Τα σχόλια των ανθρώπων για έναν καλλιτέχνη έχουν ενδιαφέρον όταν ο καλλιτέχνης βρίσκεται εν ζωή. Το περισσότερο ενδιαφέρον, όμως, έχουν -αυτά τα σχόλια- όταν ο καλλιτέχνης φύγει απ’ τη ζωή. Όταν ο άνθρωπος αυτός λοιπόν φύγει απ’ τη ζωή, όλα αλλάζουν. Η αγάπη μας γι’ αυτόν πενταπλασιάζεται. Ο θαυμασμός μας γι’ αυτόν δεκαπλασιάζεται. Ξαφνικά μας πιάνει μια υπέρμετρη καλοσύνη και τρέχουμε να εκφράσουμε λόγια θεϊκά. Λόγια υπερβολικά. Τον άνθρωπο καλλιτέχνη τον μετατρέπουμε σ' έναν εξωπραγματικό μύθο. Ας είναι, όμως. Ανθρώπινο κι αυτό, όπως όλα τα άλλα... Αν ο Τζίμης Πανούσης έβλεπε όσα γράφτηκαν γι’ αυτόν με το που μας έφυγε, σίγουρα θα έφτιαχνε εκατόν υπέροχες παραστάσεις, μόνο με τα λόγια των θαυμαστών του...

Έφυγε, λοιπόν, ο Τζιμάκος μας. Χρόνια τώρα μάς έκανε παρέα με τον δικό του έξυπνο τρόπο. Χρόνια τώρα μάς έκανε παρέα με τον ιδιαίτερο τρόπο του. Μέσα από τον σαρκασμό του, κυρίως όμως μέσα από τον αυτοσαρκασμό του.

Τα κατάφερες, Τζιμάκο! Ξέρεις τι κατάφερες; Κατάφερες να μας κάνεις να εστιάσουμε στη φατσούλα σου, στην έκφρασή σου, στα μάτια σου. Κατάφερες να μας κάνεις να εστιάσουμε στις σιωπές σου, αγαπημένε μας. Όταν τελείωνες μια φράση, υπήρχαν πάντα κάποια δευτερόλεπτα… Ε, λοιπόν, αυτά τα δευτερόλεπτα είχαν λόγια και νοήματα μέσα τους… Ξέρεις πόσο μεγάλο κατόρθωμα είναι να μπορέσει κανείς σήμερα, εν έτει 2018, να κάνει τους ανθρώπους να συγκεντρωθούν, να ακούσουν, να προβληματιστούν, να χαμογελάσουν, να γελάσουν; Ξέρεις τι πάει να πει να καταφέρνεις μέσα από τις «χαζομάρες» σου, μέσα από τον σαρκασμό και τον αυτοσαρκασμό σου, να κάνεις τον άλλο να στέκεται προσοχή; Μια από τις μεγαλύτερες «ασθένειες» της εποχής μας είναι η ταχύτητα.

Η ταχύτητα και η μαζικοποίηση των πραγμάτων. Οι αμέτρητες, οι ατέλειωτες πληροφορίες που περνάνε με ταχύτητα φωτός μπρος απ’ τα δυο μας μάτια... Ένας Θεός ξέρει τι προλαβαίνει ανθρώπου μάτι να προσέξει, να δει, να διαβάσει και, κυρίως, να καταλάβει.

Τα κατάφερες, Τζιμάκο! Με λίγα τραγούδια, τόσα όσα εσύ ήθελες να βγάλεις προς τα έξω. Με λίγες παραστάσεις, τόσες όσες εσύ ήθελες να παρουσιάσεις. Κατάφερες να δώσεις το δικό σου στίγμα μέσα στην κοινωνία που έζησες. Κατάφερες να πείσεις τους ανθρώπους. Όχι όλους. Αυτούς που έχουν ελεύθερο μυαλό, ώστε να μπορέσουν να δουν τον κόσμο σου. Και ποιος ήταν, Τζιμάκο, ο κόσμος σου; Η μοναξιά μας, Τζιμάκο, ήταν ο κόσμος σου. Οι αδυναμίες μας. Η ανικανότητά μας να φτιάξουμε μια κοινωνία δικαιοσύνης και ειλικρίνειας.

Τα κατάφερες, Τζιμάκο. Λίγοι τα κατάφεραν να ξέρεις… Λίγοι έδωσαν τροφή για σκέψη. Έζησες μια εποχή όπου η ιστορία και τα γεγονότα σού έδωσαν υλικό για να μπορέσεις να κάνεις τους ανθρώπους να σκάνε στα γέλια. Ένας άνθρωπος με οξυδέρκεια και ευφυΐα, δεν έχει άλλη οδό παρά την οδό της αλήθειας και της παραδοχής. Τα κατάφερες, λοιπόν! Κατάφερες να πεις τα πράγματα με τ’ όνομά τους. Να καταγράψεις την αλήθεια των πραγμάτων και των ανθρώπων. Να δείξεις τις πληγές, να δείξεις τις ψευτιές και τις απάτες. Δεν φταις εσύ αν η ζωή είναι γεμάτη φελλούς, ψεύτες, απατεώνες, εκμεταλλευτές, υποκριτές, ηλίθιους, επιτήδειους και λαμόγια. Δεν φταις εσύ αν όλα όσα είδαν τα μάτια σου, κατάφερες να τα μεταφέρεις στις παραστάσεις σου, Τζιμάκο.

Τα παιδιά και οι τρελοί λένε πάντα την αλήθεια. Κι εσύ δεν ήσουνα τρελός. Ήσουν ένα παιδί.

Τα κατάφερες, Τζιμάκο! Καλές παραστάσεις στον παράδεισο!