Ακόμα ένα βήμα, ώστε να ανοίξει η πόρτα του παγκόσμιου φρενοκομείου, έχει κάνει ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, με την αποχώρηση της χώρας του από τη διεθνή συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Βήμα-βήμα η κυβέρνηση Τραμπ αποχωρεί ή καταγγέλλει σειρά διεθνών συμφωνιών σε διάφορα θέματα. Προκαλώντας προβλήματα και αποσταθεροποίηση σε κεφαλαιώδη θέματα, όπως π.χ. το Διεθνές Εμπόριο, η Προστασία του Περιβάλλοντος, τα πυρηνικά όπλα και ο κίνδυνος περαιτέρω διάδοσής τους. Παιγνίδια άκρως επικίνδυνα για ολόκληρο τον πλανήτη Γη, αλλά και τις ίδιες τις ΗΠΑ.

Μ' αυτές τις αποφάσεις του ενισχύει το κλίμα Ψυχρού Πολέμου που ήδη υπάρχει στον κόσμο και αποσταθεροποιεί ολόκληρες περιοχές, δημιουργώντας προϋποθέσεις θερμών επεισοδίων, έως περιφερειακών συγκρούσεων. Αυτή η πολιτική Τραμπ ευνοεί τυχοδιωκτικές πολιτικές, όπως αυτή του καθεστώτος Ερντογάν. Σπρώχνει τον κόσμο σε μια νέα κούρσα εξοπλισμών, με όλα τα αρνητικά επακόλουθα τόσο στην παγκόσμια οικονομία όσο και κύρια στις ζωές των ανθρώπων. Νέες εκατόμβες θυμάτων θα στοιβαχτούν στον παραλογισμό ενός ανεφάρμοστου στόχου. Αυτού της παγκόσμιας κυριαρχίας.

Την ίδια ώρα, προκαλεί σοβαρότατους τριγμούς και αναταράξεις στις ήδη υπάρχουσες λεπτές ισορροπίες και αμηχανία έως τεράστιες δυσκολίες σε στενούς συμμάχους του, όπως το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά και άλλες ηγετικές δυτικές δυνάμεις, όπως η Γαλλία και η Γερμανία. Προκαλεί, ταυτόχρονα, σε σημείο ανησυχίας άλλες παγκόσμιες δυνάμεις, όπως η Ρωσία και η Κίνα. Στη δίνη του τυφώνα τον οποίο προκαλεί και ο οποίος συνεχώς δυναμώνει θα εγκλωβιστούν μικρότερα κράτη, τόσο φιλικά προς τις ΗΠΑ, όπως το Ισραήλ και η Σαουδική Αραβία, όσο και εχθρικά, όπως το Ιράν και Συρία.

Ικανοποιούνται τα μονοπώλια

Βέβαια, αυτές οι κινήσεις του ικανοποιούν ισχυρότατα μονοπώλια κολοσσών αμερικανικών συμφερόντων, όπως είναι η βιομηχανία των όπλων, αλλά και άλλες, οι οποίες κερδοσκοπούν σε βάρος του περιβάλλοντος ή και της υγείας των ανθρώπων. Παρέχει προστατευτισμό σε αμερικανικές οικονομικές μονάδες και δημιουργεί εμπόδια έως και αποκλεισμούς σε χώρες και εταιρείες που εξάγουν προς τις ΗΠΑ. Μια πολεμική οικονομική λογική, μια επιθετική εμπορική πολιτική σε βάρος αντιπάλων αλλά και συμμάχων, στην προσπάθειά του να εξυπηρετήσει τον βασικό του στόχο, τη θεμελιακή πολιτική του θέση που συμπυκνώνεται στο σύνθημα «Πρώτα η Αμερική» (ΗΠΑ).

Για να το πετύχει, εκτός του ότι ανατρέπει διεθνείς συνθήκες, πυροδοτεί συγκρούσεις και πολέμους, κτυπά αλύπητα εμπορικά και οικονομικά χώρες, όπως το Μεξικό και η Κίνα, αλλά και επιβάλλει όπου αποφασίσει κυρώσεις, αγνοεί και παρακάμπτει διεθνείς οργανισμούς, όπως τα Ηνωμένη Έθνη και η Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτή η συμπεριφορά προκαλεί αντίποινα από άλλους πόλους ισχύος, όπως είναι η Ρωσία, η Κίνα και άλλα κράτη. Στον δε κυκεώνα αυτής της αντιπαράθεσης, αυτής της προσπάθειας αναδιανομής σφαιρών επιρροής, πολιτικής και γεωστρατηγικής και οικονομικών αγορών, συνθλίβονται μικρότερα κράτη και οικονομίες.

