Χρόνια τώρα αγωνίζεται ο γράφων, ως συρράπτης στήλης εφημερίδων. Πλήθος χρόνια, στα οποία, και στο μέτρο των δυνατοτήτων του, ουδέν άλλο πράττει, παρά, και εναγωνίως, να διερωτάται, σχεδόν την κάθε εβδομάδα, προσπαθώντας να κατανοήσει, ποια πράγματι νοοτροπία είναι που καθοδηγεί την (ευφυή βεβαίως) πολιτική διανόηση τού τόπου, ώστε να την περιάγει, από το 1960 και εντεύθεν, και σε έκταση αβυσσαλέα, μακράν τού εσωτερικού χώρου τού προβλήματος, που συνταράζει αυτό τον, ποτέ ελληνικής παίδευσης, τόπο. Τόσα, μάλιστα, που οδυνηρά υπομιμνήσκουν ό,τι κάποτε εκστόμισε ένας προφητάναξ, ο Δαβίδ: «Ματαιότης ματαιοτήτων…». (Ψαλμός ΛΗ΄, 38).

Έλαβε λοιπόν την απόφασή του τελικά ο γράφων: Να αποφύγει τη μάταιη ενασχόληση με ό,τι σήμερα παρ’ ημίν ονομάζεται «πολιτικός» βίος, και να ασχοληθεί με εκείνο που διαχρονικά παρά τοις Έλλησιν υπήρξε όντως πολιτικός βίος: Βίος δηλ. σε συνθήκες Ελληνίδας πόλης. (Άλλως, πολιτικό άθλημα!). Και έτσι, θα το είδε ο αναγνώστης, σε όλο το διάστημα τού Αυγούστου η στήλη αυτή δεν ασχολήθηκε με οτιδήποτε άλλο, εκτός από «πολιτικά», καλούμενα, δρώμενα τού τόπου.

Εξήγηση; Ο γράφων «εμνήσθη» τού «Ρεμβασμού τού Δεκαπενταύγουστου», στο ομώνυμο διήγημα τού φοβερού εκείνου Σκιαθίτη «κοσμοκαλόγερου», τού μεγάλου κυρ Αλέξανδρου, του Παπαδιαμάντη! Έτσι, ως άλλος «γέρων» Φραγκούλης Φραγκούλας, τού διηγήματος εκείνου, ευφροσύνως κατέφευγε ο γράφων, «εν μέσω «αρκάππηδων» και αγριομηλιών, με τούς ερυθρούς (μικροσκοπικούς όμως) καρπούς, …εις έρημον τόπον, απόκρυμνον κλητήν προς μιαν βορειδυτικήν πλευράν», όχι βέβαια τής Σκιάθου, αλλά τής κορυφής τού Ολύμπου τού Τροόδους.

Ομοίως, εντούτοις, απόκοσμη όπως της Σκιάθου τοποθεσία, «όπου την νύχτα επόμενον ήτο να βγαίνουν είδωλα ψυχών κουρασμένων, σκιαί επιστρέφουσαι, καθώς λέγουν, από τον ασφοδελόν λειμώνα… αφήνουσαι κενάς οιμωγάς εις την ερημίαν…». Εκεί λοιπόν και ο γράφων, ως ο «φιλέρημος γέρων, πρεσβύτης Φραγκούλης», ατενίζοντας κάτω στο βάθος τού ορίζοντα, στην αχλύ τού δειλινού, ως ασφοδελός λειμών να απλώνεται χαμηλά η γη τής Πάφου, εκεί, «μακράν τού κόσμου», να απολαμβάνει ρεμβάζων ακατάπαυστα για μέρες (τις μέρες ένθεν και ένθεν τού Δεκαπενταύγουστου) αμέριμνος!

Πλην, όμως, τελευτώντος και του Αυγούστου, καθώς λέει και για τον Ζαρατούστρα του ο Φρειδερίκος Νίτσε, αφού για τριάντα μέρες «χάρηκε τον νου του και τη μοναξιά του, χωρίς να κουρασθεί καθόλου», ο γράφων σκέφτηκε ότι «χρέος του είναι να κατεβεί στα χαμηλά ξανά». Καθώς όμως κατέβαινε από τα ψηλά, «άστραψε φως», και τότε κατανόησε, πως τα «εκ του ασφοδελού εκείνου λειμώνος» επιστρέφοντα είδωλα, που έλεγε ο Παπαδιαμάντης, δεν ήσαν τα «είδωλα ψυχών κουρασμένων, θρηνουσών το πάλαι ποτέ πρόσκαιρον σκήνωμά των εις τον επάνω κόσμον»!

