Στις Σύγχρονες Δημοκρατίες, οι λέξεις "αριστερός", "δεξιός", "κεντρώος", εξακολουθούν να είναι "in" ή πλέον μπορούμε να τις χαρακτηρίσουμε ως "παλιομοδίτικες" και "αντιεμπορικές";
Σίγουρα, ο καθένας, βάσει των "πιστεύω" του και της ιδεολογίας του, μπορεί να κατατάξει τον εαυτό του όπου νιώθει πιο κοντά. Και, σίγουρα, το κάθε κόμμα μπορεί να "φωτογραφίσει" την στρατηγική/πολιτική του ως "αριστερή", "δεξιά" ή "κεντρώα". Όμως, τίθεται ένα μεγάλο ερώτημα:
Η απόλυτη ταύτιση ενός κόμματος με τις πιο πάνω ορολογίες, ίσως αποκλείει (πλέον) μεγάλες μερίδες του λαού, με αποτέλεσμα να αποκλείουν την ίδια τους την πολιτική αναβάθμιση και την αύξηση των ποσοστών τους, να περιορίζουν τα οφέλη προς την κοινωνία, με αποτέλεσμα αυτή η κοινωνία να μένει στάσιμη;
Π.χ. στην Κύπρο, πώς η ηγεσία του ΔΗΣΥ μπορεί σήμερα, εν μέσω κρίσης, να πείσει την ευρύτερη μάζα του λαού ότι η Α πρότασή του είναι φιλολαϊκή, τη στιγμή που η λέξη "δεξιά" τον συνοδεύει από την ημέρα ίδρυσής του;
Πώς μπορεί το ΑΚΕΛ να πείσει ότι η Β φιλολαϊκή του πολιτική είναι προς όφελος των Κυπρίων πολιτών, όταν στελέχη του είναι άμεσα συνδεδεμένα με μεγάλα κεφάλαια, ειδικά με τα όσα έχουν διαδραματιστεί τα τελευταία χρόνια;
Πώς μπορεί το ΔΗΚΟ να πείσει για την πραγματικά "κεντρώα" φύση του, όταν η πολιτική του, για χρόνια προσαρμοζόταν εναλλάξ στα πιο πάνω μεγάλα κόμματα για να αναρριχηθεί (ως πρόσφατα τουλάχιστον) στην εξουσία μιας και τα ποσοστά του "δίνουν" το πάσο εξουσίας (σε ένα από τα δύο πιο πάνω κόμματα) κ.ο.κ.;
Όμως, πάνω απ' όλα, πώς μπορούν ΟΛΑ τα πιο πάνω κόμματα, και όχι μόνον, να πείσουν τους νέους για τον εκσυγχρονισμό τους και την προσαρμογή τους στα νέα δεδομένα, στις ΝΕΕΣ ανάγκες αυτών των νέων που "βλέπουν" την κάλπη ως κάλπικη;
Στο Σύγχρονο Πολιτικό Μάρκετινγκ, στις σύγχρονες Δημοκρατίες, οι όροι που πλέουν ηχούν (εύηχα ή κακόηχα) στα αφτιά του κόσμου είναι οι λέξεις "χρήμα" με αντίπαλο την "ανεργία" και την ανάγκη για προσωπική και οικογενειακή ευημερία. Είναι η πάλη της Παγκοσμιοποίησης (δηλαδή η μετατροπή του κόσμου σε μια ενιαία οικονομική, πολιτική και πολιτιστική επικράτεια) "εναντίον" των ορίων του κάθε έθνους, του κάθε λαού! Τόσο στην Ευρώπη, όσο και στις ΗΠΑ, με την πρόσφατη εκλογή Τραμπ.
Ακόμη και τα ονόματα των κομμάτων έχουν την σημασία τους. Κοντινό για την Κύπρο παράδειγμα, ο ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ., ένα καθαρά αριστερό κόμμα στην φιλοσοφία του, το οποίο "χαΐδεψε" αλλά δεν ενσωμάτωσε πλήρως τις λέξεις "αριστερό", "σοσιαλιστικό" ή "κομμουνιστικό" και εφάρμοσε την πολιτική του ανάλογα, με αποτέλεσμα να αντλήσει ψήφους από παντού. (Σημ. Εδώ δεν κρίνονται οι μετέπειτα κινήσεις του όποιου κόμματος αλλά οι βασικές κινήσεις ανάπτυξής του και αναρρίχησής του στην εξουσία). Και τόσο ο ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. όσο και το οποιοδήποτε άλλο κόμμα "πληρώνονται" ανάλογα από τον λαό μέσα από τις διαχρονικές τους κινήσεις/δεσμεύσεις και την υλοποίηση ή μη αυτών των δεσμεύσεων.
Οι φράσεις-κλειδιά που θεωρούνται πλέον ως πιο "εκμοντερνισμένοι" όροι και φιλοσοφίες έχουν να κάνουν με τους "Φιλελεύθερους" (Liberals), τους Δημοκράτες (Democrats), κ.λπ.. Φυσικά, τα ονόματα δεν αποτελούν από μόνα τους εγγύηση, πρέπει όλη η "φιλοσοφία" να είναι κτισμένη στο όνομα και δεν αρκεί ο "Δημοκρατικός" (Συναγερμός), ούτε το "Δημοκρατικό" (Κόμμα)", ούτε το "ανορθωτικό κόμμα του εργαζόμενου λαού" για να καθορίσουν την ταυτότητα. Μια φιλοσοφία, η οποία πηγάζει μέσα από τις ανάγκες του κόσμου, του πολίτη, του απλού ψηφοφόρου, του νέου που αρνείται να πάει να ψηφίσει, ακόμη και του ηλικιωμένου που δεν μπορεί να πάει να ψηφίσει!
Σε αντίθετη περίπτωση, η φιλολαϊκή πολιτική των "αριστερών" θα συγκρούεται με τις πολιτικές των Κεντρικών Τραπεζών, η "χρηματοκεντρική" πολιτική των "δεξιών" θα συγκρούεται με τις ανάγκες του λαού και η "στρατηγική" των "κεντρώων" θα μεταβάλλεται πέρα δώθε.
Μέχρις ότου φύγουν από τη ζωή και οι τελευταίοι "ιδεολόγοι" και γίνει ένα πολιτικό-ιδεολογικό μπαμ με βάση τα πιο πάνω!
ΝΙΚΟΣ ΑΝΤΩΝΙΑΔΗΣ
Σύμβουλος Πολιτικού Μάρκετινγκ και Επικοινωνίας,
μέλος του Αμερικανικού Συνδέσμου Πολιτικών Συμβούλων (AAPC)
