Οι νόμοι είναι νόμοι. Οι κανόνες είναι κανόνες. Πάντοτε το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό. Το μικρό ψάρι φοβάται, τρέμει το μεγάλο. Κάπως έτσι, με αυτό το μόνιμο και αδιαμφισβήτητο σενάριο εξελίσσεται η ζωή. Σε αυτήν τη βάση κινούνται οι κοινωνίες και οι ανθρώπινες σχέσεις. Και, κυρίως, η πολιτική. Το ανθρώπινο μυαλό διδάσκεται και γαλουχείται από γεννησιμιού του με αυτές τις απαράδεκτες και απάνθρωπες “νομοτέλειες”. Τις διδάσκεται τόσο καλά, που στο τέλος τις υιοθετεί, τις θεωρεί δίκαιες, κανονικές και “καθώς πρέπει”. Με αυτές τις θεωρίες ζει, αυτές μεταλαμπαδεύει στα παιδιά και στα εγγόνια του. Έτσι, ώστε, αυτός ο κόσμος ο μικρός ο μέγας να συνεχίζει να υπάρχει και να ονειροβατεί με γνώμονα την αδικία. Με την ίδια και απαράλλαχτη, δηλαδή, στάση και φιλοσοφία: “Το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό”.

Τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει την αδικία, τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει τον εξευτελισμό, την καταπίεση, την εκμετάλλευση. Προφανώς είναι ίδιο χαρακτηριστικό του ανθρώπου να ελέγχει. Να θέλει να κυριαρχεί σε ό,τι περισσότερο μπορεί. Nα απλώνει το χέρι του, να μαζεύει. Να μαζεύει και τα δικά του, αλλά κι όσα δεν είναι δικά του, από τη στιγμή που είναι ο δυνατός!

Διαβάστε περισσότερα στην έκδοση της "Σημερινής" της Κυριακής που κυκλοφορεί...