Το σίγουρο είναι ότι, για την ώρα, το «σύστημα παρακολούθησης» των παιδιών έξω από την τάξη δεν είναι επαρκές

Είμαστε μόνο στην αρχή της σχολικής χρονιάς και άκουσα ήδη για δύο περιστατικά. Και τα δυο σε δημοτικό σχολείο! Το ένα μάλιστα πολύ πιο σοβαρό από το άλλο, γιατί εμπλέκει και "βοηθούς" του μικρού παιδιού, που τελευταία επιδίδεται σε αυτό το καταδικαστέο σπορ και γιατί ενέχει ξυλοδαρμό παιδιού της ίδιας ηλικίας... που είναι περίπου 9! Και που θα το τραυματίσει αυτό το περιστατικό για όλη του τη ζωή! Όσο για το άλλο το παιδί..."το παλληκαράκι", μπορείτε να φανταστείτε τι θα κάνει στα 15 του, αν δεν σταλεί πάραυτα για θεραπεία;

Μάλιστα εννοείται ότι θεραπεία ή συμβουλευτική θα πρέπει να κάνουν και οι γονείς του, που είναι φανερό ότι τους ξέφυγε εντελώς ο έλεγχος του παιδιού τους, που κάπου πήγαν λάθος, και πρέπει να δουν με θάρρος και διάθεση αυτοκριτικής το γιατί. Για να μπορέσουν, έστω τώρα, να κάνουν ό,τι πρέπει και να αναχαιτίσουν την πορεία του προς τις παραβατικές συμπεριφορές! Το ίδιο θα έλεγα και για τους "βοηθούς", γιατί, αν τα παιδάκια αυτά δεν έμαθαν ακόμα να ξεχωρίζουν το καλό από το κακό, αν δεν έμαθαν να αντιστέκονται στους εκάστοτε «παλληκαράδες», αν δεν έμαθαν ότι πρέπει να παρεμποδίζουν καταδικαστέες συμπεριφορές και να τις καταγγέλλουν κι όχι να τις υποβοηθούν, τότε κι εκείνα θέλουν βοήθεια! Όπως και οι "θεατές", αν υπάρχουν!

Το Υπουργείο Παιδείας έχει στείλει εγκυκλίους με τίτλο «Διαδικασίες χειρισμού περιστατικών Βίας». Δημιούργησε και κάτι που λέγεται Παρατηρητήριο για τη Βία στο Σχολείο και το τελευταίο, μάλιστα, παρέχει ή θα παρέχει και σχετικές εκπαιδεύσεις για πρόληψη κι αντιμετώπιση σε επίπεδο σχολικής μονάδας! Ωραία όλα αυτά... Όμως αν όσοι έχουν ευθύνη δεν πάρουν το θέμα πολύ πιο σοβαρά, τότε όλα αυτά θα παραμείνουν στα χαρτιά, να μας λένε απλώς ότι το Υπουργείο έχει καλές προθέσεις πάντως!

Ενώ αυτό που χρειάζεται είναι συντονισμένη προσπάθεια εδώ και τώρα. Από όλους. Υπουργείο, διευθυντές, δασκάλους και γονείς.
Και πριν κλείσω, να πω λίγα πράγματα και για την άλλη παράμετρο του όλου θέματος, τη διεύθυνση δηλαδή. Αν είσαι διευθυντής ή διευθύντρια, έχεις τεράστια ευθύνη πάνω σε αυτό το θέμα και οφείλεις να παίξεις τον ρόλο σου σωστά. Αυτό σημαίνει να έχεις τα κότσια να κάνεις όλα εκείνα που πρέπει για να περιορισθεί στο ελάχιστον αυτό το φαινόμενο, αλλά και για να γίνει σωστή διαχείριση του "Θύτη" και του "Θύματος" σε περίπτωση που υπάρχουν περιστατικά εκφοβισμού στο σχολείο σου.

Το να το κουκουλώνεις γιατί φοβάσαι ότι θα εκτεθεί το σχολείο σου, ή γιατί φοβάσαι τους γονείς, που φωνάζουν ή απειλούν γιατί τους ενδιαφέρει πιο πολύ η εικόνα τους -κι η εικόνα του παιδιού τους- παρά η πορεία που πήρε το παιδί τους που εκφοβίζει τα άλλα παιδάκια και η ζημιά που κάνει στα παιδάκια αυτά... σημαίνει πως γίνεσαι συνεργός! Κι αυτό είναι περίπου εγκληματικό!

Κι ένα τελευταίο σοβαρό ερώτημα που πρέπει να μας προβληματίσει όλους: Πώς γίνεται να μην παίρνουν είδηση δάσκαλοι και διευθυντές ότι υπάρχει εκφοβισμός στο σχολείο τους και να αφήνεται να κλιμακωθεί το φαινόμενο, ώστε από απλά σπρωξίματα (που είναι όμως συστηματικά) να προχωρήσει σε ξυλοδαρμό! Μήπως οι δάσκαλοι πρέπει να γίνουν πολύ πιο «ευαίσθητοι» στο θέμα αυτό, ώστε να εντοπίζουν τα σημάδια εκείνων των συμπεριφορών που μπορεί να εξελιχθούν σε εκφοβισμό;

Το σίγουρο είναι ότι, για την ώρα, το «σύστημα παρακολούθησης» των παιδιών έξω από την τάξη δεν είναι επαρκές. Κι όμως, αυτό ακριβώς το σύστημα είναι καθοριστικός παράγοντας πρόληψης. Και, κλείνοντας, ρωτάω το Υπουργείο Παιδείας: Πού είναι η ασφάλεια που πρέπει να νιώθουν τα παιδιά μας στο σχολείο;

ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΥ
Κοινωνιολόγος-Παιδαγωγός