Είναι τέσσερεις. Αγαπούν αυτόν τον τόπο, όπως τον αγαπά ο κάθε Κύπριος. Έχουν υποστήριξη από τα μικρά ή τα μεγάλα κόμματά τους. Ο καθένας απ’ αυτούς έχει τη μεγάλη επιθυμία να γίνει ο νέος Πρόεδρος της μικρής, της μοιρασμένης και ταλαιπωρημένης πατρίδας μας. Ας αναφερθούμε σ’ αυτούς τους ανθρώπους με τα μικρά τους ονόματα. Είναι ο Νίκος, ο Νικόλας, ο Γιώργος και ο Σταύρος. Συνήθως τους παρακολουθούμε στην τηλεόραση. Συνήθως φοράνε τα μαύρα, τα γκρίζα ή τα μπλε σκούρα κοστούμια τους. Πάντα με γραβάτες. Όταν τους δεις από μακριά, είναι κάπως ίδιοι στην εμφάνιση. Κάπως ίδιοι κι όταν κάθονται στις τηλεοπτικές εκπομπές για να αρχίσουν να αναφέρονται στις υποψηφιότητές τους και στις υποσχέσεις τους. Το πολύ-πολύ να διαφέρει ο καφές που πίνουν. Ο ένας βαρύ γλυκύ, ο άλλος με ολίγην. Ο τρίτος θαρρώ σκέτο και ο τέταρτος μέτριο.

Ο Νίκος, ο Νικόλας, ο Γιώργος και ο Σταύρος από τώρα μέχρι τη μέρα που ένας απ' αυτούς θα χρηστεί ως ο επόμενος Πρόεδρος αυτού του τόπου, καθημερινά τρέχουν. Τη μια μέρα τρέχουν με την κόκκινη γραβάτα τους, την άλλη με τη γαλάζια και πάει λέγοντας. Κι όλο μιλάνε. Όλο μιλάνε δεξιά κι αριστερά. Αριστεροί ή δεξιοί, κεντρώοι, μιλάνε δεξιά κι αριστερά. Όλο μιλάνε. Όταν τους σημαδεύει η κάμερα, μιλάνε πιο προσεχτικά. Όταν μιλάνε σε απλούς ανθρώπους στον δρόμο, μιλάνε πιο απλά. Πιο ανθρώπινα. Κι όλο υπόσχονται... Θαρρώ δεν τους αρέσει να υπόσχονται. Δεν το κάνουν γιατί το θέλουν. Το κάνουν γιατί πρέπει. Το παιχνίδι των εκλογών είναι ένα παιχνίδι υποσχέσεων. Όσο περισσότερες οι υποσχέσεις, τόσο περισσότερες οι πιθανότητες να βγουν νικητές.

Είναι τέσσερεις. Ο Νίκος, ο Νικόλας, ο Γιώργος και ο Σταύρος. Πίσω τους υπάρχουν τεράστιοι μηχανισμοί. Διευθυντές, υποδιευθυντές, σύμβουλοι, κειμενογράφοι, τμηματάρχες. Μάρκετινγκ. Public Relations. Επιστημονικοί μηχανισμοί, έτσι όπως ακριβώς λειτουργούν οι μηχανισμοί προώθησης ενός νέου προϊόντος. Με τεράστια έμφαση στην εικόνα. Στις λεπτομέρειες. Στις ανάσες. Στο βλέμμα. Στο ύφος. Στις λέξεις...

Παίρνουμε τις λέξεις τους, λοιπόν, τα «σλόγκαν» τους, φράσεις που τα επιτελεία τους δημιούργησαν και προώθησαν σε όλους εμάς τους ψηφοφόρους και τις ανακατεύουμε μαζί με τα ονόματά τους: «Σταθερά Βήματα Μπροστά». «Αλλαγή, Αξιοπιστία, Ελπίδα». «Ασφαλής Επιλογή». «Νέο πρόσωπο, νέα πρόταση, νέα εποχή», «Μας ενώνει το αύριο»… Ίσως όλα αυτά θα μπορούσαν να είναι εκφράσεις, σλόγκαν που ταιριάζουν προφανώς σε όλους. Τι κι αν μπερδέψουμε το σλόγκαν του άλφα με το σλόγκαν του βήτα υποψηφίου, τίποτα δεν αλλάζει.

Όμως το παιχνίδι των εκλογών θέλει το σλόγκαν, πάση θυσία. Έστω κι αν είναι χιλιοειπωμένο. Έστω κι αν δεν προσθέτει τίποτα δίπλα από το όνομα του υποψηφίου. Η αλλαγή, η ελπίδα, το καλύτερο μέλλον, το νέο πρόσωπο, η νέα εποχή, το αύριο, δεν παύουν να είναι συνθήματα, τα οποία πρέπει να συνοδεύουν τα ονόματά τους. Οι πολίτες, όμως, κουράστηκαν με τις λέξεις. Κουράστηκαν με τις υποσχέσεις. Κουράστηκαν με τις χιλιοειπωμένες εκφράσεις... Οι πολίτες έχουν δει το έργο πολλές φορές. Ένα έργο, που φαίνεται να επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά. Προφανώς και αυτήν τη φορά...

Ας βαφτίσουμε το καινούριο έργο με έναν τίτλο που να μην εμπεριέχει σλόγκαν αυτήν τη φορά. Ας μιλήσουμε για το έργο «Νίκος». Το έργο «Νικόλας». Το έργο «Γιώργος». Το έργο «Σταύρος»... Ή, αν θέλουμε μια οικουμενική κυβέρνηση, ας το ονομάσουμε: «Ο Νίκος, ο Νικόλας, ο Γιώργος και ο Σταύρος». Ίσως σ' αυτήν την περίπτωση, αν ενώσουμε τις δυνάμεις μας, τις ελπίδες μας, τις αδυναμίες μας, την υπομονή και την επιμονή και τον πόνο μας, ίσως να μας χειροκροτήσουν περισσότεροι θεατές!..