Τώρα και να θέλεις την ξεπερνάς την επέτειο; (Άσε που δεν θέλεις). Στους καιρούς που ζούμε, ένας λόγος παραπάνω να βουρκώνεις. Δεκαεννιά χρόνια χωρίς τον Φρέντυ. Αθήνα, 1964. Άντε στο σεργιάνι να ξαναζήσεις την Οδό Ονείρων του Χατζιδάκι, τη Μαγική Πόλη του Θεοδωράκη. Beatles και Τσιτσάνης, αποστασία και Ανάκτορα, βία και νοθεία, Λαμπράκηδες, διαδηλώσεις και 1 1 4 «Η τήρηση του παρόντος Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων».
Ένας Γερμανός Μυτιληνιός, μεγαλωμένος στην οδό Στουρνάρα, στην ίδια πολυκατοικία με τον μύθο Σοφία Βέμπο και τον θείο του Λεό Ραπίτη, που της έγραψε τις μεγαλύτερες επιτυχίες της, περνά από μικροσκόπιο όλη εκείνη την εποχή τη μαγική. Φρειδερίκος τ’ όνομά του σε απόλυτο συνειρμό με το Γερμανός και το νυστέρι του να χώνεται βαθιά στις πληγές τις κοινωνικές. Η εκδότρια Ελένη Βλάχου τον ξεχωρίζει, φέρνουν με τη Μεσημβρινή νέο αίμα στη δημοσιογραφία. Τον διαβάζεις και γεννιέται το ερώτημα: «Κουλούρι ή Φρέντυ;»
Αρχίζει παράλληλα μια συγγραφική πορεία, ανάλαφρη μα το ίδιο κοφτερή. «Με συγχωρείτε, λάθος», «Ούτε αλάτι ούτε πιπέρι», «Γράψ’ το όπως το λέω». Χιούμορ που τσακίζει κόκκαλα, έρωτας και γάμος με την Εριέτα Μαυρουδή, στην αναμονή με τον Κωνσταντίνο Γλύξμπουργκ και την Άννα Μαρία για διάδοχο τις ίδιες μέρες, προλαβαίνει η Ναταλία με λίγες ώρες διαφορά από την Αλεξία και το χιούμορ του περήφανου πατέρα αστράφτει: «Η Μεσημβρινή πάντα προηγείται».
Λίγο αργότερα στο τότε ΕΙΡ, Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας, στην Αγία Παρασκευή, ανάμεσα στα μπάζα και τις σιδεροδοκούς, ο Φρέντυ γεννά την ελληνική τηλεόραση: Εκφωνεί ειδήσεις, κάνει ρεπορτάζ και συνεντεύξεις. «Αλάτι και πιπέρι», η πρώτη εκπομπή, που τίποτα δεν την ξεπέρασε ώς τώρα, ύστερα το πρώτο αληθινά βαθιά ανθρώπινο τηλεοπτικό πρόγραμμα «Η πρώτη σελίδα» χαρίζει συγκίνηση, δάκρυ για τον αγώνα και του πιο απλού ανθρώπου και του πιο μεγάλου καλλιτέχνη.
Κύπρος 1974, από τους πρώτους εδώ, στους διαδρόμους του ΡΙΚ εντυπωσιάζει με την ευγένεια και το χαμόγελό του, μες’ στη χειμωνιά γυρνάει στ’ αντίσκηνα, φέρνει στο φως υποθέσεις τραγικές, δίνει αγάπη σε παιδιά, σε συγγενείς αγνοουμένων. Σε πολιτικό δεν χαρίστηκε ποτέ. Στην εξουσία δεν υποκλίθηκε. Σαράντα τόσα βιβλία, ιστορικές βιογραφίες, έρευνες, πορτρέτα, όλα μ’ έναν μεγάλο έρωτα στο κέντρο: Σοφία Μινέικο - Γεώργιος Παπανδρέου, Μαρίκα Κοτοπούλη - Ίωνας Δραγούμης, Έρνεστ Χέμινγουεϊ - Τερέζα Μακρή και πάνω απ’ όλα ένας απέραντος έρωτας για τη ζωή που την καταγράφει σε χιλιάδες χρονογραφήματα από το γραφειάκι του στη Σόλωνος, τη μεταπλάθει με τα πλήκτρα της γραφομηχανής του που δεν αποχωρίστηκε ποτέ (όπως και τα γυαλιά του στο στυλ της δεκαετίας του ’60), και την στέλνει στον κόσμο γύρω του να τον ζεστάνει. Ταξιδεύει για να συναντήσει τα μεγαλύτερα θηρία της τέχνης και της πολιτικής, μια διαδρομή αξιοθαύμαστη: από πλασιέ υφασμάτων, ταμίας εργοστασίου, υπάλληλος φαρμακείου, τιμημένος με τα μεγαλύτερα βραβεία για την ακοίμητη αγάπη του για τον άνθρωπο και τη γνώση.
«Ρούφηξα την τηλεόραση σαν μια υπέροχη ερωμένη, μα η εφημερίδα είναι η πιστή αγαπημένη σύντροφος», θα πει κάποτε. Κι όταν ένιωσε πως ήρθε η ώρα, κλείστηκε σαν σαλιγκαράκι στο καβούκι του, γύρισε τις κεραίες προς τα μέσα και έφυγε για να πάει να βρει την παρέα του: τον Μάνο, τη Λαμπέτη και τον αγαπημένο του συνθέτη Γκιέρσιουιν. Α, και τη Ρίτα Χαίηγορθ σαν Τζίλντα με το μακρύ μαύρο γάντι και το «put the blame on men».
Να σου λέγαμε μια καλημέρα εκεί που είσαι, Φρέντυ; Το Ναταλάκι τις ζει εφιαλτικά αυτές τις μέρες, μα το βλέμμα-αστραπή, το χιούμορ-λεπίδα, ο λόγος που σημαδεύει τις καρδιές με τους στίχους της, όλα κληρονομιά που της άφησες. Τ’ όνειρό σου για έναν καλύτερο κόσμο σαν να σε γέλασε κι εσένα κι εμάς, που φοιτητάκια αδέκαρα τραφήκαμε με τη γραφή σου. Καλημέρα, απ’ τη Στουρνάρα ή τη Σόλωνος στην Αθήνα, ή τη Σουλίου στη Λευκωσία. Γι’ άλλη μια φορά χίλιες φορές χαλάλι τα κουλούρια που στερήθηκα για ν’ αγοράζω τη Μεσημβρινή.
