Συμπληρώνονται φέτος 40 χρόνια από την ημέρα που ο Εθνάρχης Μακάριος εγκατέλειψε τα γήινα και άφησε ορφανή την Κύπρο. Όσοι είναι κάτω από 45 χρονών, μόλις διαβάσουν τη φράση «άφησε την Κύπρο ορφανή» θα σκεφτούν πως είμαι ένας προσωπολάτρης, που έχει θεοποιήσει τον Μακάριο. Δεν αδικώ όσους νέους ανθρώπους κάνουν αυτήν τη σκέψη. Γιατί δεν έχουν ζήσει τα γεγονότα, όπως τα ζήσαμε εμείς οι παλαιότεροι. Όσοι όμως έζησαν την εικοσαετία 1957 - 1977, αντιλαμβάνονται πλήρως αυτό που λέω. Οι άλλοι αρκεί να αφιερώσουν μερικά μόνο λεπτά για να παρακολουθήσουν κάποια βίντεο της εποχής, ώστε να αντιληφθούν ότι πράγματι αυτά που τους φαίνονται φανταστικά και απίστευτα είναι απλώς πραγματικά.

Γιατί κανένας και τίποτε στη σημερινή εποχή δεν μπορεί να συγκεντρώσει εκατοντάδες χιλιάδες κόσμο κάτω από ένα μπαλκόνι, όπως το τεράστιο πλήθος που συγκέντρωνε στον χώρο της Αρχιεπισκοπής ο Μακάριος. Όχι μόνο το 1959 όταν επέστρεφε από την εξορία, φέρνοντας μαζί του τη συμφωνία Ζυρίχης - Λονδίνου, αλλά και το 1972, όταν ο Μακάριος κινδύνευε από την παντοδύναμη χούντα και την ένοπλη δράση της ΕΟΚΑ Β’. Το πλήθος συγκεντρώθηκε αυθόρμητα έξω από την Αρχιεπισκοπή, γιατί διαισθάνθηκε ότι ο Μακάριος και η Κύπρος κινδύνευαν από ένα πραξικόπημα της χούντας, που τότε ήταν στην ημερήσια διάταξη. Κι αυτές οι συγκεντρώσεις ήταν πάντα σήμα κατατεθέν την εποχή που ο λαός στήριζε τον Εθνάρχη του και ο Εθνάρχης τον λαό του. Ακόμα και στην κηδεία του.

Διαβάστε περισσότερα στην έκδοση της "Σημερινής" της Κυριακής που κυκλοφορεί...