Δεν σώζεται ένας λαός με τις γιορτές των καθιερωμένων επετείων του. Μπορεί να σωθεί με τη διαχρονική πάλη. Με τη διεκδικητικότητα. Με την συναίσθηση των ευθυνών του και την εκπλήρωση των ιστορικών υποχρεώσεών του
Κύπρος, 1η Οκτωβρίου 1960. Το Χθες. Ένας λαός με αυτοπεποίθηση, συσπειρωμένος και καταξιωμένος. Κύπρος, 1η Οκτωβρίου 2017. Το Σήμερα. Ένας λαός καταπονημένος, κατατεμαχισμένος και αναξιοπαθών. Ένας λαός, που κάθε μέρα που περνά διερωτάται όλο και πιο έντονα: «Πού πάμε; Τι ξημερώνει το αύριο για μας;». Μήπως πάμε εκεί που μας πάνε αυτοί που έχουν τη δύναμη να οδηγούν τους μικρούς λαούς και να διαγράφουν τη μοίρα τους; Ίσως... Χρειάζεται όμως και μια αποχαύνωση των λαών, για να γίνουν αθύρματα και άβολα σκεύη για μεταφορά. Αν φτάσαμε σ’ αυτό το σημείο, τότε οπωσδήποτε πάμε στον όλεθρο και την καταστροφή. Και δεν δικαιούμαστε να ρωτάμε «πού πάμε;». Πάμε εκεί που μας ταιριάζει. Πάμε εκεί που μας αξίζει.
Λέμε συχνά και σωστά, ότι ο λαός αξίζει καλύτερης τύχης. Αλλά, η καλύτερη τύχη είναι θέμα καλύτερης θέσης απέναντι σε μια ζωή που κινδυνεύει. Το καλύτερο μέλλον το προδιαγράφει ένα καλό παρόν. Και δεν πρέπει όλα να πιστώνονται ή να χρεώνονται στους ηγέτες, των οποίων ναι μεν ο ρόλος είναι καταλυτικός, αλλά και ο ρόλος του λαού δεν πρέπει να υποβαθμίζεται. Άλλωστε, από τον λαό δεν προέρχονται οι ηγέτες;
Η καλύτερη τύχη, οι καλύτερες μέρες είναι σε μεγάλο βαθμό θέμα αυτογνωσίας. Είναι υποκείμενο αγωνιστικού πνεύματος και βαθιάς πίστης. Δεν σώζεται ένας λαός με τις γιορτές των καθιερωμένων επετείων του. Μπορεί να σωθεί με τη διαχρονική πάλη. Με τη διεκδικητικότητα. Με τη συναίσθηση των ευθυνών του και την εκπλήρωση των ιστορικών υποχρεώσεών του.
Στις Προεδρικές Εκλογές του 2018, ο λαός που ζητά ηγέτες με καθαρές θέσεις, έχει μια ευκαιρία να θέσει νέες βάσεις, να χαράξει μια νέα στρατηγική, μια σωστή πορεία.
Αποτελεί στοιχειώδη λογική σκέψη, πως όταν οι κανόνες και η βάση διαπραγμάτευσης είναι εις βάρος σου, αλλάζεις τους κανόνες, αλλάζεις τη βάση. Γι’ αυτό, δεν μπορούμε «να συνεχίσουμε απ’ εκεί που μείναμε»! Είναι παραφροσύνη να αναμένεις διαφορετική εξέλιξη, διαφορετικά αποτελέσματα, όταν συνεχίζεις στην ίδια και απαράλλαχτη πορεία. Και η πορεία, που με κουραστική συνέπεια ακολουθείται σήμερα, κατέδειξε ότι οδηγεί στη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και στην μετατροπή της Κύπρου σε τουρκικό προτεκτοράτο.
Πού πάμε σήμερα; Κάποιοι θέλουν να συγκροτήσουμε στη μικρή Κύπρο ένα τερατώδες κράτος, με τρεις Κυβερνήσεις, τέσσερεις Βουλές, τρεις Αστυνομίες, δυαρχία αξιωματούχων, δισεπίλυτες ρυθμίσεις άρσης αδιεξόδων, αδυναμία λήψης οποιασδήποτε απόφασης λόγω πολλαπλών βέτο. Αυτά και μόνο, ακόμα κι αν είναι λυμένα όλα τα υπόλοιπα κατά τον καλύτερο τρόπο, οδηγούν στη σίγουρη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και σε μια ακυβέρνητη πολιτεία.
Αν ο κ. Αναστασιάδης επανεκλεγεί, αυτή θα είναι η θέση του: «Να συνεχίσει απ’ εκεί που έμεινε». Πού έμεινε; Έμεινε στην εκ περιτροπής προεδρία, στους σφετεριστές των περιουσιών μας που θα έχουν τον πρώτο λόγο, στους εποίκους που θα παραμείνουν όλοι, στις τέσσερεις ευρωπαϊκές ελευθερίες των Τούρκων, στον απαράδεκτο τουρκικό χάρτη με τις μικρές αναπροσαρμογές στη Μόρφου.
Αυτή η πολιτική δοκιμάστηκε τα τελευταία 10 χρόνια και απέτυχε. Το μόνο που «απέδωσε» ήταν να απενοχοποιήσει την Τουρκία, να αναβαθμίσει το ψευδοκράτος και να εδραιώσει όσα παραχωρήθηκαν στην τουρκική πλευρά την τελευταία δεκαετία.
Στους πολίτες εναπόκειται πλέον να σταματήσουν τον κατήφορο και να προβάλουν τη Νέα Στρατηγική. Τη Νέα Στρατηγική για την Κυπριακή Δημοκρατία και τη λύση του Κυπριακού. Τη Νέα Στρατηγική του Νικόλα Παπαδόπουλου, η οποία αποτελεί εθνική αναγκαιότητα.
