Αργά ή γρήγορα όλοι καταλήγουν στο σίγουρο συμπέρασμα. Δεν πρόκειται να φτάσουμε σε λύση εξ αιτίας της τουρκικής αδιαλλαξίας. ‘Ηδη, αφού η Τουρκία πήρε το τελευταίο πακέτο των υποχωρήσεων Αναστασιάδη, ο Τσαβούσογλου δήλωσε ότι η διαδικασία των διαπραγματεύσεων έχει τελειώσει και ο Ακιντζί ζητά αλλαγή των παραμέτρων της λύσης. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να δώσουμε κι άλλα για να ξαναρχίσει η διαδικασία. Είναι όμως μόνο αδιαλλαξία η τουρκική θέση ή είναι κάτι πιο επικίνδυνο για τον Ελληνισμό της Κύπρου;

H Τουρκία δεν στηρίζει την αδιαλλαξία της μόνο στη στρατιωτική παντοδυναμία της και στην εγκληματική ανοχή και ενθάρρυνση, που τις προσφέρουν απλόχερα οι σύγχρονοι Πιλάτοι. Την στηρίζει κυρίως στη στοχοπροσήλωσή της και στην απαράβατη και διαχρονική, μεθοδική προσπάθειά της, που έχει καθοριστεί από το 1955 και στοχεύει στην επανάκτηση της Κύπρου.

Η τουρκανταρσία του 1963 και η βάρβαρη εισβολή που ακολούθησε το προδοτικό πραξικόπημα απέτυχαν να καταργήσουν και να αποαναγνωρίσουν την Κ.Δ. και να πετύχουν διεθνή αναγνώριση και νόμιμη κυριαρχία της τουρκικής μειονότητας και νυν κοινότητας της Κ.Δ. Μάλιστα το 1964 ο Ο.Η.Ε. αναγνώρισε την Κυβέρνηση Μακαρίου ως την μόνη νόμιμη Κυβέρνηση της Κ.Δ., προσφέροντάς της σιδεροκέφαλη διεθνή αναγνώριση. Αυτή η Κ.Δ. το 2004 κατέστη πλήρες μέλος της Ε.Ε. και έτσι έχει ισχυροποιήσει τη διεθνή αναγνώριση και την κυριαρχία της σε ολόκληρο το έδαφος της Κ.Δ. Αυτό είναι το μόνο ισχυρό και συγκριτικά ισχυρότερο όπλο από τη στρατιωτική υπεροχή της Τουρκίας. Αυτό το όπλο πρέπει να διατηρήσουμε με κάθε θυσία και αυτό το όπλο πρέπει να χρησιμοποιούμε σε κάθε πτυχή του αγώνα μας για λύση του Κυπριακού. Και αυτό το όπλο θέλει να αχρηστεύσει η Τουρκία.

Αυτή πρέπει να είναι και η νέα στρατηγική μας. Η διατήρηση και συνέχιση της Κ.Δ. με κάθε μέσο και με κάθε ενέργειά μας. Η Τουρκία επιδιώκει τη κατάργηση και διάλυση της Κ.Δ. και την αντικατάστασή της με την επανένωση των δύο κοινοτήτων σε ένα νέο συνεταιρισμό, που να ενταχθεί ως πρωτογενές δίκαιο στο ευρωπαϊκό κεκτημένο. Τέτοια εξέλιξη θα είναι και το τέλος της Κ.Δ. και η αρχή της επανάκτησης και τουρκοποίησης της Κύπρου. Ο Ελληνισμός θα έχει τότε την τύχη του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου.

Για μένα η καλύτερη νέα στρατηγική είναι απλή. Μπορούμε να πούμε στον Ο.Η.Ε. και στην Ε.Ε.: Η Τουρκία να αναγνωρίσει την Κ.Δ. και τη σημαία της, να σεβαστεί τις διεθνείς συμφωνίες για την Κ.Δ., να αποδεχτεί ως πρώτο άρθρο του νέου συντάγματος, ότι το κράτος θα αποτελεί συνέχεια και μετεξέλιξη της Κ.Δ. και τότε θα είμαστε πρόθυμοι να συγγράψουμε όλα τα άλλα άρθρα συντάγματος για μετεξέλιξη της Κ.Δ. με όποια ονομασία και αν θέλουν. Στο σύνταγμα αυτό θα κατοχυρωθούν τα δικαιώματα όλων των νόμιμων κατοίκων, ακόμα και τα προνόμια των Τουρκοκυπρίων. Και τη λύση αυτή να εγγυηθούν και να εφαρμόσουν ΜΟΝΟ τα νόμιμα μέλη του Σ.Α. και η Ε.Ε.

Οι επιδιώκοντες την όποια λύση θα πουν ότι με τέτοια «πρόταξη» δεν υπάρχει λύση. Και απαντώ. Καλύτερα χωρίς λύση, αλλά με διατήρηση και διεθνή αναγνώριση της Κ.Δ. Γιατί χωρίς συνέχιση της Κ.Δ., αλλά με κατάργησή της και αντικατάστασή της με την επανένωση των δυο κοινοτήτων σε ΣΥΝομοσπονδία, θα αρχίσει η τουρκοποίηση και κατάκτηση της Κύπρου από την Τουρκία, που θα είναι τρισχειρότερη από τη μη λύση. Γιατί με τέτοια λύση τα κατεχόμενα εδάφη θα παραμείνουν υπό τουρκική κατοχή και τα σημερινά ελεύθερα εδάφη υπό τουρκική κηδεμονία.

Ο μεγαλύτερος όμως κίνδυνος είναι ότι οι ηγεσίες των δυο μεγάλων κομμάτων δεν θεωρούν κίνδυνο τον κύριο στόχο της Τουρκίας. Θεωρούν ότι αν συνεχίσουν τις συνομιλίες από εκεί που έμειναν, θα καταλήξουν σε λύση και «επανένωση» και θα αποφευχθεί κάθε κίνδυνος. Είναι έτοιμοι και αποδέχονται το πλαίσιο Γκουτέρες, που περιλαμβάνει την εκ περιτροπής προεδρία, το ΒΕΤΟ των Τουρκοκυπρίων, την ελεύθερη εγκατάσταση των Τούρκων υπηκόων, την αναγνώριση ιδιοκτησίας στους σφετεριστές. Όμως οι Τούρκοι θα δεχθούν μόνο λύση, που να τους αφήνει ανοικτό δρόμο για επανάκτηση της Κύπρου. Για τούτο και είναι τόσο αδιάλλακτοι. Εμείς πότε θα το κατανοήσουμε; Όταν μεταναστεύσουμε;