Έχω αναφερθεί κι άλλοτε στην Έκθεσή μας προς την Κεντρική Επιτροπή Προγραμματισμού το 1976 για την πολιτική που έπρεπε να διαμορφώσουμε κι εφαρμόσουμε για έναν μακροχρόνιο αγώνα μετά την αποτυχία των πρώτων εκ του Σύνεγγυς Συνομιλιών. Δυστυχώς, παρά τις τεχνοκρατικές μας παρεμβάσεις για επεξεργασία ενός τέτοιου προγράμματος, ακολουθήθηκε η μέθοδος της περιοδικής επανάληψης των Συνομιλιών υπό την αιγίδα των Ην. Εθνών. Η τελευταία αποτυχία της Συνόδου στο Crans Montana θα πρέπει να μας προβληματίσει για το μέλλον. Χωρίς να εγκαταλείψουμε τις προσπάθειες για εξεύρεση μιας δίκαιης και βιώσιμης λύσης στο μεταξύ, θα πρέπει να επεξεργαστούμε μια μακροπρόθεσμη πολιτική, που να βοηθά τις οποιεσδήποτε προσπάθειες επίλυσης του Κυπριακού, να αποτρέπει την περαιτέρω παγίωση των τετελεσμένων της εισβολής και να συμβάλλει στην κάμψη της αδιαλλαξίας και των επεκτατικών προθέσεων της Τουρκίας.

Βασικό στοιχείο της βραχυπρόθεσμης και μακροπρόθεσμης πολιτικής είναι η μορφή λύσης του Κυπριακού. Υπάρχει μορφή λύσης ΔΔΟ, που μπορεί να ικανοποιεί λογικά και τις δυο πλευρές; Αυτό είναι το πρώτο ερώτημα στο οποίο όλες οι ε/κυπριακές πολιτικές παρατάξεις (κι οι τ/κυπριακές) θα πρέπει να απαντήσουν. Όταν θα έχει διαμορφωθεί ένα τέτοιο πλαίσιο δεν υπάρχει κανένας λόγος να μην παρακαθήσουμε σε οποιεσδήποτε συνομιλίες συγκληθούν. Ήδη ο Γ.Γ. του ΟΗΕ καθόρισε εν προκειμένω τι σημαίνει «φυσιολογικό» κράτος, που πρέπει να γίνει η Κύπρος.

ΔΡ ΙΑΚΩΒΟΣ ΑΡΙΣΤΕΙΔΟΥ
Πρώην Υπουργός,
πρώην Γενικός Διευθυντής Γραφείου Προγραμματισμού

Διαβάστε περισσότερα στην έκδοση της "Σημερινής" της Κυριακής που κυκλοφορεί...