Και φτάνουμε λοιπόν στην κορυφή. Στον Γολγοθά. Μεγάλη Βδομάδα. Μια βδομάδα η οποία αποκτά μια ξεχωριστή σημασία. Από τη Δευτέρα της μέχρι το Σάββατό της. Και τελικά την Κυριακή της. Το αυριανό Πάσχα! Ένα ανηφόρισμα αλλιώτικο. Βήμα-βήμα. Μέχρι την ώρα που θα βρεθούμε ψηλά, εκεί πάνω, στα πέρατα του νου, εκεί να πιάσουμε τα σύννεφα! Να δούμε από απόσταση όσα πρέπει να δούμε. Κι από κει πάνω να αγναντέψουμε όλη τη διαδρομή που περάσαμε. Θα δούμε τους φίλους, τους εχθρούς, τους αληθινούς, τους ψεύτικους. Θα δούμε όλα όσα φαίνονται και δεν φαίνονται. Αυτές τις μέρες της αγάπης θα χωρέσουμε όλη τη ζωή, θα τους χωρέσουμε όλους σε μιαν αγκαλιά. Άλλος τρόπος δεν υπάρχει.

Χρειάζονται ήσυχα παραμύθια τούτες τις μέρες. Γιατί όλοι οι δρόμοι μπούχτισαν από αυτοκίνητα και μηχανές και βιτρίνες και καυσαέρια και σκόνη. Οι δρόμοι κουράστηκαν από τα μεγάφωνα και τα φώτα. Και οι ειδήσεις μέρα - νύχτα μάς κούρασαν πια. Κάθε λέξη και πόλεμος. Κάθε φράση και μάχη, κάθε φωνήεν και βομβαρδισμός, κάθε σύμφωνο και έκρηξη. Αρκετά. Αρκετά με τις ειδήσεις. Όσο κι αν κλείνουμε τ' αφτιά μας, όσο κι αν κλείνουμε τις οθόνες μας, οι ειδήσεις ξεφυτρώνουν σαν κακάσχημες ακρίδες που είναι έτοιμες να κατασπαράξουν ό,τι έμεινε όρθιο. Κοιτάζεις γύρω σου και βλέπεις τις εξελίξεις να αγριεύουν. Τους δικτάτορες από τη διπλανή πόρτα μέχρι την άλλη άκρη της Γης να ουρλιάζουν και να απειλούν. Τους βλέπεις στα δελτία ειδήσεων και τρελαίνεσαι. Βλέπεις χειρονομίες και γκριμάτσες. Ακούς απειλές. Παρακολουθείς μίσος εικονογραφημένο στα social media. Αρχηγοί κρατών θέλουν να κατακτήσουν όποια χώρα στον χάρτη υπάρχει δίπλα τους. Πραξικοπήματα. Διχόνοιες. Τρέλα παντού, εισβολές. Ο πόλεμος ή ο φόβος του πολέμου είναι μόνιμη σκιά μας. Λίγο πιο μακριά, κάποιοι τρελοί εισβάλλουν μέσα στα σχολεία και σκοτώνουν μαθητές. Η παράνοια στο αποκορύφωμά της, καθώς εκατομμύρια πολίτες στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής οπλοφορούν σαν να κρατάνε στα χέρια τους τσίχλες...

Εδώ δίπλα μας, ξένα πλεούμενα παρακολουθούν απειλητικά τις γεωτρήσεις που θαρρούσαμε πως είναι μια καθαρά δική μας υπόθεση. Τελικά τίποτα δεν είναι σίγουρο. Τα δικά τους δικά τους, τα δικά μας, λένε πάλι πως είναι δικά τους. Όλα δικά τους! Μια σκιά ανασφάλειας, ένα μυστήριο πέπλο πάνω από οτιδήποτε γράφει το όνομά μας. Κι εμείς εδώ. Με μια οικονομία που λέμε ότι κινείται καλύτερα, κι ας έχουμε την ανεργία να πλανιέται πάνω από τα κεφάλια μας, κι ας έχουμε ανθρώπους που δεν καταφέρνουν να πληρώσουν το νοίκι τους, κι ας έχουμε ένα τεράστιο ποσοστό της νεολαίας μας να μεταναστεύει στο εξωτερικό γιατί εκεί κατάφερε να βρει εργασία, απασχόληση με αξιοπρεπές εισόδημα. Πατρίδα μισή. Νεολαία μισή…

Κι εμείς εδώ να έχουμε το βουνό μας, τον κουρασμένο και σκλαβωμένο Πενταδάκτυλο καρφωμένο απέναντί μας, ζωγραφισμένο -δεκαετίες τώρα- με την απειλητική βρισιά που χάραξαν οι κατακτητές, ανενόχλητοι. Σαν μια τεράστια διαφήμιση της Κόκα Κόλα… Με την προκλητική βρισιά να φωταγωγείται κάθε βράδυ από τους «απέναντι» και ν’ αναβοσβήνει σαν χριστουγεννιάτικο δέντρο μπροστά μας, χειμώνα - καλοκαίρι…

Περνάει ο καιρός. Από δω μεριά εμείς σκιτσάρουμε εντέχνως ουρανοξύστες εδώ κι εκεί. Νέα Υόρκη, Νέα Λεμεσός, Νέα Λευκωσία! Ποια η διαφορά; Σύντομα, με τα καζίνο που δρομολογούνται, ποιος μας πιάνει! Μούζιν να ’σιει το Ατλάντικ Σίτι της Αμερικής! Θαρρώ πως σύντομα η μικρή πατρίδα δεν θα είναι πια μικρή. Θα έχει «ψηλώσει». Θα μιλάει ρωσικά, κινέζικα, αμερικάνικα, φιλιππινέζικα και ολίγον τι ελληνικά και κυπριακά...

Αχ, Μεγάλη Βδομάδα, όμως… Μεγάλο Σάββατο σήμερα. Ας μην γκρινιάξουμε άλλο. Πάσχα αύριο. Πάσχα των Ελλήνων. Πάσχα της αγάπης. Τα βάζουμε όλα στην άκρη για λίγο, μη σβήσει το κερί από τον αγέρα κι από τη σκόνη. Ξεχνάμε όσα μας πλήγωσαν κι ελπίζουμε από την αρχή. Ναι, από την αρχή! Όπως κάθε χρόνο τέτοια μέρα. Ελπίζουμε σ’ έναν καλύτερο κόσμο. Και, κυρίως, στη λευτεριά τούτης της σκλαβωμένης, της κουρασμένης μας γης.

Καλή Ανάσταση!