Η Γλώσσα, που είναι ο τρόπος επικοινωνίας των ανθρώπων μεταξύ τους αλλά και της κατανόησης των συμβεβηκ?των και βαθυστόχαστων ιδεών, δίνει στον άνθρωπο τη δυνατότητα να δρα ελεύθερα και δίκαια ως ελεύθερο πνεύμα. Δυστυχώς, βλέπουμε σήμερα την Αριστερά να προσεγγίζει το ζήτημα της γλώσσας από μια δική της οπτική γωνία, που προωθεί την απλοποίησή της, π.χ. κατάργηση πολλών φωνηέντων στην ελληνική γλώσσα κ.λπ.

Το καταναλωτικό πρότυπο που έχει επικρατήσει στον πλανήτη, έχει ως υπεραξία το χρήμα. «Το χρήμα και η υλική δύναμη είναι ο μοχλός που κινεί τον ρουν της Ιστορίας με τροχό τη βία…».

Μέσα από αυτό το καταναλωτικό πρότυπο ξεπηδάνε σαν «Λερναία Ύδρα» οι διάφοροι επιβουλάτορες του πλανήτη (Πολυεθνικές - Μεγαλοτραπεζίτες - Κεφαλαιοκράτες), με σκοπό τη ρομποτοποίηση των λαών. Ο Οδυσσέας Ελύτης, αναφερόμενος στην προσπάθεια ελέγχου των μαζών, λέει ότι «πρόκειται για μεθοδευμένη και οιονεί επιστημονική καθυπόταξη του ανθρώπου, για τον πλήρη εξευτελισμό του, για την ατίμωσή του…».

Αυτοί λοιπόν οι επιβουλάτορες, αν και λίγοι, κάνουν καλά τη δουλειά τους. Σκοπός τους είναι οι «πολτοποιημένες» καταναλωτικές μάζες και το φτηνό εργατικό δυναμικό. Για να επιτύχουν τον στόχο τους χρησιμοποιούν τα Μίντια, πλασάροντας πρότυπα τέτοια, που αποχαυνώνουν τους ανθρώπους στρέφοντάς τους από τα ουσιώδη προς τα επουσιώδη της ζωής, ώστε να μην αντιστέκονται.

Το εύλογο ερώτημα που τίθεται, είναι αν υπάρχει τρόπος οι άνθρωποι και οι λαοί να αντισταθούν σε αυτήν τη λαίλαπα παρακμής του ανθρώπινου πολιτισμού, του σημερινού Αισθητού μας κόσμου.

Φυσικά και υπάρχει, οι μόνες αντιστάσεις σε αυτήν την προσπάθεια είναι η προσήλωση προς το Έθνος, τη Γλώσσα, τη Θρησκευτική Παράδοση και τον θεσμό της Οικογένειας.

Όλες αυτές οι αρετές, δημιουργήματα των ανθρώπων στην πορεία τους μέσα στους ιστορικούς χρόνους, βάλλονται όχι μόνον από τους μεγαλοκαρχαρίες του πλανήτη, αλλά, δυστυχώς, ασυνείδητα και από τα αριστερά κινήματα.

Εξετάζοντας τη σημασία των ασπίδων αυτών, θα αντιληφθούμε ότι:

1ον: Το Έθνος, που ως κύριο χαρακτηριστικό έχει την αυτή ιστορική αποστολή ενός λαού, τον κρατά συνεκτικά δεμένο και του δίνει την απαραίτητη εκείνη υπερηφάνεια για να αντιστέκεται στα κελεύσματα των «Σειρήνων» και στης «Κίρκης τον Ευδαιμονισμό». Η διεθνιστική λοιπόν τάση των αριστερών έρχεσαι σε σύγκρουση με την αγάπη προς το Έθνος. Εδώ θα πρέπει να σημειώσουμε ότι αυτή δεν έχει να κάνει με τον εθνικισμό. Ο εθνικισμός είναι η άλλη ακραία κατάρα των λαών, γιατί πιστεύει στην επικράτηση διά της βίας έναντι των υπολοίπων ανθρώπων, που θεωρεί και κατώτερους (π.χ. Ναζισμός).

