Τα εγκλήματα δίνουν και παίρνουν σε κάθε κοινωνία. Μικρή ή μεγάλη. Θηρία οι άνθρωποι! Και σαν θηρία που είναι, θα μετατρέψουν την κοινωνία σε ζούγκλα. Συμπεριφορές που διαιωνίζονται αιώνες τώρα... Στη δική μας λιλιπούτεια κοινωνία, καθετί που σαλεύει γίνεται αμέσως γνωστό. Καθετί που ταράζει τα ήσυχα νερά του νησιού, δεν υπάρχει περίπτωση να μη γίνει είδηση.
Πρόσφατα ακούσαμε κάποια γεγονότα που μας συγκλόνισαν. Ένας ιερέας που λέγεται ότι ασελγούσε στη θετή του κόρη, μια δολοφονία ενός ζευγαριού, η οποία πιστέψαμε αρχικά ότι διαπράχθηκε από τον θετό γιο του ζευγαριού, αλλά όπως δείχνουν τα πράγματα άλλος είναι ο δολοφόνος... Πώς θα νιώθαμε εμείς εάν μας χρέωναν με το έγκλημα κάποιου άλλου;
Πώς θα νιώθαμε εάν μέσα σε δευτερόλεπτα μάς βάφτιζαν οι πάντες «δολοφόνους», ενώ στην πραγματικότητα είμαστε αθώοι; Βιαζόμαστε. Βιαζόμαστε να κρίνουμε. Βιαζόμαστε να μιλήσουμε. Όλοι κάτι πρέπει να πούμε; Όλοι πρέπει να γίνουμε δικαστές; Ερωτήματα που αιωρούνται μέρες τώρα στη σκέψη μας. Ένα νέο παιδί υιοθετημένο πώς να ένιωσε άραγε όταν ολόκληρη η Κύπρος το μουντζούρωσε; Με ποια δύναμη, με ποια ηρεμία ψυχής μπορεί να συνεχίσει τη ζωή του μετά απ' όλα όσα κατηγορήθηκε απ' όλους μας; Η βιασύνη είναι μια τεράστια αμαρτία. Είναι ο εύκολος τρόπος.
Κουβέντα να γίνεται, δηλαδή... Κουβέντα να γίνεται καθώς δολοφονούμε την ψυχή ενός μικρού παιδιού; Κουβέντα να γίνεται καθώς ακυρώνουμε, στιγματίζουμε έναν νέο άνθρωπο; Η βιασύνη, το εύκολο και γρήγορο συμπέρασμα σε όποια έκφανση της ζωής μας, δεν είναι τίποτα άλλο παρά ανευθυνότητα. Σε αυτήν τη μικρή κοινωνία υπάρχουν φορείς, υπάρχουν υπεύθυνοι και ειδικοί, οι οποίοι έχουν υποχρέωση να διαλευκάνουν τις υποθέσεις που έχουν να κάνουν με τη Δικαιοσύνη.
Υπάρχει η Αστυνομία, υπάρχουν οι δικαστές, υπάρχουν οι ειδήμονες. Τη βιασύνη μας ας τη χρησιμοποιήσουμε στο περπάτημά μας. Ας τη χρησιμοποιήσουμε στις ασκήσεις μας για να χάσουμε μερικά κιλά παραπάνω. Ας τη χρησιμοποιήσουμε στη θάλασσα για να φτιάξουμε ωραίο και σφριγηλό σώμα! Ας τη χρησιμοποιήσουμε εκεί όπου δεν πληγώνουμε αθώες ψυχές.
Για να πούμε και του στραβού το δίκιο, ένα μέρος της ευθύνης το έχει και η ενημέρωση. Οι τηλεοράσεις, τα ραδιόφωνα, οι εφημερίδες και τα περιοδικά. Πάμπολλες φορές, όλα αυτά τα μέσα δημοσιεύουν όλες τις λεπτομέρειες προτού η Δικαιοσύνη βγάλει τα τελικά συμπεράσματά της. Εμείς, λοιπόν, απλώς εισχωρούμε σε ό,τι διαβάζουμε, σε ό,τι βλέπουμε στις οθόνες της τηλεόρασης και του υπολογιστή μας και αποφασίζουμε!
Ονομάζουμε κάποιους ενόχους, και άλλους τους ονομάζουμε αθώους. Τους πραγματικούς ενόχους τούς αθωώνουμε, τους πραγματικούς αθώους τους βαφτίζουμε ενόχους! Περισσότερη προσοχή, λοιπόν. Ο καθένας στο είδος του κι ο Λουμίδης στους καφέδες! Οι δικαστές ας μη γίνονται ζαχαροπλάστες κι οι ζαχαροπλάστες ας μη γίνονται δικαστές.
Έτσι ώστε η μικρή και ονειρεμένη ζούγκλα στην οποία ζούμε, να μην αγριεύει περισσότερο. Έτσι ώστε να ξέρουμε πού είναι η γωνιά του καθενός μας. Να μην μπλεκόμαστε σε ξένα χωράφια. Και, κυρίως, να μη βγάζουμε τους αθώους ενόχους! Και κυρίως να περιμένουμε μπας και το δικό μας συμπέρασμα είναι πέρα για πέρα λανθασμένο!
