Και, τελικά, ο πόνος σου μόλις έγινε ετών σαράντα τριών, μικρή πατρίς. Τέσσερεις δεκαετίες και κάτι! Ανάθεμα την ώρα και τη στιγμή που αφήσαμε τις πόρτες ανοιχτές να μπουν οι οχτροί και να ρημάξουν. Ανάθεμα την ώρα και τη στιγμή που όλα αυτά που έμελλε να βιώσουμε, θα χάραζαν την πιο μαύρη σελίδα στην ιστορία αυτού του τόπου.

Συχνά αναρωτιέμαι, αν είχε στόμα το χώμα σου, αν είχαν φωνή τα δέντρα σου, αν είχαν τρόπο τα κύματα και οι ακρογιαλιές σου να μιλήσουν… Θαρρώ δεν θα άντεχε κανείς. Αν μιλούσε η γη, δεν θα άντεχε κανείς! Θα εκστόμιζε δηλητήριο. Γιατί, αυτό που επιτρέψαμε να συμβεί, είναι αμαρτία. Αυτό που αφήσαμε να συμβεί και να κρατήσει τόσα χρόνια, δεν είναι τίποτα άλλο παρά ντροπή για την ιστορία μας, για τους καρπούς που γέννησε ετούτος ο τόπος.

Διαβάστε περισσότερα στην έκδοση της "Σημερινής" της Κυριακής που κυκλοφορεί...