Μήπως δεν λέτε εύκολα όχι; Τι μας φοβίζει άραγε και δεν ξεστομίζουμε εύκολα αυτήν τη μικρή λέξη; Πόσες φορές αναγκαστήκαμε, σε προσωπικό και σε επαγγελματικό επίπεδο, να μπούμε στη διαδικασία να κάνουμε ένα σωρό πράγματα που δεν θέλουμε ή δεν μπορούμε, και όλα αυτά επειδή δεν είμαστε σε θέση να φέρουμε αντίρρηση. Μας ικανοποιεί η στάση μας αυτή; Θυμώνουμε άραγε με τον εαυτό μας όταν το κάνουμε; Γιατί συμβαίνει αυτό;

* Δεν λέμε όχι για να μη στεναχωρήσουμε τους γύρω μας;

* Αν πούμε όχι δεν θα είμαστε πλέον αποδεκτοί και αρεστοί στους άλλους;

* Μήπως νιώθουμε φόβο πως θα διαταραχθούν οι διαπροσωπικές μας σχέσεις;

Συχνά ο πραγματικός λόγος κρύβεται πίσω από μια χαμηλή αυτοεκτίμηση, που μας δυσκολεύει να εκφράσουμε την αντίθετη γνώμη. Η δυσλειτουργική αυτή στάση έχει και αυτή τις ρίζες της στην παιδική μας ηλικία. Είναι αποτέλεσμα του τρόπου με τον οποίο εκπαιδευτήκαμε στο να δίνουμε και να παίρνουμε την αγάπη από τους οικείους μας, κυρίως αν η έννοια της αγάπης υπολογιζόταν σε συνάρτηση με τις επιδόσεις μας ή το πόσο “καλά παιδιά” ήμασταν. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που νιώθουμε την υποχρέωση να ικανοποιούμε τις ανάγκες των άλλων προκειμένου να είμαστε αγαπητοί και να νιώθουμε ότι ανήκουμε κάπου.

Η προσπάθεια που καταβάλλουμε να εξυπηρετήσουμε τους άλλους και να τους πείσουμε ότι είμαστε απαραίτητοι σ’ αυτούς γίνεται περισσότερο ψυχαναγκαστικά, αφού μέσα μας πλημμυρίζουμε από θυμό και αγανάκτηση, επειδή έχουμε την πεποίθηση ότι αν δεν θυσιάζαμε τον εαυτό μας στις υπηρεσίες των άλλων, θα ήμασταν περιττοί. Όλα αυτά, λοιπόν, είναι μερικές από τις αιτίες που αποκτήσαμε αυτή τη δυσλειτουργική, για εμάς, συμπεριφορά.

Πάντα πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι το να αρνηθούμε για κάτι χωρίς κάποιο λόγο είναι δικαίωμά μας, οπότε και ένα απλό “συγγνώμη, αλλά δεν θα μπορέσω”, είναι αρκετό.

ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΟΡΦΑΝΙΔΗΣ
Εγγεγραμμένος Κλινικός Ψυχολόγος, DipCH