Σχεδόν 10 μήνες μετά το ναυάγιο του Κραν Μοντανά το αδιέξοδο και η ακινησία στο Κυπριακό παραμένουν και δεν υπάρχουν οποιαδήποτε σημάδια για αναβίωση της δυναμικής για λύση. Το δείπνο της περασμένης Δευτέρας, παρ’ ότι χαμηλών προσδοκιών, έκρυβε την ελπίδα ότι κάποια ευχάριστη έκπληξη θα μπορούσε ν' ανοίξει τον δρόμο της λύσης. Δυστυχώς, το μόνο που κατάφεραν οι δύο ηγέτες, είναι να επιβεβαιώσουν την αδυναμία τους να υπερβούν τις διαφωνίες τους. Οι προϋποθέσεις που έθεσε ο Γ.Γ. στην Έκθεσή του δεν έχουν εκπληρωθεί.

Μετά το Δείπνο, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δήλωσε ότι εναπόκειται πλέον στον Γ.Γ. τι θα γίνει και πώς θα προχωρήσουν τα πράγματα. Δεν χρειάστηκαν περισσότερες από 24 ώρες για να έλθει η απάντηση του ΟΗΕ. Ο Γ.Γ. επαναλαμβάνει ότι δεν εναπόκειται στον ίδιο, αλλά στους δύο ηγέτες το άνοιγμα του δρόμου προς τη λύση.

Ο Γ.Γ. επαναλαμβάνει ότι οι καλές του υπηρεσίες είναι διαθέσιμες, ΕΦ’ ΟΣΟΝ τα δύο μέρη είναι έτοιμα να συνεχίσουν από εκεί που έμειναν, αποδεχόμενα το Περίγραμμα Γκουτέρες, χωρίς όρους και προϋποθέσεις. Και εδώ είναι το πρόβλημα. Γιατί και οι δύο πλευρές και κυρίως ο Νίκος Αναστασιάδης θέτουν όρους και προϋποθέσεις. Ο αναμενόμενος διορισμός «προσωρινού ειδικού αντιπροσώπου του Γενικού Γραμματέα» καθόλου δεν διαφοροποιεί τα πράγματα. Όμως, μετά την αδυναμία διάρρηξης του αδιεξόδου στο Δείπνο, ούτε αυτός ο διορισμός πρέπει να θεωρείται βέβαιος.

Αν οι δύο ηγέτες αδυνατούν να βρουν κοινή γλώσσα, είναι ουτοπία και ψευδαίσθηση να περιμένουν ότι κάποιος τρίτος, από μηχανής θεός, θα το κάνει γι’ αυτούς. Πολύ φοβούμαι ότι, εάν οι δύο πλευρές δεν αποφασίσουν να μπουν σε μια διαδικασία πάρε-δώσε, με πακετοποίηση όλων των εκκρεμούντων ζητημάτων, όπως ζητά ο Γ.Γ., το μόνο που θα πετύχει ο Προσωρινός Ειδικός Αντιπρόσωπος είναι να επιβεβαιώσει την οριστικοποίηση του αδιεξόδου, με όλες τις τραγικές συνέπειες που θα ακολουθήσουν.

Ο απόηχος του Δείπνου της περασμένης Δευτέρας δείχνει ότι οι ηγέτες των δύο Κοινοτήτων όχι μόνον δεν έφτασαν σε θετικό αποτέλεσμα, αλλά αντίθετα ζουν στον δικό τους μικρόκοσμο και αδυνατούν να συνειδητοποιήσουν τα δεδομένα που τους περιτριγυρίζουν, καθώς και τους τεράστιους κινδύνους που απειλούν την Κύπρο. Αυτούς τους τελευταίους δέκα μήνες, το πνεύμα της επίλυσης του Κυπριακού εξοβελίστηκε από την Κύπρο και στις δύο πλευρές της διαχωριστικής γραμμής. Ποτέ τα πράγματα δεν ήταν τόσο αρνητικά και στην ε/κ και στην τ/κ πλευρά.

Είναι φανερό ότι, με τα σημερινά δεδομένα, είναι αδύνατη η έγκριση της οποιασδήποτε λύσης και στις δύο πλευρές. Κύριοι υπεύθυνοι γι’ αυτό είναι ο Αναστασιάδης και ο Ακιντζί, που αντί να επιχειρήσουν γεφύρωση των διαφορών που απομένουν, ταμπουρώνονται όλο και περισσότερο στις διαφορές τους και καθιστούν πιο δύσκολη την επίτευξη συμβιβασμού.

Θέλω να σταθώ ιδιαίτερα στον Ε/κ ηγέτη, ο οποίος το 2013 ζήτησε από τον λαό εντολή για επίλυση του Κυπριακού. Οι Ελληνοκύπριοι, αξιολογώντας τη γενική του πολιτική πλεύση και κυρίως τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρθηκε την κρίσιμη ώρα των Δημοψηφισμάτων, του έδωσαν την εντολή. Και είναι γεγονός ότι, έπειτα από κάποια αρχικά σκαμπανεβάσματα, συμπεριφέρθηκε σωστά, υιοθέτησε τις συγκλίσεις Χριστόφια-Ταλάτ, τις επέκτεινε και οδήγησε το Κυπριακό μιαν ανάσα από τη λύση.

