Είδαμε τη μεγαλοψυχία των βιαστών μας. Λεηλάτησαν την οικονομία μας, καταστρέφοντας τις ζωές χιλιάδων συμπολιτών μας και μειώνοντας την αξία των περιουσιών μας κατά 40%. Γιατί σ’ εμάς δεν έκαναν το ίδιο που έκαναν -πριν από εμάς- σε άλλες χειρότερες από την Κύπρο χώρες; Και γιατί έπειτα από εμάς είπαν ΠΟΤΕ ξανά και περιόρισαν το κούρεμα στα 8% και μετά από προϋποθέσεις μάλιστα, ενώ πρόσφατα στην Ιταλία ούτε αυτό τόλμησαν να κάνουν;
Διαβάζοντας το κυριακάτικο άρθρο του Διονύση Διονυσίου στον Πολίτη (22/10/17), κάποιος διερωτάται αν η ωραιοποίηση μιας κατάστασης και η στρεβλοποίηση μιας άλλης μπορούν να δώσουν απαντήσεις σε ερωτήματα που βαθιά και όχι επιφανειακά απασχολούν την κυπριακή κοινωνία.
Κατ’ αρχάς αναφέρει ο κ. Διονυσίου ότι η Ευρώπη, έπειτα από τέσσερα χρόνια, επιστρέφει σε πορεία ανάκαμψης, πολιτική, οικονομική και κοινωνική. Και αναφέρεται στις εκλογικές επιτυχίες των Ρούτε στην Ολλανδία, Μακρόν στη Γαλλία και Μέρκελ στη Γερμανία. Νομίζω ότι η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική. Μάλλον αντίθετη απ’ ό,τι ο κ. Διονυσίου μάς την παρουσιάζει.
Στην Ολλανδία κέρδισε ο Ρούτε, αλλά ανέβηκε η ακροδεξιά, στη Γαλλία τι περίμενε, ότι θα κέρδιζε η Λεπέν απέναντι στον πιο τυχερό πολιτικό του 21ου αιώνος; Παρά ταύτα και εδώ το Εθνικό Μέτωπο είδε θεαματική άνοδο. Στη δε Γερμανία η ήττα του Σουλτς ήταν ήττα της ακροδεξιάς; Αντίθετα, άνοδος του κόμματος Εναλλακτική για τη Γερμανία ήταν. Η πρόσφατη νίκη των Κουρτς στην Αυστρία και Μπάμπις στην Τσεχία προς την ίδια κατεύθυνση δεικνύει.
Συνεπώς η Ευρώπη δεν γαληνεύει όπως το ορίζει ο Διονύσης Διονυσίου. Αντίθετα, μετά την έξοδο της Βρετανίας και την αδυναμία της Ευρώπης να σταθεί γρήγορα στα πόδια της, όσον αφορά την οικονομία, καθώς και η άνοδος του κράτους-έθνους, σε άλλη κατεύθυνση από αυτήν που ο αρθρογράφος μας επιθυμεί να πιστεύουμε, οδεύει. Μπορεί η αλλαγή να είναι λάθος, μπορεί όμως να είναι και σωστή. Δηλ. οι λαοί να θέλουν μια ένωση των εθνών αντί μιας αποεθνοποιημένης και ανεξιθρησκειακής Ευρώπης.
Στον άλλο τομέα της οικονομίας, ο κ. Διονυσίου είναι και πάλιν εκτός οικείου χώρου. Γράφει ότι η χώρα κατέρρευσε υπαιτιότητι της ανεύθυνης οικονομικής πολιτικής μας και συνεπώς οι δανειστές μας είχαν κάθε δικαίωμα να μας φερθούν όπως μας συμπεριφέρθηκαν. Μας άξιζε, με άλλα λόγια. Είναι ένα σύνδρομο αυτό, να επιχαίρεις για τα κακά που σου έρχονται και να δικαιολογείς τους γεννήτορές των. Κατ’ αρχάς, ναι η κυβέρνηση Χριστόφια δανειζόταν και ξόδευσε επιπλέον €1 δις ετησίως.
Παρά ταύτα, όμως, το χρέος μας ήταν στον μέσον όρο της Ευρώπης και ο Υπουργός του των Οικονομικών, Βάσος Σιαρλής, είχε τότε, το 2012, υποβάλει μνημονιακό προϋπολογισμό μείωσης δαπανών και αύξηση εσόδων με στόχο να αποφύγουμε το μνημόνιο και, ενώ υπήρχε κατανόηση ότι το Eurogroup θα ήταν θετικό, ο Σόιμπλε τα τορπίλισε όλα για να τα αφήσει στη νέα Κυβέρνηση, όπως είπε. Και είδαμε, αγαπητέ Διονύση, τη μεγαλοψυχία των βιαστών μας. Λεηλάτησαν την οικονομία μας, καταστρέφοντας τις ζωές χιλιάδων συμπολιτών μας και μειώνοντας την αξία των περιουσιών μας κατά 40%.
Γιατί σ’ εμάς δεν έκαναν το ίδιο που έκαναν -πριν από εμάς- σε άλλες χειρότερες από την Κύπρο χώρες; Και γιατί έπειτα από εμάς είπαν ΠΟΤΕ ξανά και περιόρισαν το κούρεμα στα 8% και μετά από προϋποθέσεις μάλιστα, ενώ πρόσφατα στην Ιταλία ούτε αυτό τόλμησαν να κάνουν; Αυτά έπρεπε να ερωτήσεις τους Ευρωπαίους όταν τους επισκεπτόσουν, κ. Διονυσίου, αντί να βάλεις αλάτι στην ξένη πληγή.
Στο άλλο θέμα της ένταξής μας στην Ευρώπη, μας κακίζει πάλι (φαίνεται είναι πιο εύκολο να κακίζεις τους δικούς σου παρά τους ξένους, που ίσως θεωρείς ανώτερους) για υψηλές προσδοκίες που είχαμε εν σχέσει με τη δίκαιη λύση του Κυπριακού, για να μας πει ότι η Ε.Ε. δεν είναι αυτή που νομίσαμε. Δεν την ενδιαφέρει, λέγει, την Ε.Ε. αν λυθεί το Κυπριακό ή όχι. Αν τουρκέψει ή όχι, θα πρόσθετα εγώ. Ναι, και αυτό ενοχλεί.
Πιστέψαμε στα λόγια τα μεγάλα των μεγάλων Ευρωπαίων ηγετών. Φαίνεται, όμως, πως είναι μόνο για τους μεγάλους. Όσο για τα λεφτά που μας δίνει η Ε.Ε. μού θυμίζει αυτό που λέει ο ποιητής: «Βλέπω τους εμπόρους να εισπράττουν σκύβοντας», να ξέρει όμως ότι δίνουμε κι εμείς χρήματα στο προϋπολογισμό και πολλά άλλα που δεν θα δίναμε, αν ήμασταν εκτός.
Όμως, αλίμονο αν η Ε.Ε. είναι μόνο ή κυρίως για τους παράδες, όσο χρυσοκάνθαροι και αν είναι οι Ευρωπαίοι. Συνεπώς, δεν ξέρω αν είμαστε σκουπιδότοπος, αλλά την επόμενη φορά που θα πάει ο αγαπητός κ. Διονυσίου στην Ευρώπη, ας φροντίσει να μάθει κάποια πράγματα καλύτερα, έτσι ώστε να είναι ωφέλιμος και στις Βρυξέλλες και στην ιδιαίτερη πατρίδα του. Κάθε ξενικό δεν είναι και ιδανικό, βλέπετε.
