Την έλεγαν Κλάρα Τσέτκιν. Γεννήθηκε στη Σαξονία το 1857. Ρίχτηκε από κοπελίτσα στον αγώνα για τη γυναίκα που την πονούσε η ζωή της. Δημιούργησε τη Σοσιαλιστική Δημοκρατική Κίνηση Γυναικών, το περιοδικό ΙΣΟΤΗΤΑ, οργάνωσε και μίλησε σε άπειρα διεθνή συνέδρια, σ’ όλη την Ευρώπη και το 1910 (20ός αιώνας) στη Διεθνή Συνδιάσκεψη Γυναικών κατόρθωσε να οριστεί ως Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας η 8η Μαρτίου. «Για να πολεμήσουμε τον πόλεμο που τον πληρώνουν πάντα γυναίκες μεγαλώνοντας ορφανά, δυστυχισμένα παιδιά», ήταν τα λόγια της. Πέθανε εξόριστη από τους Ναζί στη Ρωσία καταπονημένη από αρρώστιες, σχεδόν τυφλή, στα εβδομήντα έξι της χρόνια. Με τους αγώνες της έδωσε σε εκατομμύρια γυναίκες λόγο, βήμα, καλύτερες συνθήκες ζωής.

Ε, να την τιμήσουμε γι’ άλλη μια φορά κοντά φαγωμένο το πρώτο τέταρτο του 21ου αιώνα. Αμέ! Για να πάρει κανείς στα χέρια του την έρευνα του Σταύρου Παρλάρη, Βοηθού Καθηγητού στο Τμήμα Ψυχολογίας και Κοινωνικής Εργασίας στο Πανεπιστήμιο Frederick, με τα στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας του Δεκεμβρίου του 2016 σε ογδόντα επτά χώρες και να του σηκωθεί η τρίχα. Ναι, 28% των γυναικών παγκόσμια δέχονται βία, εκμετάλλευση οικονομική, ψυχολογική, σεξουαλική και απόρριψη κοινωνική, από συντρόφους κυρίως, αλλά και οικογένεια και κοινότητα. Μια στις δέκα έζησε βία από τα δεκαπέντε, μια στις είκοσι βιάστηκε, με τα σημάδια να τα κουβαλάνε στο πετσί τους. Α, πρώτα μην ξεχάσουμε ότι το 2011 τα Ηνωμένα Έθνη καλούσαν το παγκόσμιο να εστιάσει την προσοχή στην κακοποίηση γυναικών, κυρίως ηλικιωμένων.

Αλλά να σταθούμε στο κομμάτι της έρευνας που αφορά την Κύπρο: Το μεγαλύτερο ποσοστό γυναικών από 45 ως 64 έχουν δεχθεί κάποιας μορφής βία. Μυστικό καλά κρυμμένο, με αισθήματα ενοχής των ιδίων, με δικαιολογίες για τον δράστη και τους παράγοντες που τον ωθούν στη βία. Ντρέπονται τα παιδιά τους, ζουν με τον μπαμπούλα τού τι θα πει η μικρή μας κοινωνία. Και να και το κερασάκι στην τούρτα: «Δεν ξέρω από πού να ζητήσω βοήθεια». Έτσι η παθητικότητα εκτοξεύει την ίδια τη βία στα ύψη. Απ’ αυτές τις γυναίκες μόνο 9% ζήτησαν ιατρική φροντίδα, μόνο 5% κτύπησαν το 1440 για βοήθεια, μόνο 2% κατήγγειλαν τον δράστη στην Αστυνομία.

Και κάθεσαι και το ψάχνεις λίγο. Στον τόπο μας οι γυναίκες από 45 έως 64 είναι αυτές που έζησαν όντας βρέφη, παιδούλες, έφηβες στ’ αντίσκηνα, στους συνοικισμούς, στον αγώνα για τον αγνοούμενο σύζυγο, πατέρα, αδερφό, στην ανασφάλεια, στον παραμερισμό που γέννησε η ευμάρεια αργότερα. Άντε τώρα να την τιμήσουμε την Κλάρα Τσέτκιν. Με τι, ρε κόσμε; Με το βουρκωμένο πεντάχρονο ντυμένο στρατιωτάκι στην αγκαλιά του σουλτάνου Ερντογάν να το προετοιμάζει αύριο να σκοτώσει; Με τη μικρούλα στη Συρία να σκεπάζει τα μάτια της κούκλας της μη δει τι γινόταν γύρω; Απ’ τα δικά της μάτια, τι θα μπορέσει να σβήσει απ’ αυτά που είδε;

Κατά τα άλλα εξαπλώνονται η κάθε μορφή εμπορίας γυναικών, η εκμετάλλευση πια γυναικών και από γυναίκες (ε, να πώς εξαργυρώνονται οι επιταγές ταπείνωσης που έζησαν). Και πού να γίνει έρευνα για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες ζουν μεγαλύτερες γυναίκες στην Κύπρο, σε Στέγες Ευγηρίας, σε Ιδρύματα, ή με κατ’ οίκον φροντίδα. Με φτωχή υγεία, σε κακή ψυχική κατάσταση, πού να τολμήσουν ν’ αντιδράσουν. Λες και φταίνε οι ίδιες που ζουν τρία τέσσερα χρόνια περισσότερα από τους άντρες. Αν είχα εχθρό, θα του ευχόμουνα να έπρεπε να ζήσει σαν μεγάλη, φτωχή και μόνη γυναίκα στην Κύπρο. Πού ’σαι κράτος!

Κουτσαίνεις ακόμα! Κι αν δεν ήταν οι χιλιάδες εθελοντές, ούτε το κουτσό σου πόδι δεν θα ’σερνες. Την ψυχή τους καταθέτουν - ε, καλά, το ξέρουμε, το κράτος δεν διαθέτει κάτι τέτοιο. Τώρα, να μη γίνω κακιά και να πω ότι ο εθελοντισμός ξεκίνησε από γυναίκες και σε μεγάλο βαθμό αυτές τον στηρίζουν ακόμα; Θα το πω, ευχαριστώντας και τους άντρες, που τα τελευταία χρόνια πληθαίνουν και κάνουν θαύματα σε τομείς όπου οι γυναίκες ίσως δεν θα μπορούσαν. Κάπως έτσι δεν την ονειρεύτηκε την ισότητα στη δράση η Κλάρα Τσέτκιν;

ΑΛΕΚΑ ΓΡΑΒΑΡΗ - ΠΡΕΚΑ
Πρόεδρος της Επιτροπής Κοινωνικής Πρόνοιας της Βουλής των Γερόντων