Καρκίνος. Συνήθως με το άκουσμα αυτής της λέξης μάς διαπερνά ένα ρίγος, αφού έχουμε υποσυνείδητα συνδέσει τον καρκίνο με τον θάνατο. Δυστυχώς, όλοι έχουμε ακούσει για κάποιον ή έχουμε βιώσει μέσα από το περιβάλλον μας άτομα που τους άγγιξε αυτή η σοβαρή ασθένεια. Η πραγματικότητα είναι ότι μαζί με τον πάσχοντα υποφέρει όλη η οικογένεια, που ταυτοχρόνως καλείται να στηρίξει τον άνθρωπό της. Ένα, επίσης, μεγάλο εμπόδιο στο να στηρίξουμε το κοντινό μας άτομο με καρκίνο είναι η αμηχανία-άγνοια για το πώς θα το πράξουμε. Συνήθως, το πρώτο πράγμα που βιώνουμε αφού έρθουμε αντιμέτωποι με την ασθένεια ενός αγαπημένου προσώπου είναι η σύγχυση και η δυσκολία στο να αποδεχτούμε το γεγονός, πράγμα το οποίο μας «μπλοκάρει» από το να συμπεριφερθούμε φυσιολογικά, με αποτέλεσμα να αποφεύγουμε τον πάσχοντα.

Αυτό που πρέπει να θυμόμαστε είναι πως το άτομο που έχει καρκίνο δεν έχει πεθάνει και, παρόλο που έχει σαφώς επηρεαστεί από το άκουσμα της διάγνωσης, δεν παύει να είναι το ίδιο άτομο, η ίδια προσωπικότητα, με τις ίδιες ευαισθησίες, όπως πριν. Θα πρέπει, λοιπόν, να τηρήσουμε την ίδια στάση που είχαμε και στο παρελθόν, όπως, επίσης, και να το αντιμετωπίζουμε φυσιολογικά, όπως το κάναμε και στο παρελθόν, χωρίς να είμαστε φορτικοί. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να είμαστε παθητικοί ή υποτακτικοί, επειδή λυπούμαστε το άτομο αυτό.

ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΟΡΦΑΝΙΔΗΣ
Εγγεγραμμένος Κλινικός Ψυχολόγος

Διαβάστε περισσότερα στην έκδοση της "Σημερινής" της Κυριακής που κυκλοφορεί...