο να ταράξει τα λιμνάζοντα μυαλά μας.
Έχει λιμνάσει πληθώρα ιστορικών λαθών σε ένα θνησιγενές ελληνικό κράτος. Όταν ο Τίτο εδραίωνε το όνομα «Μακεδονία» μέσα στη Γιουγκοσλαβία του κτίζοντας πάνω στις ανεπάρκειες των Ελλήνων μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, κανένας «εθνάρχης», από τον Παπάγο του μετ-εμφυλίου μέχρι τον Καραμανλή των Τριμερών και της Ζυρίχης, έως τους Χουντικούς της προδοσίας δεν αναγνώρισε τον κίνδυνο της ύπαρξης μιας «Μακεδονίας» μέσα στην τότε βαλκανική υπερδύναμη.
Και εδραιώθηκε στο γειτονικό κρατίδιο η έννοια της «διαμελισμένης πατρίδας των Μακεδόνων». Κι αντί να γίνουν εθνική στρατηγική τα αρχικά επιχειρήματα και η εξάπαντος εξάλειψη του όποιο όρου θα εδραίωνε στίγματα αλυτρωτισμού μετά την κατ’ απαίτησιν των Η.Π.Α. διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, φτάσαμε να πανηγυρίζει η σημερινή Κυβέρνηση για αφαίρεση, τάχα μου, από το σύνταγμα αλυτρωτικών όρων, αλλά συνυπογράφει τη μακεδονική εθνότητα, ταυτότητα και γλώσσα για τους πολίτες της «Βόρειας Μακεδονίας»!
Άφηναν τον χρόνο να παρέρχεται με το βολικό «Π.Γ.Δ.Μ.», αλλά όλα τα άλλα «Μακεδονικά» κυριαρχούσαν. Χειροκροτούσαμε περιστασιακά αθλητές που εγκατέλειπαν τα γήπεδα, γιατί αγωνίζονταν συναθλητές τους με τη χώρα «Μακεδονία», αλλά μέχρι να επιστρέψουν τους ξεχνούσαμε. Μετά τις εθνικές εξάρσεις της δεκαετίας του ’90, όταν το «Θεσσαλονίκη ξημερώματα» του υπέροχου Τόκα ακουγόταν με πιότερο ενθουσιασμό από τον εθνικό ύμνο, μας έμεινε η εθνική μας μοναξιά -τυχαίος άραγε ο τίτλος του εμβληματικού εκείνου δίσκου- και βολευτήκαμε στην προσωρινότητα του ονόματος.
Πανηγυρίζει, και όχι άδικα, ο Ζάεφ, που παραμένει στο διηνεκές η μακεδονική τους ταυτότητα και γλώσσα! Πανηγυρίζει κι ο Τσίπρας που διεκδικεί και την πατρότητα της… κινητικότητας για το συμφέρον της Ελλάδας, αλλά δεν φαίνεται να αναγνωρίζει ποσώς πως στην ουσία έδωσε όσα ακριβώς ζητούσαν οι πολίτες της «Βόρειας Μακεδονίας». Το τραγικότερο, όμως, είναι ότι έρχεται ετεροχρονισμένα η Ν.Δ. με έναν άλλο Μητσοτάκη να εκφέρουν πατριωτικά συνθήματα, όταν οι άτσαλοι χειρισμοί τους άφησαν το ζήτημα της «Π.Γ.Δ.Μ.» να πάρει την οδό της διολίσθησης.
Με την ανάληψη της πρωθυπουργίας εκ νέου από το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου δεν πρόλαβαν να γίνουν βήματα μπροστά, λόγω του ραγδαίου παροπλισμού του και της μετέπειτα σημιτικής εκπτωτικής πορείας στα ζητήματα εθνικής σημασίας και ευαισθησίας. Και όλοι όσοι ακολούθησαν, πολύ άνετα θα εκχωρούσαν όσα ο Τσίπρας έχει σήμερα δώσει και μάλιστα κάτω από ασύγκριτα λιγότερες έξωθεν πιέσεις και επιβολές.
Γιατί, ακριβώς, η έννοια της εθνικής αξιοπρέπειας και η χάραξη στρατηγικής που να την διασφαλίζει δεν υπήρξε ποτέ στις σφαίρες της πολιτικής λογικής τους. Απλώς ανέμεναν πότε θα υπήρχε κάποια «κινητικότητα» και πότε θα έδιναν το σύνθημα οι άσπονδοι φίλοι τους, αν και εφόσον τα συμφέροντα εκείνων υπαγόρευαν διατάραξη της λιμνάζουσας πολιτικής τους σκέψης.
Στην πολιτική σκακιέρα, για να θέτεις προϋποθέσεις, πρέπει να έχεις δύναμη. Επιμένει η ελληνική Κυβέρνηση πως η συμφωνία εξυπηρετεί τα εθνικά συμφέροντα. Κι όταν αυτό γίνεται σε χρόνο ρεκόρ και κατά την κορύφωση του πλέον επώδυνου μνημονίου που υπήρξε ποτέ, τίνος τα συμφέροντα εξυπηρετούνται, είναι πέραν από εμφανές.
Αν όντως οι Τσίπρας και Κοτζιάς αποφάσισαν αυτεπάγγελτα να ανακινήσουν το «Σκοπιανό» και να το καθιερώσουν σε «Μακεδονικό», τώρα που ο ελληνικός λαός προσπαθεί ασθμαίνοντας να βγει από τη βαθιά και σκοτεινή νύκτα που τον κράτησαν τέσσερεις Κυβερνήσεις, θα πρέπει κατ’ ελάχιστον να καταδείξουν πως έχουν τουλάχιστον διασφαλίσει όλα όσα καθορίζουν την ειδοποιό διαφορά μεταξύ «Βόρειας Μακεδονίας» και Μακεδονίας. Και αυτά είναι πολύ πέρα από τον συμπαθέστατο μακεδονικό χαλβά, για τον οποίον ο Έλληνας Πρωθυπουργός δήλωσε πρόσφατα πως ακόμη και για την κατοχύρωσή του θα χρειασθεί παραπομπή σε… ειδική επιτροπή!
Κι αυτό δεν είναι παρά μόνον η αρχή!
ΑΝΔΡΕΙΑΝΗ Δ. ΟΔΥΣΣΕΩΣ
Μέλος Π.Γ. ΕΔΕΚ
