ΑΝΔΡΕΑΣ Α. ΑΝΔΡΕΟΥ*

Όλοι ζούμε μεταξύ μύθων και πραγματικότητας. Εγώ προσωπικά είμαι στον τομέα των ακινήτων για σχεδόν είκοσι χρόνια τώρα. Αλλά η τριβή μου με το αντικείμενο της ακίνητης ιδιοκτησίας άρχισε από πιο πριν. Αν πάω τόσο πολύ πίσω, και εγώ - όπως άλλωστε σχεδόν όλοι μας - σχεδίασα το πρώτο μου σπιτάκι με την τριγωνική στέγη, την καμινάδα με τον καπνό, τα δύο παράθυρα και την πόρτα, την αυλή, το σπιτάκι του σκύλου, τον ήλιο αριστερά πάνω να κρέμεται σε μια λωρίδα ουρανού και οι διάφορες φιγούρες να είναι στρατηγικά τοποθετημένες, δημιουργώντας έτσι το πρώτο μου tableau vivant (ζωντανό πίνακα).
Όντας και πολύ ζωόφιλος (σε παιδική ηλικία πέρασαν πολλών ειδών ζώα και πτηνά από τη φροντίδα μου), ο επόμενός μου «ζωντανός πίνακας» ήταν μια σκηνή από τη ζούγκλα, όπου ο ποταμός διέσχιζε τη ζωγραφιά μου διαγωνίως, με τα δέντρα να εκτείνονται πίσω από αυτόν στο βάθος, οι θάμνοι σε πρώτη προβολή και τα ζώα να ζουν τη ζωή τους αμέριμνα. Προφανώς ήταν πριν κατανοήσω πλήρως τον νόμο της ζούγκλας και έβαζα την τίγρη να είναι δίπλα από το ελαφάκι και τη μαϊμουδίτσα να χαριεντίζεται με το λιοντάρι!
Μετά το εξέλιξα. Και επειδή τότε δεν υπήρχαν έξυπνα κινητά, παρά μόνο ζωντανές εμπειρίες που καλό θα ήταν να τις εκμεταλλευόσουν, και ήμουνα τυχερός να ζήσω εμπειρίες στην ύπαιθρο και αλλού, όταν σχεδίαζα ένα αγρόκτημα, ο σκύλος έπρεπε να φαίνεται ότι ελέγχει το κοπάδι και οι κότες να είναι μαζεμένες να τρώνε τα σπόρια από το χώμα υπό την άγρυπνη επίβλεψη του κόκορα, ο οποίος στεκόταν πάντα πράος λίγα μέτρα πιο κάτω.
Τέτοιου είδους εμπειρίες μού ανέπτυξαν έντονα το στοιχείο της παρατηρητικότητας. Και ενώ όλα καταγράφονταν στον «σκληρό μου δίσκο», σχεδόν όλα τα διύλιζα και μέσω ενός εσωτερικού διαλόγου προσπαθούσα να καταλάβω, γιατί το κάθε τι έπρεπε να είναι έτσι και όχι αλλιώς. Και δεν σταματούσα, μέχρι να βρω την αιτία και τη λογική εξήγηση. Παρεμπιπτόντως, το κάνω ακόμα!
Μεγαλώνοντας σε ένα αστικό περιβάλλον, το οποίο, με τη σειρά του, μεγάλωνε και ωρίμαζε μαζί μου, ευτύχησα να ζήσω τη δημιουργία νέων οικιστικών περιοχών σε τόπους που μέχρι πριν από τριάντα χρόνια καλλιεργούνταν με σιτηρά ή που μας παρείχαν τα κατάλληλα… αλώνια για να παίζουμε ποδόσφαιρο. Μη γελάτε, στον Στρόβολο αναφέρομαι… Τον μεγαλύτερο δήμο της Λευκωσίας!
Είδα επίσης και την εξέλιξη εμπορικών οδών. Σε σχέση με αυτό, ένα πράγμα πάντα με βασάνιζε. Γιατί όλοι καίγονταν να αποκτήσουν ένα κατάστημα πάνω σε διασταύρωση φώτων τροχαίας; Όταν ρωτούσα, έπαιρνα πάντα την ίδια απάντηση: «Επειδή εκεί σε βλέπουν όλοι».
Ευχαριστώ. Αλλά αυτή την προφανέστατη απάντηση μπορούσα να την κατανοήσω και από μόνος μου. Όμως, δεν με ικανοποιούσε. Ο λόγος; Επειδή παρατηρούσα συνεχώς πως, ενώ σου δίνει, μεν, το πλεονέκτημα της εμπορικής προβολής άμα πιάσει τους διερχομένους το κόκκινο φανάρι, σε όλα τ’ άλλα, δε, δεν είναι σε θέση να σου προσφέρει πολλά.