2ον: Η Γλώσσα, που είναι ο τρόπος επικοινωνίας των ανθρώπων μεταξύ τους αλλά και της κατανόησης των συμβεβηκ?των και βαθυστόχαστων ιδεών, δίνει στον άνθρωπο τη δυνατότητα να δρα ελεύθερα και δίκαια ως ελεύθερο πνεύμα. Δυστυχώς, βλέπουμε σήμερα την Αριστερά να προσεγγίζει το ζήτημα της γλώσσας από μια δική της οπτική γωνία, που προωθεί την απλοποίησή της, π.χ. κατάργηση πολλών φωνηέντων στην ελληνική γλώσσα κ.λπ. Μια τέτοια ενέργεια έχει ως συνακόλουθο την αδυναμία της πλήρους κατανόησης του Κόσμου που μας περιβάλλει, κάτι που φυσικά ευνοεί το σχέδιο των «δαιμόνων» της Γης, τη Ρομποτοποίηση που αναφέραμε προηγουμένως.

3ον: Η Θρησκευτική Παράδοση (Θρησκεία), που ως γνωστόν έχει ως βασικό μέλημα την ηθική εξύψωση του ανθρώπου και την υπερβατική ένωσή του με τον Θεό -ανεξαρτήτως από το πόσο καλά το καταφέρνει αυτό- είναι τροχοπέδη στις ορμές, τα ένστικτα και τις παρορμήσεις των ανθρώπων. Καλό είναι λοιπόν να σεβόμαστε τη Θρησκευτική μας Παράδοση αλλά και κάθε θρησκεία και να μην τις αντιμετωπίζουμε με εμπάθεια. Η αθεϊστική στάση της Αριστεράς δυστυχώς αφήνει εκτεθειμένη την ψυχή των ανθρώπων, που προσβλέπουν στη στήριξη μιας Ανώτερης Δύναμης. Χωρίς την πίστη αυτή, οι άνθρωποι παραπαίουν σε έναν κυκεώνα αρνήσεων.

4ον: Η τελευταία ασπίδα αλλά και η πιο σημαντική είναι η οικογένεια, γιατί αυτή μεταδίδει τις ανθρωπιστικές αξίες για την ορθή διαπαιδαγώγηση των ανηλίκων παιδιών. Η χαλαρή λοιπόν δομή που προωθείται σήμερα από τους διάφορους επιτήδειους κύκλους που αναφέραμε πιο πάνω και που στηρίζεται από τις «προοδευτικές» πολιτικές στάσεις των αριστερών κινημάτων, παύει να μεταδίδει αυτές τις αξίες και επιτείνει το πρόβλημα της κρίσης αυτών, μέσω της αδιαφορίας για την ορθή διαπαιδαγώγηση των παιδιών.

Από τα πιο πάνω διαφαίνεται ότι η πολιτική που υιοθετούν τα αριστερά κινήματα, αν και στόχο έχει την ελευθερία και ισονομία των ανθρώπων, προς μια πιο δίκαιη αταξική κοινωνία, ταυτίζεται ασυνείδητα με αυτό που λέμε Κεφάλαιο και καπιταλιστικό μοντέλο κοινωνικοοικονομικής. Συγκεκριμένα, ο λανθάνων τρόπος έκφρασής τους, η υπερελευθερία και η απομάκρυνσή τους από τα τέσσερα απόρθητα κάστρα του ανθρώπινου πολιτισμού που ήδη αναπτύξαμε, είναι ίδιος με τον τρόπο έκφρασης των ολιγαρχών, δηλαδή αυτών που θέλουν να ελέγχουν τους λαούς προς όφελός τους. Ο Max Weber λέει ότι «σε καθεστώς προηγμένου καπιταλισμού, για να έχουν οι άνθρωποι ελευθερία και δημοκρατία, πρέπει να μην άγονται και φέρονται σαν πρόβατα».

Αν θέλουμε έναν δίκαιο κόσμο, πρέπει να σμικρύνουμε το χάσμα του πλούτου, ώστε το μοίρασμα να είναι δίκαιο και να έχουμε σωστές αντιλήψεις και Παιδεία. Αυτή είναι η παρακαταθήκη για να ατενίζουμε αισιόδοξα με ελπίδα σε αλαργινούς κόσμους.

ΑΧΙΛΛΕΑΣ Γ. ΜΑΡΚΑΝΤΩΝΗΣ
BSc (Gsc), MSc (OGEE)
Υποψήφιος Διδάκτωρ στη Διδακτική της Αστρονομίας