Ζούμε σε ένα κράτος, που δεν θα επενδύσει σε σχολεία με κλιματισμό, σε παιδικές χαρές σε ένα χώρο παιδιών, σε πράσινη αυλή με δέντρα και χορτάρι να καθίσουν ανέμελα

Δάσκαλε, τρεις μήνες θα κάθεσαι! Ποιος στη χάρη σου! Και θα πληρώνεσαι κιόλας! Να σε ταΐζουμε για να κάθεσαι! Και γιατί, παρακαλώ, να κλείνετε το καλοκαίρι; Να δουλεύετε σαν εμάς! Εμείς, δηλαδή, τι είμαστε;

Έχεις ποτέ δεχτεί τούτα τα πυρά; Αν ναι, είσαι δάσκαλος. Γονείς που τον τελευταίο μήνα απελπίζονται από την άρνηση των παιδιών να έρθουν σχολείο και να διαβάσουν, γιατί κουράστηκαν, που περιμένουν μαζί σου να κλείσει το σχολείο, να γεμίσουν όλοι από κοινού μπαταρίες, ξαφνικά συνειδητοποιούν με πανικό ότι φτάνει η μέρα του αποχαιρετισμού, η αρχή ενός καλοκαιριού χωρίς σχολείο και ξαφνικά ξεκινούν όλοι μαζί να διεκδικούν συνέχιση του σχολικού προγράμματος με δικαιολογημένη ανησυχία πολλές φορές, αφού δεν έχουν πού να αφήσουν τα παιδιά.

Τι πρέπει να γίνει λες; Να τα ανοίξουμε τα σχολεία; Να δουλεύουμε μικροί μεγάλοι μέσα στα κυπριακά σχολεία; Με τις δεδομένες κλιματικές και κτηριακές συνθήκες; Και γιατί όχι; Ας το δοκιμάζαμε, βρε αδερφέ! Ας δοκιμάσουμε να ζήσουμε μαζί μια τέτοια πραγματικότητα... Στο κάτω-κάτω αρκετές δεκάδες παιδιών συνεχίζουν τη φοίτηση το καλοκαίρι στα δημόσια θερινά σχολεία ή λέσχες.

Διαβάστε περισσότερα στην έκδοση της "Σημερινής" της Κυριακής που κυκλοφορεί...