Εκείνο που αποτελεί το κυρίως απογοητευτικό για τον τόπο, είναι ότι η εξάρχουσα στον τόπο μας πολιτική διανόηση εξακολουθεί να μην τολμά (επανάληψη, να μη τολμά) να ιδεί καν το αληθές. Ότι -πρώτο αληθές- η αμερικανική πολιτική, και συνακολούθως η πολιτική πρακτική της, ούτε αγαπά ούτε συμπαθεί. Απλώς, όπως άλλωστε μονίμως συμβαίνει στους εκάστοτε ισχυρούς, μόνο συμφεροντοπραγεί. Δεύτερο (καταλυτικό δε) αληθές, ότι αυτή η αμερικανική πρακτική, άρδην άλλαξε για την Κύπρο μετά την τριετία 1964-1967. Και άλλαξε φυσικά εις βάρος μας! Στην πραγματικότητα, λέει ο γράφων, απ’ εκεί πηγάζει και η εθνική κακοδαιμονία που έκτοτε, και μονίμως, μας κυνηγά.

Κρίσιμο (για το βεληνεκές τής πολιτικής μας διανόησης φυσικά) είναι ότι η αμερικανική αυτή πολιτική δεν τροποποιήθηκε, ούτε και μετά την εκδημία Μακαρίου (1977)… Γεγονός, που για ευφυΐα μέσου το πολύ βεληνεκούς, είναι προφανής πιστοποίηση αυτού ακριβώς τού «κρίσιμου»: Πως δεν ήταν τελικά ο Μακάριος (δηλ. η «παθολογική» τάχα αντιπάθειά τους προς αυτόν) το πρόβλημα ...

ΧΑΡΗΣ ΦΕΡΑΙΟΣ
Διδάκτωρ του ΕΜΠ

Διαβάστε περισσότερα στην έκδοση της "Σημερινής" της Κυριακής που κυκλοφορεί...