Μελετώντας τη σχετική πρόταση νόμου περί εκτρώσεων που κατατέθηκε και ψηφίστηκε πρόσφατα στη Βουλή, δεν είναι δύσκολο να αντιληφθεί κάποιος ότι απώτερος σκοπός του νέου νομοθετήματος είναι κυρίως να δοθεί η δυνατότητα διενέργειας εκτρώσεων στα δημόσια νοσοκομεία. (Το ότι χιλιάδες εκτρώσεις, κάθε χρόνο, λαμβάνουν χώρα σε ιδιωτικές κλινικές και αντίστοιχοι αριθμοί υγιέστατων εμβρύων ρίχνονται στον κάλαθο των αχρήστων, χωρίς οιανδήποτε άσκηση ποινικής δίωξης κατά των αυτουργών, είναι «τοις πάσι γνωστό»).

Σκοπός, λοιπόν, του νομοθετήματος δεν είναι, προφανώς, το να μπορούν χωρίς τον φόβο της ποινής οι ιατροί να διενεργούν εκτρώσεις, αλλά το να απαλλάσσεται η μητέρα του εμβρύου από το βάρος της εξεύρεσης χρημάτων για αμοιβή του ιδιώτη ιατρού, που θα τερματίσει την εγκυμοσύνη και επίσης να «προστατεύεται» η πτωχή έγκυος από το να καταφεύγει σε πρακτικές αποβολής του εμβρύου επιβλαβείς για την υγεία της (λ.χ. σε αμφιβόλου «ασφαλείας» μαιευτήρια των κατεχομένων).

Σύμφωνα, λοιπόν, με την τροποποίηση, κάθε έγκυος (η οποία δεν έχει συμπληρώσει δώδεκα εβδομάδες εγκυμοσύνης), θα έχει το αναφαίρετο (όπως το χαρακτηρίζει η σχετική αιτιολογική έκθεση) δικαίωμα:

• Να αποταθεί στα μαιευτήρια του κράτους και να απαιτήσει να αφαιρέσουν (δηλαδή να φονεύσουν) «εδώ και τώρα» το κυοφορούμενο. (Καθόσον κάθε καθυστέρηση αυξάνει τον κίνδυνο επιπλοκών εξαιτίας του βίαιου τερματισμού της εγκυμοσύνης).

• Να αγνοήσει παντελώς οιανδήποτε αντίθετη βούληση του πατέρα του κυοφορούμενου.

Όμως, ευλόγως προβάλλουν τα εξής ερωτήματα:

• Μήπως έχουν, εκτός από την έγκυο, και οι ιατροί και νοσοκόμοι των δημόσιων νοσοκομείων το αναφαίρετο δικαίωμα να αρνηθούν να συμμετέχουν στη διαδικασία θανάτωσης ενός αθώου και ανυπεράσπιστου πλάσματος καταπατώντας, έτσι, κατάφωρα τον ιατρικό τους όρκο;

• Μήπως έχει και ο πατέρας του εμβρύου (ο οποίος, σημειωτέον, μπορεί να είναι ο νόμιμος σύζυγός της) δικαίωμα να εμποδίσει τον ιατρό από το να φονεύσει το τέκνο του;

• Μήπως και οι πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας έχουν το αναφαίρετο δικαίωμα να αρνηθούν να γίνουν εμμέσως συνεργοί στη θανάτωση αθώων παιδιών, εφόσον πλέον με χρήματα του φορολογούμενου λαού θα καλύπτονται τα έξοδα των εκτρώσεων στα δημόσια μαιευτήρια;

• Με δεδομένη τη μεγάλη συμφόρηση που παρατηρείται σήμερα στα δημόσια μαιευτήρια και την αριθμητική ανεπάρκεια του προσωπικού να καλύψει τις ανάγκες των εγκύων, μήπως με την τυχόν ψήφιση του επίμαχου νόμου θα αναγκάζουμε, τελικώς, τις άπορες εγκύους (οι οποίες θέλουν να φ?ρουν σε πέρας το ύψιστο και ιερότατο λειτούργημα της μητρότητας) να καταφεύγουν αυτές σε μη δαπανηρούς, (αλλά και «μη ασφαλείς») χώρους, για να γεννήσουν τα τέκνα τους (εφόσον μεγάλος αριθμός κλινών θα είναι ήδη κατειλημμένος από τις υποβαλλόμενες σε έκτρωση γυναίκες);

Η αγωνία για την «προστασία» των πτωχών εγκύων, οι οποίες, στην προσπάθειά τους να αποβάλουν αδαπάνως το τέκνο τους εκτίθενται σε διάφορους κινδύνους υγείας, προβάλλεται ως το κυρίαρχο κίνητρο των εμπευστών του επίμαχου νόμου. (Για το αθώο, βέβαια, αδύνατο και ανυπεράσπιστο τέκνο ουδεμία ευαισθησία!). Και είναι αλήθεια ότι οι έγκυες, οι οποίες καταλήγουν στην απόφαση να αποβάλουν το τέκνο τους, είτε υπό το κράτος αφόρητων πιέσεων (άλλων προσώπων) ή μη ελεγχόμενου πανικού, είτε μετά από νηφάλια επιλογή τους, χρήζουν πράγματι ιδιαίτερης προστασίας και στήριξης από τη συντεταγμένη πολιτεία.

Όχι όμως, προφανώς, για να προβούν σε έκτρωση, αλλά για να συνεχίσουν την κυοφορία υπό συνθήκες ασφαλείας. (Είναι βεβαιότατο λ.χ. ότι χιλιάδες άτεκνα νόμιμα ζευγάρια, τα οποία παραμένουν για χρόνια σε λίστες αναμονής για να υιοθετήσουν ένα τέκνο από την Αλλοδαπή, θα είναι πρόθυμα να αναλάβουν όλα τα έξοδα ασφαλούς κυοφορίας και τοκετού ενός ανεπιθύμητου, από τη μητέρα του, τέκνου).

Το ότι δε η έκτρωση δεν είναι η «λύση» αλλά αντίθετα αιτία πολλαπλών αρνητικών συνεπειών πάνω στην ψυχοσωματική υγεία και ακεραιότητα της εγκύου (κυριότερο εκ των οποίων είναι το φοβερό «μετεκτρωτικό σύνδρομο»), μαρτυρείται όχι μόνο από ιερείς - εξομολόγους αλλά και έγκριτους μαιευτήρες, ψυχιάτρους, νευρολόγους, ψυχολόγους κ.λπ. Τις πιο πάνω συνέπειες δεν μπορούν να τις αμφισβητήσουν ούτε οι φερόμενοι ως υποστηρικτές της νομιμοποίησης της έκτρωσης.

Τα πιο πάνω έπρεπε να τα λάβουν πολύ σοβαρά υπ' όψιν οι βουλευτές μας αν δεν ήθελαν να μετατρέψουν, με την ψήφο που τους εμπιστεύθηκε ο λαός, τον ιερό χώρο των δημόσιων μαιευτηρίων, όπου γεννιούνται τα τέκνα της πατρίδος, σε σύγχρονα «κρεματόρια» όπου θα συντελείται «νομίμως» η γενοκτονία του έθνους με θύματα τα παιδιά μας και θύτες όλους εμάς, οι οποίοι αμέσως ή εμμέσως θα μετέχουμε σε αυτό το ανοσιούργημα.

ΠΑΤΗΡ ΤΕΛΛΟΣ Σ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
Ιερέας Κεντρικών Φυλακών Κύπρου