Δημιουργεί δε μια σοβαρότατη και επικίνδυνη αντίθεση ανάμεσα στην αναγκαία για την ανάπτυξη του παγκόσμιου καπιταλισμού πορεία της παγκοσμιοποίησης και της εθνικής ανάπτυξης των ΗΠΑ μέσω του προστατευτισμού και τις απαγορεύσεις σε βάρος τρίτων. Αν σε όλα τα πιο πάνω προστεθεί και η μονοκρατορική αντίληψη που έχει περί διοίκησης (βλέπε συνεχείς απολύσεις στενών συνεργατών του με την πρώτη διαφωνία), δημιουργεί αστάθεια, αβεβαιότητα αλλά και φόβο για τον τρόπο και το περιεχόμενο των αποφάσεων τις οποίες λαμβάνει.

Ήδη η απόφαση του Προέδρου Τραμπ για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν έχει πυροδοτήσει την πρώτη ανάφλεξη στη γειτονιά μας. Κτύπημα των Ισραηλινών ενάντια στη Δαμασκό, εκτόξευση ρουκετών από Ιρανούς κατά Ισραήλ στα υψίπεδα Γκολάν και νέο κτύπημα από τους Ισραηλινούς. Η πολιτική ρητορική του Ντόναλντ Τραμπ συνεχίζεται, οι διάφορες αλληλοσυγκρουόμενες δυνάμεις στην Εγγύς και Μέση Ανατολή συντάσσονται στο ένα ή το άλλο στρατόπεδο, με την Τουρκία ως είθισται να το παίζει σε διπλό ταμπλό και την Ευρώπη, για άλλη μια φορά, να τρέχει δεύτερη και εξαντλημένη να περισώσει ό,τι περισώζεται.

Είναι άκρως ενδιαφέρον πότε επιτέλους η Ευρωπαϊκή Ένωση θα ορθώσει ανάστημα και θα εκφέρει λόγο και θα υλοποιήσει πράξεις αντάξιες αυτού που ευαγγελίζεται. Από την ώρα της εκλογής του ο Ντόναλντ Τραμπ έχει ανατρέψει σειρά στρατηγικούς σχεδιασμούς και πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αν η τελευταία δεν μπορέσει ούτε τώρα, ούτε σ' αυτήν την κρίσιμη καμπή των εξελίξεων στα ανατολικά της σύνορα να διαδραματίσει ρόλο ανεξάρτητης μεγάλης δύναμης, τότε οριστικά θα έχει απολέσει τη δυνατότητα να είναι συνδιαμορφωτής της παγκόσμιας πολιτικής. Οι επιπτώσεις σε βάρος της θα είναι πολλαπλές και σοβαρές. Γιατί σύντομα θα βρεθεί μπροστά σε ένα άλλο, ακόμα πιο σοβαρό δίλημμα.

Τι θα πράξει, αλήθεια, η Ευρωπαϊκή Ένωση όταν αύριο, μεθαύριο ο Πρόεδρος των ΗΠΑ θα υλοποιήσει το επόμενο του βήμα; Δηλαδή, όταν θα πλήξει με αποφάσεις του τον επόμενο στόχο του, που είναι μια δύναμη πολύ υπέρτερη του Ιράν; Γιατί, ας μην υπάρχει αμφιβολία ότι ο επόμενος στόχος της ηγεσίας των ΗΠΑ είναι η Κίνα. Ο Ντόναλντ Τραμπ αυτοηδονίζεται ότι υλοποιεί τους προεκλογικούς του στόχους. Αυτό μπορεί να του αποφέρει εσωτερικά κέρδη. Δημιουργεί όμως τεράστιες ζημιές για την Ευρωπαϊκή Ένωση και υπονομεύει τη διεθνή ασφάλεια. Θέτει σε κίνδυνο τις υπάρχουσες λεπτές ισορροπίες στο διεθνές πεδίο και πυροδοτεί νέα κύματα τρομοκρατίας.

Αν ο στόχος του είναι να επαναφέρει την παγκόσμια αμερικανική κυριαρχία όπως ήταν επί εποχής του αλήστου μνήμης Ρώσου ηγέτη, Μπόρις Γέλτσιν, αυταπατάται. Κάτι τέτοιο δεν μπορεί να υλοποιηθεί. Ούτε οι σημερινές ηγεσίες Ρωσίας και Κίνας θα το επιτρέψουν, ούτε οι υπάρχουσες ισορροπίες, ούτε το οικονομικό και στρατιωτικό ισοζύγιο στον κόσμο το επιτρέπει. Αν κάτι πετυχαίνει με τις πολιτικές του, είναι να σπρώχνει τον κόσμο προς τον γκρεμό. Προς τον αφανισμό.

Και μέσα σε όλα αυτά, η μικρή Κύπρος αναδεικνύει σύνδρομα γιγαντισμού και κινδυνεύει να γευτεί δηλητηριώδη φρούτα, τα οποία, παρά τη γεωγραφική της θέση, έχει αποφύγει έως τώρα. Ο από μηχανής θεός ας βάλει το χέρι του, προτού είναι πολύ αργά για τους πάντες.