Και, ξαφνικά, τα πάντα ανετράπησαν. Με ακατανόητους χειρισμούς και αλλοπρόσαλλη πολιτική, ουσιαστικά αναίρεσε εαυτόν και εξουδετέρωσε την ίδια τη δική του πολιτική και φιλοσοφία. Σε μια νύχτα βρέθηκε να πολεμά το ΑΚΕΛ, που μέσα από χίλιες δυσκολίες επέδειξε την αναγκαία πατριωτική ευθύνη και, από κόμμα της μείζονος αντιπολίτευσης, μετατράπηκε στο κύριο στήριγμά του για επίλυση του Κυπριακού.

Ακόμα, στην ουσία αμφισβήτησε την πολιτική του δικού του κόμματος, του ΔΗΣΥ, που με σοβαρότητα διαφοροποιούσε το μεγαλύτερο κόμμα της Κύπρου από τα ακραία, εθνικιστικά στοιχεία, που σε τελική ανάλυση ήταν βαρίδια. Αυτή η πολιτική του Προέδρου άφησε μετέωρο τον Αβέρωφ Νεοφύτου και άλλα ηγετικά στελέχη του ΔΗΣΥ. Δεν είναι τυχαίο ότι, τον τελευταίο καιρό, ακόμα και μετά το Δείπνο με τον Ακιντζί, ο Νίκος Αναστασιάδης επαινείται για τους χειρισμούς του από αυτούς που ζητούσαν την κεφαλή του επί πίνακι.

Ασφαλώς στην πολιτική οι διαφοροποιήσεις είναι θεμιτές και αναγκαίες, ιδιαίτερα όταν οι συνθήκες αλλάζουν και οι στόχοι αναθεωρούνται. Στην περίπτωση, όμως, του Νίκου Αναστασιάδη, τίποτε από αυτά δεν συμβαίνει. Αντίθετα, τα πράγματα γίνονται πιο δύσκολα και πιο σύνθετα. Τα παραληρήματα του Ερντογάν και οι πειρατικές του ενέργειες στην ΑΟΖ καθιστούν την ανάγκη λύσης και απαλλαγής της Κύπρου από τον κατοχικό στρατό και το δικαίωμα μονομερούς επέμβασης της Τουρκίας (ακριβώς όπως προνοεί το Περίγραμμα Γκουτέρες), πιο αναγκαία και επείγοντα παρά ποτέ.

Σε μια εποχή που η περιοχή μας και ολόκληρος ο πλανήτης βρίσκονται στα πρόθυρα μιας παγκόσμιας σύγκρουσης, για μια κρίση που εξελίσσεται 100 χιλιόμετρα από την Κύπρο, και τις Βρετανικές Βάσεις άμεσα εμπλεκόμενες στις συγκρούσεις, και σε μια περιοχή όπου οι δυνατότητες της Κύπρου για εκμετάλλευση του γεωλογικού της πλούτου, χωρίς λύση του Κυπριακού, κινούνται στη σφαίρα της φαντασίας, άλλες έπρεπε να είναι οι σκέψεις και η πολιτική μας.

Τις τελευταίες ώρες είδαν το φως της δημοσιότητας οι θέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το Κυπριακό, μέσα από δηλώσεις της κ. Μογκερίνι, που, σημειωτέον, ήταν παρούσα στο Κραν Μοντανά. Για μιαν ακόμα φορά, μετά την τελευταία Έκθεση του Γ.Γ. του ΟΗΕ, η Τουρκία αθωώνεται. Για μιαν ακόμα φορά, το αφήγημα της Κυβέρνησης για αποτυχία της προσπάθειας με ευθύνη της Τουρκίας καταρρίπτεται από τη διεθνή κοινότητα.

Αυτή η εξέλιξη είναι τραγική για την υπόθεσή μας. Προβάλλεται το αστείο επιχείρημα ότι ο ΟΗΕ και η Ε.Ε. αποφεύγουν τον καταλογισμό ευθυνών ως πάγια πρακτική. Αυτό είναι ένα μεγάλο ψέμα. Διαβάστε τα ψηφίσματα του Σ.Α. του ΟΗΕ την περίοδο της Προεδρίας Βασιλείου και θα διαπιστώσετε ότι δεν υπάρχει τέτοια πάγια πρακτική, γιατί εκεί καταλογίζονταν ευθύνες και μάλιστα με έντονο τρόπο.

Διαβάστε τις αποφάσεις της Ε.Ε. επί Προεδρίας Κληρίδη, όταν άνοιξαν τον δρόμο για ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε. χωρίς λύση, και θα βρείτε ότι και εκεί καταλογίζονται ευθύνες στην τουρκική πλευρά.

Άρα, φίλοι μου, ή στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε. Ο καθένας διαλέγει.