Κατ’ αρχήν, εγώ αμφισβητούσα και την ίδια την εμπορική προβολή αφ’ εαυτήν. Είναι πολύ σχετική. Ωραία, εμένα που με πιάνει το κόκκινο φανάρι πρώτον, θα μπορώ να χαζέψω τα καταστήματα που είναι στη διασταύρωση για μερικά δευτερόλεπτα. Άντε, το ίδιο να κάνει και ο πίσω μου και οι αντίστοιχοί μας στους απέναντι δρόμους. Οι υπόλοιποι, στην ουρά, θα περιμένουν, με δυσφορία, εμένα, να καθυστερήσω κάτι κλάσματα του δευτερολέπτου με το που ανάβει πράσινο, για να μου κορνάρουν να ξεκινήσω. Αν, πάλι, είναι ήρεμοι, το πολύ να χαζέψουν μια βιτρίνα δίπλα τους, που δεν είναι στη διασταύρωση. Σήμερα, δεν θα κάνουν καν αυτό: Θα προτιμήσουν να απαντήσουν σ' ένα μήνυμα στο κινητό ή να ελέγξουν τα νέα likes στο Facebook τους.
Μετά, έχουμε το πρόβλημα της στάθμευσης. Ένα κατάστημα επί της διασταύρωσης πάσχει, επειδή οι πιθανότητες να μην έχει ελεύθερο χώρο δίπλα του είναι σχεδόν απόλυτες. Και ύστερα, έχουμε τη δυσκολία της εύκολης πρόσβασης από και εντός του κτηρίου, επειδή, όντας σε διασταύρωση, βασίζεσαι στην ευγένεια των διερχομένων να σε αφήσουν να μπεις ή να βγεις ,για να κατέβεις στον υπόγειο ή στον αίθριο χώρο στάθμευσης του κτηρίου σου.
Ένα κατάστημα, για να είναι επιτυχημένο, πρέπει να είναι ενταγμένο σε μια περιοχή που έχει έντονο το στοιχείο της ροής πεζών (pedestrian flow). Είτε είναι καφετέρια ή κατάστημα λιανικού εμπορίου κ.λπ., αν δεν έχει αυτό, τότε δεν μπορεί να επιβιώσει σε βάθος χρόνου.
Ένα κατάστημα σε διασταύρωση, δεν μπορεί είναι επιτυχημένο για χρήσεις που χρειάζονται μεγάλη και συχνή πελατεία. Μπορεί να είναι πολύ καλό για χρήσεις που θέλουν την εμπορική προβολή και συνάμα μπορούν να επιβιώσουν με τον περιστασιακό πελάτη ή αυτόν που, άμα θέλει να πάει στο κατάστημα, θα πάει όπου και αν είναι αυτό. Για παράδειγμα, ένας εκθεσιακός χώρος σε διασταύρωση που εκθέτει supercars, όπως μια Lamborghini ή μια Mclaren ή μια Mercedes GT, είναι ό,τι καλύτερο. Εκτίθεται το προϊόν, το απολαμβάνουν οι διερχόμενοι και ο προτιθέμενος αγοραστής δεν υπάρχει σε καθημερινή και μαζική βάση. Ένας φούρνος, όμως, θα κλείσει πριν το καταλάβει, αν ανοίξει σε διασταύρωση.
Γι’ αυτό δυσκολευόμουν να κατανοήσω, γιατί τα εμπορικά οικόπεδα σε διασταυρώσεις ήταν τα πιο ακριβά. Σίγουρα, ήταν λόγω ζήτησης και πιο περιορισμένης προσφοράς και ίσως η εν εξελίξει ανάπτυξη της κτηματαγοράς να επέτρεπε σ' ένα μύθο να αποτελεί μια προσωρινή πραγματικότητα. Για λίγα χρόνια, τώρα, όμως, αυτό, έχει αλλάξει. Κι έτσι, ηρέμησα. Η αγορά ήρθε, σιγά - σιγά, να με συναντήσει.
Αν σήμερα ζωγράφιζα ένα tableau vivant μιας εμπορικής οδού με διασταύρωση, θα ξέρατε διαβάζοντας τα πιο πάνω τι θα απεικόνιζε!
*MRICS, CEO, APS Andreou Property Strategy - Chartered Surveyors