Πρέπει να ξανάρθεις, ελπίδα. Πρέπει και πάλι να σπρώξεις ουρανό στο παραθύρι μας, ακόμα μια φορά. Μη μας εγκαταλείπεις. Είμαστε όλοι εδώ. Αυτοί που θυμόμαστε, αυτοί που ξεχάσαμε, αυτοί που ξεχαστήκαμε, αυτοί που κουραζόμαστε και προχωράμε, αυτοί που κουραστήκαμε και σταματήσαμε... Αυτοί που κουραστήκαμε και παίρνουμε δυνάμεις και ανάσες για να προχωρήσουμε. Αλήθεια, σού λέω. Είμαστε όλοι εδώ! Χωρέσαμε δειλά - δειλά σε δυο μέτρα γης. Στριμωχτήκαμε άρον άρον στον νότο, γιατί η αδικία μάς ανάγκασε. Γιατί η δύναμη των όπλων του οχτρού μάς σημάδεψε στο κούτελο μήνα Ιούλη και μήνα Αύγουστο κατακαλόκαιρα.

Πρέπει να ξανάρθεις, ελπίδα. Αύριο, ημέρα Δευτέρα, θα ηχήσουν ξανά οι μνήμες για τις δεκατέσσερεις του Αυγούστου. Μετράμε σαράντα τρεις φορές. Κανονικά θα έπρεπε, ίσως, να είχαμε κουραστεί. Θα έπρεπε να πούμε ότι δεν πάει άλλο, ότι τούτο το παιγνίδι δεν το κερδίζουμε, τούτη τη μάχη δεν την κερδίζουμε. Θα έπρεπε να πούμε ότι είμαστε οι ανίσχυροι, οι μικροί, οι χαμένοι. Ότι είμαστε αυτοί που χάσαμε τη γη κάτω από τα πόδια μας. Ίσως, με βάση τη λογική θα έπρεπε να εγκαταλείψουμε τον αγώνα.

Διαβάστε περισσότερα στην έκδοση της "Σημερινής" της Κυριακής που κυκλοφορεί...