Διάγουμε τη δεύτερη δεκαετία της ένταξης της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η πολιτική μας ζωή καθοδηγείται από ανθρώπους που, κατά την ανακήρυξη της Κυπριακής Δημοκρατίας, διήγαν την παιδική τους ηλικία ή κάποιοι από αυτούς δεν είχαν γεννηθεί. Θα ανέμενε κανένας ότι αυτή η νέα γενιά πολιτικών, απαλλαγμένη από τα βαρίδια και τις παθογένειες της γενιάς των πολιτικών «δεινοσαύρων», θα οδηγούσε τα πράγματα προς τον εκσυγχρονισμό και την εμβάθυνση της δημοκρατίας. Θα ανέμενε κανένας έναν καινούριο πολιτικό πολιτισμό, ένα νέο πολιτικό ήθος, ένα πιο υψηλό επίπεδο, έτσι που ο τόπος να προχωρήσει μπροστά. Δυστυχώς, αυτό που βιώνει ο κυπριακός λαός κινείται προς την εντελώς αντίθετη κατεύθυνση. Η παλαιοκομματική νοοτροπία όχι μόνο διατηρείται, αλλά αντίθετα εμφανίζεται ένας κυνισμός, μια πολιτική απρέπεια που ανάλογά τους δεν βίωσε ο τόπος στο παρελθόν. Ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι, παραθέτοντας μερικά παραδείγματα από τη δραστηριότητα κάποιων υποψηφίων.

Εξευτελισμός της δημοκρατίας

Τις τελευταίες ημέρες ο κυπριακός λαός παρακολουθεί άναυδος τον κ. Νικόλα Παπαδόπουλο και το επιτελείο του, όχι μόνο να αρνούνται να απαντήσουν στο απλό και αυτονόητο ερώτημα τού τι λύση του Κυπριακού θα επιδιώξουν, εάν εκλεγεί στην προεδρία, αλλά με διάφορα φτωχά τεχνάσματα να προσπαθεί να αποφύγει την ερώτηση, θέτοντας ο ίδιος απλοϊκά και αφελή ερωτήματα, που ούτε παιδιά του δημοτικού σχολείου θα διανοούντο να θέσουν.

Ολόκληρο το άρθρο μπορείτε να το διαβάσετε στην "Σημερινή της Κυριακής" που κυκλοφορεί στα περίπτερα.