Το κλασικό ερώτημα «τι να κάνουμε» προβάλλεται πιεστικό μετά την εκκωφαντική κατάρρευση της διαπραγματευτικής διαδικασίας δύο ολόκληρων χρόνων στο Κρανς Μοντάνα.

Είναι ώρα βαθιάς περισυλλογής για όλα όσα διαδραματίστηκαν, για έναν απολογισμό πεπραγμένων της τελευταίας διετίας. Μπορεί να αποδείχθηκε, ακόμα και για τους κακόπιστους τρίτους, η τουρκική αδιαλλαξία, προπέτεια και στρεψοδικία, αλλά μας κληροδοτήθηκαν ταυτόχρονα και επαχθή βάρη. Η πενταμερής διάσκεψη που σηματοδότησε την εγκατάλειψη της διαχρονικής μας θέσης για διεθνή διάσκεψη, με συμμετοχή των πέντε μονίμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας, την αδιαμφισβήτητη συμμετοχή της Κυπριακής Δημοκρατίας και τη συμμετοχή ως κανονικού μέλους και όχι ως παρατηρητή της Ε.Ε. Αλλά και η δέσμη προτάσεων του Προέδρου Αναστασιάδη που περιελάμβαναν την εκ περιτροπής προεδρία, την παραχώρηση εκτεταμένων βέτο, εκπτώσεις στο περιουσιακό και παραχωρήσεις σε Τούρκους υπηκόους.

Μπορεί βέβαια να προταχθεί το γεγονός ότι οι προτάσεις αυτές αποσύρθηκαν μετά την εμμονή Τσαβούσογλου στις εγγυήσεις και την παραμονή στρατευμάτων, όπως και η αρχή ότι «τίποτα δεν θεωρείται ως συμφωνηθέν εκτός αν συμφωνηθούν όλα». Ωστόσο, αυταπάτες δεν πρέπει να υπάρχουν. Η αρχή αυτή μπορεί να είναι καλόηχη, πλην όμως ελάχιστη σχέση έχει με την πολιτική και διπλωματική πραγματικότητα και πρακτική. Ιδιαίτερα για το αδύνατο μέρος σε μια διαπραγμάτευση.

ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ Λ. ΟΜΗΡΟΥ
Τέως Πρόεδρος Βουλής των Αντιπροσώπων

Διαβάστε περισσότερα στην έκδοση της "Σημερινής" της Κυριακής που κυκλοφορεί...