Ήσαν κοσμοείδωλα της παρακμής! Ψυχές «θρηνούσαι» επίσης, όχι όμως για κάποιο χαμένο σκήνωμά τους, παρά για το χαμένο σκηνικό κάποιας ... «λύσης»! (Περίεργη λέξη, που όμως ακουγόταν ευκρινώς...)

Κατεβαίνοντας, λοιπόν, στην πεδιάδα, θρήνο και κοπετό συνάντησε γύρω του ασταμάτητο ο γράφων! «Θρήνο» (τρομάρα του), ο Ομέρ Τσελίκ: Διότι, λέει, «οι ‘περιεκτικές’ συνομιλίες, δεν έχουν ανασταλεί, ούτε καν ευρίσκονται στο ψυγείο. Έχουν ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ»! «Και τούτο ισοδυναμεί», συμπεραίνει οδυρόμενη η θρηνούσα εντόπια πολιτική διανόηση, «με ΤΑΦΟΠΕΤΡΑ των συνομιλιών»!

«Και βεβαίως» συνεχίζει τώρα ο κροκοδειλίως «θρηνών» Ομέρ Τσελίκ, «όλοι γνωρίζουν την αποδειγμένη εποικοδομητική στάση της (και ήδη «εξαγνισμένης» εν χορώ από Χριστόφια και Αναστασιάδη, λέει ο γράφων) Τουρκίας». Και πρέπει επίσης όλοι να γνωρίζουν, συνεχίζει, «ότι εφόσον οι Έλληνες (και αποδειγμένα!) δεν θέλουν λύση εντός των ‘παραμέτρων’ τού ΟΗΕ, είναι λογικό πως πρέπει και η Τουρκία να αναζητήσει διαδικασία λύσης ‘εκτός των παραμέτρων του’»!

Σ’ αυτό φυσικά συμφωνεί και ο Άλαν Ντάνκαν της Βρετανίας, καταλήγει ο «θρηνών» κύριος Ομέρ Τσελίκ, «με την οποία Βρετανία, η Τουρκία βρίσκεται σε στενή επαφή, για το Κυπριακό»! (Πώς δα!). Θρήνος, τέλος, ακατάσχετος, και στους παρ’ ημίν ευκλεείς λυσοδόμους. Και, βεβαίως, ουδεμία πρόθεση να «αναγνώσουν» τι σημειολογικά τελεσίδικο τούς έχει ήδη εξαγγείλει ο Τσελίκ...

*Για κάποια ταφόπετρα, λοιπόν, ο θρήνος! Πλην, όμως, όχι ταφόπετρα στην ατέρμονη βλακεία που μαστίζει την, σε βαθιά παρακμή εγκαταβιούσα, ημέτερη (την ένθεν του Αιγαίου) πολιτική διανόηση! Και ως να μην έφτανε όλη αυτή η εντόπια παρακμή, από την αντίπερα του Αιγαίου ακτή, -στην οποία εμείς ελπίσαμε (κι εξακολουθούμε να ελπίζομε) κι ας εκείνη μας απέλπισε- βγήκε αίφνης ο γραφικός και γραφειακός κύριος Παυλόπουλος, να «στέλνει αυστηρό μήνυμα στην Τουρκία»! (Αυτό αντιστοιχεί στο «γραφειακός»). Στην οποία εφιστά την προσοχή, διότι τα σύνορα της Ελλάδας είναι και σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης… (Και αυτό φυσικά στο «γραφικός»…).

Κατόπιν, λοιπόν, των πιο πάνω γενομένων στην πεδιάδα, λέει τώρα και ο γράφων, μάταιος αποδεικνύεται και εκείνος ο «ρεμβασμός τού δεκαπενταύγουστου»: Μοιραία, δηλαδή, επιστρέφει η στήλη ξανά στα ίδια…

ΧΑΡΗΣ ΦΕΡΑΙΟΣ
Διδάκτωρ του ΕΜΠ