Τ’ ακούσαμε κι αυτό: Πριν επαναρχίσουν οι συνομιλίες, ν' αναγνωριστεί η μονομερής ανακήρυξη ανεξαρτησίας της «ΤΔΒΚ» (Οζντίλ Ναμί). Να αναγνωριστεί ποιο; Αυτό που ομόφωνα το Σ.Α. των Η.Ε. καταδίκασε ως παράνομο με τα ψηφίσματα 549 και 550, και που ο Ο.Η.Ε. κάλεσε τα άλλα κράτη μέλη του να μην αναγνωρίσουν ούτε το ίδιο ούτε τις πράξεις του ως παράνομες και μη γενόμενες!

Πώς, αλήθεια, απ' όλες τις μονομερείς ανακηρύξεις του 20ού και του 21ου αιώνα, το ψευδοκράτος Ντενκτάς να είναι το μόνο που όχι μόνο επιβιώνει αλλά και προβάλλει απαιτήσεις από τη διεθνή κοινότητα, την οποίαν καλεί “να γλείψει εκεί που έφτυσε”;

Κανονικά, αλλιώς θα 'πρεπε να είναι τα πράγματα: Εμείς θα 'πρεπε να δηλώσουμε ότι για να επαναρχίσουν συνομιλίες για ομοσπονδία οι Τ/κ και η Τουρκία θα 'πρεπε να ανακαλέσουν την απόφασή τους για ανακήρυξη μονομερούς ανεξαρτησίας. Γιατί με την εμμονή τους σ' αυτή δεν είναι ομοσπονδία που συζητάμε, αλλά δυστυχώς συνομοσπονδία. Εξάλλου ο αντικειμενικός στόχος της Τουρκίας το 1983 με την ανακήρυξη του ψευδοκράτους αυτός ήταν: η λύση συνομοσπονδίας, η λύση δυο κρατών.

ΔΩΡΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ
Πρώην Υπουργός Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως

Ολόκληρο το άρθρο μπορείτε να το διαβάσετε στην "Σημερινή της Κυριακής" που κυκλοφορεί στα περίπτερα.