Ο κυπριακός Ελληνισμός είναι χωρισμένος σε δύο κατηγορίες. Σ’ αυτούς που πιστεύουν ότι με την έκθεση Ερίμ το 1956 έχει καθορισθεί η τουρκική εξωτερική πολιτική για επανάκτηση της Κύπρου. Από τότε ακολουθείται με συνέπεια αυτή η έκθεση. Η δεύτερη κατηγορία είναι εκείνοι που υποστηρίζουν τις συζητήσεις με την Τουρκία, με τη δικαιολογία να μάθουν τους σκοπούς της Τουρκίας όσον αφορά την Κύπρο και κάνουν και συνεχίζουν τις διαπραγματεύσεις.

Ξεκαθαρίζω, προς αποφυγή παρεξήγησης, ότι το πρόβλημα δεν είναι η διεξαγωγή διαπραγματεύσεων, αλλά ο σκοπός για τον οποίο γίνονται αυτές. Οι διαπραγματεύσεις είναι η ομόφωνη επιλογή του Ελληνισμού για επίλυση του προβλήματος.

Η πρόσφατη αποτυχία των όσων συνέβησαν στην Ελβετία έφερε μαζί της και τα κυριότερα στοιχεία που συνθέτουν το Κυπριακό. Αυτά είναι:

Α) Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία: Οι ΝΕΟ πρώτοι αντιτάχθηκαν στη λύση αυτή και υποστήριξαν ότι υπάρχει αντίθεση μεταξύ της επιδιωκόμενης ενότητας του Κράτους και της ΔΔΟ. Και τα δύο δεν μπορούν να συνυπάρξουν. Παρ’ όλον ότι υπάρχει πληθώρα ομοσπονδιών στον κόσμο, ΔΔΟ υπάρχει μόνο μία στη Βοσνία - Ερζεγοβίνη, όπου η αδυναμία λειτουργίας της είναι φανερή και η μη ύπαρξη πολέμου βασίζεται ...

Διαβάστε περισσότερα στην έκδοση της "Σημερινής" της Κυριακής που κυκλοφορεί...