Οι Προεδρικές δεν ισοδυναμούν με δημοψήφισμα για τη λύση του Κυπριακού

Ο κυπριακός λαός μετά την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, με το δοτό Σύνταγμα και τις συμφωνίες Ζυρίχης - Λονδίνου, κλήθηκε σε Δημοψήφισμα μόνο μια φορά για να εκφράσει τη θέλησή του περί το εάν αποδέχεται ή όχι ως λύση ένα σχέδιο που πρόβλεψε και αυτοπροσδιορίστηκε ως διζωνική - δικοινοτική Ομοσπονδία. Τότε (24.4.2004) ο κυρίαρχος λαός απέρριψε αυτήν τη μορφή λύσης, παίρνοντας για πρώτη φορά στα χέρια του την τύχη και το μέλλον του.

Η εντολή αυτή του κυρίαρχου λαού προς τους πολιτικούς συνδέετο, προφανώς, ως αποτέλεσμα του κοινού περί δικαίου αισθήματος του απλού πολίτη με το γεγονός ότι, λίγες ημέρες μετά το δημοψήφισμα, θα επραγματοποιείτο (όπως και έγινε) η ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ήλπιζε ο απλός πολίτης ότι το γεγονός αυτό θα αποτελούσε ένα νέο υπόβαθρο στην κάθε νόμιμη διεκδίκησή μας προς απαλλαγή της παράνομης στρατιωτικής κατοχής και εποικισμού.

Δυστυχώς, η δεσμευτική αυτή εντολή του λαού δεν κατηύθυνε την πολιτική ηγεσία του τόπου στο να κινηθεί οργανωμένα, μεθοδευμένα και ομόθυμα στο να επιτύχει να ανοίξει ο δρόμος της πλήρους εφαρμογής του κοινοτικού κεκτημένου σ’ ολόκληρη την επικράτεια της Κυπριακής Δημοκρατίας. Στρατηγική που προφανώς με τις κατάλληλες προς τον σκοπό αυτό δράσεις εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα έπρεπε να επιφέρει την αποκατάσταση και σεβασμό όλων των ανθρωπίνων και πολιτικών δικαιωμάτων που η Τουρκία παραβιάζει από το 1974.

Αντί κοινής προσπάθειας, μια διαρκής αντιπαλότητα και διχασμός. Καταστάσεις που οδήγησαν και οδηγούν σε λάθη, υποχωρήσεις και καταστρεπτικές παραχωρήσεις που μας έχουν φέρει στη δυσμενέστατη θέση να έχει η Τουρκία ανοικτή την επιθυμία, αν όχι τη δυνατότητα, προέκτασης της επικυριαρχίας της και στην ελεύθερη από την στρατιωτική κατοχή περιοχή της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η διεκδίκηση τώρα της Προεδρίας του κράτους είναι μια μάχη μεταξύ 9 υποψηφίων που έχουν την ευγενή φιλοδοξία να επιτύχουν, ώστε να τους ανατεθεί η λαϊκή εντολή για να σχηματίσουν κυβέρνηση με θητεία τα επόμενα πέντε χρόνια, της πολιτικής ζωής της Κυπριακής Δημοκρατίας. Νίκη στις προεδρικές εκλογές τη δεύτερη Κυριακή με ή χωρίς συνεργασίες όπως και το όποιο ποσοστό ψήφων επιτύχει ο νικητής της δεύτερης Κυριακής, δεν θα αντιστοιχεί με εντολή για να προωθήσει από μόνος του τη λύση όπως προεκλογικά την εξήγγειλε ως επιδίωξή του. Η εντολή που θα λάβει αφορά στο καθήκον πιστής τήρησης του Συντάγματος και των Νόμων. Τίποτε πέραν τούτου.

Μάλιστα η θητεία του θα τελεί υπό το βάρος της λαϊκής κρίσης του Δημοψηφίσματος του 2004. Αν θέλει εντολή άλλη από αυτήν που ο κυρίαρχος λαός έδωσε με το τότε και μόνο Δημοψήφισμα, προς το οποίο οφείλει σεβασμό, θα πρέπει να ζητήσει από τον λαό να του δώσει με νέο δημοψήφισμα άλλη εντολή, πριν ο ίδιος αποδεχθεί την όποια μορφή λύσης.

ΑΝΔΡΕΑΣ Σ. ΑΓΓΕΛΙΔΗΣ
Δικηγόρος