Όπως λέγαμε στο προηγούμενο, τελευτώντος τού Αυγούστου, καθώς λέει για τον Ζαρατούστρα ο Νίτσε, αφού για τριάντα μέρες «χάρηκε τον νου του και τη μοναξιά του...», σκέφτηκε κι ο γράφων, «να κατεβεί απ’ το βουνό». Κατεβαίνοντας λοιπόν στη συγχυσμένη πεδιάδα, ο πρώτος στον οποίο σκέφτηκε να μιλήσει, μετά και το «αυστηρό μήνυμά του στην Τουρκία», είναι ο κύριος Παυλόπουλος. Έτσι, άρχισε λοιπόν:

Αγαπητέ, κύριε Παυλόπουλε, ασφαλώς και το γνωρίζετε: Στο «εκσυγχρονισμένο» Σύνταγμά μας, ο ρόλος του «Προέδρου της Δημοκρατίας» είναι αποκλειστικά και μόνο διακοσμητικός. Το δε πολίτευμα καθαυτό, παρωδία δημοκρατίας είναι: Ως πρωθυπουργική απολυταρχία, μάλιστα, δεν αρκείται να ευτελίζει το πολίτευμα, εξευτελίζει και τον ρόλο του «ρυθμιστή του πολιτεύματος», δηλ. τον Πρόεδρο. Παραδόξως, εσείς, κύριε Παυλόπουλε, φαίνεται να μην ανέχεστε τον απατηλό ρόλο σε παρωδία δημοκρατίας! Και από καιρού εις καιρόν κάνετε, διά δηλώσεων, αισθητή τη θεσμική παρουσία σας. Πλην όμως ελάχιστα, φοβούμαι, γίνεστε πειστικός...

Για παράδειγμα, αποφασίσατε αίφνης, από τον Αλμυρό όπου πρόσφατα βρεθήκατε, να αποστείλετε «αυστηρό μήνυμα» στην Τουρκία, που δεν σέβεται τα ελληνικά σύνορα! Ενώ, κύριε Παυλόπουλε (οφείλατε να), γνωρίζετε πως η Ελλάδα, ούτε κατ’ ελάχιστον είναι σε θέση να στείλει οποιοδήποτε (αυστηρό μάλιστα) μήνυμα στην Τουρκία.

Όχι, βέβαια, διότι δεν έχει δύναμη όπλων όσο η Τουρκία (που δεν έχει...), ούτε διότι δεν έχει δύναμη στρατού ανδρών γενναίων (που έχει...), αλλά διότι δεν έχει την πολιτική δύναμη να στέλνει μηνύματα, αυστηρά ή όχι, σε κανέναν! Ή, για να το πω με όρους τρέχουσας υψηλής πολιτικής, δεν έχει τη «γεωπολιτική ισχύ» να απευθύνεται με αυστηρότητα, σε κανέναν...

Δεν έχει, δε, αυτήν την ισχύ η Ελλάδα, ανέκαθεν το έλεγε ο γράφων, διότι δεν διαθέτει, κύριε Παυλόπουλε, έδαφος στην Ανατολή! Πώς, αλήθεια, διέλαθε της προσοχής σας αυτό το «γεγονός εδάφους», στην πέραν των τριών χιλιάδων ετών ελληνική ιστορία; Το γνωρίζετε, εν αρχή, ότι η Ελλάδα δεν είναι γέννημα της ξηράς, αλλά της θάλασσας: Τού Αιγαίου! (Ως Αιγαιακός πρώτα Πολιτισμός, που προηγήθηκε και του Μινωικού). Του συγκεκριμένου, δε, Αιγαίου!

