Τόσο το «πιθανό αίμα», όσο και «ενδιάμεσός τις σταθμός», ήσαν εκείνες οι, κατά Μαρκεζίνη, «αδύνατες αιρέσεις» τής θεωρίας τού Αστικού Δικαίου...

Όπως είχε στο προηγούμενο αναγγείλει, στην προσπάθεια συλλογής ιστορικών γεγονότων, την οποία ορθώς επιχειρεί ο πανεπιστημιακός καθηγητής, φίλος κ. Παπαπολυβίου, ως συμβολή του στην καταγραφή γεγονότων, έχει και ο γράφων να καταθέσει, ειδικά δε για την περίπτωση τού «ομόφωνου ενωτικού ψηφίσματος» τής Βουλής (Ιούνιος 1967) κάποια όμορα ή και παράλληλα, ίσως και ερμηνευτικά τής εποχής εκείνης, γεγονότα.

Πρώτα λοιπόν να αναφερθεί ότι, εκφράζοντας την εκτίμησή του, αν ήταν ειλικρινής η πρόθεση τής Βουλής τότε να εκδώσει, ομόφωνο μάλιστα (περιλαμβανομένου δηλ. και τού ΑΚΕΛ!) ψήφισμα υπέρ της ένωσης, ο κ. Παπαπολυβίου διατυπώνει την πεποίθηση ότι «...δεν τίθεται ζήτημα να έλεγαν ψέματα οι βουλευτές μας το 1967...». Ο γράφων λέει πως, ασφαλώς και δεν έλεγαν ψέματα οι βουλευτές μας τότε! Τουλάχιστον εκ πρώτης όψεως... Άλλωστε το ψήφισμα εκείνο τής Βουλής ουδέν διαφορετικό έλεγε, απ' ό,τι η αεί καθοδηγούσα παρ’ ημίν μαρξιστική παλαιοντολογία επέβαλλε καθολικά να λέγεται το καλοκαίρι τού 1964, όταν ακύρωνε την ελληνική μεραρχία, στεντορείως σαλπίζοντας το παρανοϊκό ιδεολόγημά της «Ένωση ΝΑΙ, ΝΑΤΟ ΟΧΙ». Στην προσπάθειά της φυσικά έτσι να ακυρώσει, όπως και το πέτυχε, εμμέσως την Ένωση...

ΧΑΡΗΣ ΦΕΡΑΙΟΣ
Διδάκτωρ του ΕΜΠ

Διαβάστε περισσότερα στην έκδοση της "Σημερινής" της Κυριακής που κυκλοφορεί...