«Αν μια εγχείρηση είναι δύσκολη, δεν την κάνεις σωστά», έγραφε μια πινακίδα μέσα στο χειρουργείο, στο Παιδιατρικό Νοσοκομείο της Βοστώνης, όπου είχα την τύχη να μαθητεύσω. Και έκτοτε θυμάμαι αυτήν την φράση, κάθε φορά που αντιμετωπίζω δυσχέρειες στη διεκπεραίωση μιας επέμβασης.

Αυτό σκεφτόμουν συνεχώς και στο Crans Montana, όπου έβλεπα να καταρρέει η πολιτική της ΔΔΟ, του εξευμενισμού, των ακρωτηριασμών. Μια πολιτική που εκ διαλειμμάτων εφαρμόστηκε για 40 τόσα χρόνια χωρίς αποτέλεσμα και στόχευε, τάχα, στη «διάσωσή μας και στην απαλλαγή μας από την κατοχή», στην επανένωση και στην ειρηνική συμβίωση. Μια πολιτική που στηρίχθηκε στις συνεχείς υποχωρήσεις, στις συνεχείς παραβιάσεις κόκκινων γραμμών, στην προσπάθεια εξευμενισμού της Τουρκίας με συγκαταβάσεις και αποδοχές των όρων της, στην ανάληψη ευθυνών που σε καμιά περίπτωση δεν βαρύνουν την ελληνική πλευρά.

Χαρακτηριστικά σας λέγω ότι Καταλανός ευρωβουλευτής μού έλεγε τις προάλλες, εις επήκοον πάντων, «για τα εγκλήματα που διαπράξαμε σε βάρος των Τουρκοκυπρίων και για πόσους σφάξαμε από το 1963 μέχρι το 1964». Το έμαθε στην πρόσφατη επίσκεψη της ομάδας ALDE στην Κύπρο, όπου συνάντησε τους δύο Προέδρους, πήγε και στα δύο κράτη και επισκέφθηκε τα σύνορα. Αυτά περίπου έγραψε σε αναφορά του στον Γιούνκερ, μετά την εν λόγω επίσκεψη, και ο πρόεδρος της ALDE, Guy Verhofstadt.

ΕΛΕΝΗ ΘΕΟΧΑΡΟΥΣ
Ευρωβουλευτής, Πρόεδρος Κινήματος «Αλληλεγγύη»

Διαβάστε περισσότερα στην έκδοση της "Σημερινής" της Κυριακής που κυκλοφορεί...