Με τις δύο ακτές του, σε δύση και ανατολή... Ζωτικές, αμφότερες, στην ιστορική πορεία του ως λαού! Ο πρώτος μεγάλος πόλεμος που καταγράφει η ελληνική μας ιστορία, ο Τρωικός, γι’ αυτό το έδαφος στην Ανατολή δεν έγινε; Δύο χιλιάδες χρόνια, δε, αργότερα, η ίδια η Κωνσταντινούπολη δεν χάθηκε, όταν έχασε το έδαφος της Ανατολής (στο Μαντζικέρτ);

Κι όταν οι Παλαιολόγοι πήρανε ξανά την Κωνσταντινούπολη από τους Φράγκους, τον δικέφαλο αετό δεν επέλεξαν ως έμβλημά τους σημειολογικό: Να ατενίζει, δηλαδή, συνάμα και Ανατολή και Δύση; Και για να έλθομε και τρεις χιλιάδες χρόνια πιο αργά, θυμίζω την τραγική ρήση του Πατριάρχη Αθηναγόρα, ότι το Βυζάντιο δεν χάθηκε με την άλωση τού 1453, αλλά το 1922, όταν έχασε την Ιωνία, το έδαφος τής Ανατολής!

Άνευ του (αναγκαίου) εδάφους στην Ανατολή, λέει λοιπόν η ιστορία της, η Ελλάδα είναι μόνο σκιά του εαυτού της πια, ξεθωριασμένη. Χωρίς καμιά δυνατότητα να στέλνει «αυστηρά μηνύματα», χωρίς να καταντά περίγελος. Διότι, εφόσον δεν διαθέτει το συγκεκριμένο «αναγκαίο» έδαφος, δεν την έχει πια κανείς ανάγκη! Γι’ αυτό ειδικά, λέει ο γράφων, ήταν εντελώς άγονο (αν όχι γραφικό) να «υπενθυμίσετε» στο μήνυμά σας, ότι «τα σύνορα της Ελλάδας είναι και ευρωπαϊκά»! Κανένα «άγχος» δεν έχει η Ευρώπη για τέτοια σύνορα. (Άλλο, «άγχος» χρησιμοθηρίας έχει...).

Εκείνος που όντως «άγχεται» γι’ αυτά ειδικά τα ανατολικά σύνορα, είναι μονάχα όποιος έταξε στον εαυτό του να είναι κοσμοκράτορας. (Ή, στην τρέχουσα ορολογία, «πλανητάρχης»). Αφού αυτό του δίδαξαν τα χίλια χρόνια βυζαντινής κοσμοκρατορίας: Ότι πρέπει να κατέχει και τη δυτική και την ανατολική ακτή του Αιγαίου. Ή, τουλάχιστον, τη δυτική και την ανατολική ακτή του Βοσπόρου!

Αυτή τη συγκεκριμένη διδαχή, κύριε Παυλόπουλε, εκείνος που άριστα τη γνωρίζει είναι σήμερα η αμερικανική υπερδύναμη μονάχα! Γι’ αυτό και τη θωπεύει, για να την έχει σύμμαχό της, την Τουρκία. Αλλά συνάμα και την υφίσταται! Διότι, γνωρίζοντας αυτήν τη «συμμαχική» αποκλειστικότητά της η Τουρκία μπορεί και να την εκβιάζει. Μοναδική για την Αμερική εναλλακτική λύση στον «εκβιασμό», για σκεφτείτε το, θα ήταν η Ελλάδα, αν είχε φυσικά ως έδαφός της (έδαφος στην Ανατολή!) την Κύπρο. (Έτσι άλλωστε ερμηνεύεται και εκείνη η αμερικανική πρεμούρα του 1964, για την Ένωση! Την οποία φυσικά ακύρωσε η ύψιστη εθνική μας ευφυΐα, Αύγουστο μήνα εκείνου του χρόνου. Μετατρέποντας συνάμα την Τουρκία σε, δυνάμει, περιφερειακή υπερδύναμη...).

Γι’ αυτό άλλωστε και η τρέχουσα τουρκική πρεμούρα περί Κύπρου: Ώστε ποτέ να μη γίνει ελληνικό έδαφος αυτή η νήσος! Αν γίνομαι, φυσικά, αντιληπτός...

ΧΑΡΗΣ ΦΕΡΑΙΟΣ
Διδάκτωρ τού ΕΜΠ