Τον εσμό των ανανιστών -όπως συνηθίζω να αποκαλώ τους θιασώτες του σχεδίου Ανάν- αλλά και τους οπαδούς της «οποιασδήποτε λύσης» τούς έχω χαρακτηρίσει ως πιο επικίνδυνους από τους Τούρκους, και τούτο, διότι οι Τούρκοι ουδέποτε απέκρυψαν τις προθέσεις τους έναντι της Κύπρου, την οποία θέλουν να επανακτήσουν και να θέσουν υπό τον πλήρη έλεγχό τους, ενώ οι ανανιστές επιρρίπτουν ευθύνες στη δική μας πλευρά. Τι διαφέρουν από αυτούς που θέλουν να «αλλάξουν οι Ε/κύπριοι νοοτροπία», δηλαδή να τους «κοτσιανιάσουμε την ιδιαίτερή μας πατρίδα; Και επειδή εσχάτως γίνεται λόγος για «προδότες», ως τέτοιοι μόνο θα πρέπει να χαρακτηριστούν όσοι βιάζονται να παραδώσουν την Κύπρο στην Τουρκία με την υπογραφή τους.
Διότι, όταν στην κάθε περίπτωση οι Τούρκοι δηλώνουν ότι γι’ αυτούς «το Κυπριακό είναι λυμένο επί του εδάφους και του χάρτη», όταν η λεγόμενη ΤΔΒΚ (Τουρκική Δημοκρατία της Βορείου Κύπρου) είναι «κράτος ανεξάρτητο» και ταυτόχρονα νομός-επαρχία της Τουρκίας, όταν η Κυπριακή Δημοκρατία θεωρείται «εκλιπούσα» και η Άγκυρα αρνείται να εκπληρώσει τις κυπρογενείς υποχρεώσεις της και να εφαρμόσει τα περί Κύπρου ψηφίσματα και αποφάσεις του ΟΗΕ και τις γράφουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους, αν όχι… και κάπου αλλού (με συγχωρείτε, φίλοι αναγνώστες) κ.λπ., τι άλλο θέλουν να ακούσουν;
Πολύ πρόσφατες είναι οι δηλώσεις του επικεφαλής των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων ότι η χώρα του θα προασπίσει τα συμφέροντά της στη Μεσόγειο, στο Αιγαίο και στην Κύπρο.
Ποια, λοιπόν, είναι τα συμφέροντά της όταν διεκδικεί και την κυπριακή ΑΟΖ και προς τι αποσκοπεί ο απόπλους του ερευνητικού σκάφους - γεωτρύπανου FATIH σε αντικατάσταση του HAYREDDIN BARBAROSA PASA;
Κλείνουν λοιπόν και τα μάτια και τα αφτιά τους όσοι μπροστά σε αυτές τις προκλήσεις, εκβιασμούς και απειλές ευελπιστούν ότι θα βρεθεί ένας Κουΐσλιγκ (Νορβηγία), Πετέν (Γαλλία) και Τσολάκογλου (Ελλάδα) για να τους παραδώσει με την υπογραφή του την Κύπρο, όπως έπραξαν οι πιο πάνω συνεργάτες των Ναζί κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και της κατοχής της χώρας τους από αυτούς. Αυτός κι αν θα είναι πραγματικός ΠΡΟΔΟΤΗΣ.
Τα περί επανένωσης και απελευθέρωσης στο πλαίσιο της ούτω καλούμενης Διζωνικής, Δικοινοτικής Ομοσπονδίας είναι έπεα πτερόεντα (λόγια φτερωτά, λόγια του αέρα), όταν ουσιαστικά έχουμε αποδεχθεί τη διχοτόμηση, αφού υποβάλαμε και χάρτη με την παραχώρηση σχεδόν του 30% στην Τουρκία και της προσφέραμε παντοιοτρόπως «γην και ύδωρ», αρχής γενομένης από τις επάρατες ούτω καλούμενες «συμφωνίες κορυφής», με τις οποίες
αποενοχοποιήσαμε την Τουρκία και μετατρέψαμε την εισβολή και κατοχή σε «δικοινοτική διαφορά».
Οι επικλήσεις για ενότητα είναι αποκορύφωμα υποκρισίας, γιατί τέτοια ενότητα ουδέποτε θα υπάρχει, αν δεν προϋπάρχει ενότητα σκοπού στη βάση ενός ενιαίου εθνικοαπελευθερωτικού, αντικατοχικού αγώνα.
Η Τουρκία ουδέποτε θα αποσυρθεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο από την Κύπρο ή θα τερματίσει τις διεκδικήσεις αλλά και απειλές σε βάρος Ελλάδας και Κύπρου, εκτός και… αν αποκτήσουμε ατομικές βόμβες, έστω και μικρής ισχύος, όπως αυτές που προγραμματίζουν να εγκαταστήσουν στα πυρηνικά υποβρύχιά τους οι πυρηνικές δυνάμεις.
Κατά τα άλλα, «με τον νουν μας κάμνουμε μπαϊράμι». Ας αναμένουμε τι εκπλήξεις μάς επιφυλάσσει ο σουλτάνος της Άγκυρας μετά τις προεδρικές εκλογές της 24ης τρέχοντος.
ΑΝΔΡΕΑΣ Μ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Πρώην συνδικαλιστής
