Πίσω από τη βιτρίνα ζει ένας ολόκληρος κόσμος. Ίσως εκεί πίσω, στα καμαρίνια, να ζει περισσότερος κόσμος παρά μπροστά απ’ τη βιτρίνα. Μπροστά απ’ τη βιτρίνα τα πράγματα είναι πολύ φωτεινά, πολύ οργανωμένα. Εκεί μπροστά παίζει πολλή σκηνοθεσία, πολλή υποκριτική, πολλά κοστούμια, ενδυματολόγοι, μακιγιέρ, φωτιστές… Εκεί μπροστά βγαίνουν τα χαμόγελα και τα έργα με το καλό τέλος. Αυτό που λέμε “ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα”…
Ανοίγουμε την κουρτίνα, λοιπόν, και εισχωρούμε. Όπως καταλαβαίνετε, τα φώτα είναι χαμηλωμένα. Συχνά κυριαρχεί το απόλυτο σκοτάδι. Καμιά φορά δεν μπορείς να δεις ούτε τη σκιά σου. Με τα φώτα σβηστά, λοιπόν, ή με τα φώτα αναμμένα. Το έτσι και το αλλιώς της ζωής.
Πάμε όμως στα παρασκήνια να ρίξουμε μια ματιά κι επιστρέφουμε… Πάμε να δούμε τους ανθρώπους που παιδεύονται. Τους ανθρώπους που έχουν μπροστά τους βουνά να ανέβουν. Αυτούς που έχουν μπροστά τους έναν πήχη και χίλια εμπόδια, τόσο ψηλά που σε καμιά περίπτωση ανθρώπινη ύπαρξη δεν θα μπορούσε ποτέ να τα υπερπηδήσει. Κοιτάζουμε γύρω μας. Βλέπουμε ανθρώπους που υποφέρουν από καταχρήσεις. Αυτούς που η ζωή τούς φόρτωσε ένα σωρό άχαρες και επικίνδυνες συνήθειες. Με ναρκωτικά, με βελόνες, με σύριγγες. Με σκόνες και ψυχοδραστικές ουσίες, με αλκοόλ… Βλέπουμε την κατήφεια και την εγκατάλειψη. Βλέπουμε τον θάνατο που πλησιάζει. Πίσω απ’ τη βιτρίνα, λοιπόν. Εκεί όπου κρύβεται η ζωή και δεν έχει ελπίδα καμία. Εκεί όπου οι εξαρτήσεις κάθονται καμαρωτές καμαρωτές σε διαμαντένιους θρόνους και αυτοθαυμάζονται. Και συνεχίζουν να βασιλεύουν.
Πίσω απ’ τη βιτρίνα κάποιοι άνθρωποι υποφέρουν. Μαζί τους υποφέρουν και οι δικοί τους. Οι γονείς τους, τα παιδιά τους, οι συγγενείς, οι φίλοι τους. Εμείς οι υπόλοιποι, αν δεν ζήσαμε ένα τέτοιο βίωμα προσωπικά ή με δικούς μας ανθρώπους, υπάρχει περίπτωση να μην καταλάβουμε ποτέ ούτε ένα εκατοστό του προβλήματος.
Σε μια μικρή κοινωνία όπως είναι η δική μας, αυτά τα θέματα είναι πιο εύκολο να αντιμετωπιστούν. Όχι στη θεραπεία τους, κυρίως, αλλά όσον αφορά την επισήμανσή τους και τη διαχείρισή τους.
Συχνά βλέπουμε ενημερωτικά φυλλάδια όσον αφορά τις εξαρτήσεις. Συνέδρια, μαθήματα, συναντήσεις ομάδων. Κάποτε βλέπουμε γιγαντοαφίσες που προτάσσουν την άρνηση στα ναρκωτικά και στην άκρατη κατανάλωση αλκοόλ. Πίσω από τη βιτρίνα, όμως, ας κοιτάξουμε με πιο ερευνητικό μάτι. Με ποιον τρόπο δηλαδή θα μπορούσαμε σαν οργανωμένο σύνολο να μειώσουμε ακόμα πιο πολύ τον πόνο ανάμεσα στους χρήστες αλλά και τον πόνο όλων όσων βρίσκονται γύρω τους.
Όλο αυτό το σκηνικό πολλές φορές δεν έχει σωτηρία. Πάνω-κάτω το σενάριο δεν έχει το πιο αίσιο τέλος. Σημασία έχει να είμαστε παρόντες. Εκεί όπου η πληγή αιμορραγεί. Οργανωμένη κοινωνία και απλοί άνθρωποι. Να λειτουργούμε κάτι σαν “επίδεσμος” σε όσα δύσκολα η ζωή μάς επιφυλάσσει. Σημασία έχει να ξέρει ο καθένας μας το μέγεθος της αλληλεγγύης.
Πίσω από τη βιτρίνα όλα φαίνονται αθόρυβα, ήσυχα, απλά. Είναι όμως δύσκολα. Μια δύσκολη σιωπή που σπάνια βρίσκει ήχο και έκφραση. Όσο περισσότερα λύσουμε εκεί όπου το τοπίο είναι σκοτεινό και πονεμένο, τόσο πιο πολύ χαμόγελο και αισιοδοξία θα γεννηθεί παντού. Και στη σκηνή και στο θέατρο και στη ζωή. Παντού!
